ik sluit me volledig bij uw visie aan omdat ik dit als kind dit bewust heb ervaren. Zoals vele anderen werd ook ik beperkt in mijn intrinsieke drang om het leven ten volle te ervaren, iets wat me gelukkig altijd is bijgebleven en een lijdraad voor mijn leven is geworden. Dat werd door mijn ouders als koppigheid gezien, maar voelde voor mijzelf aan als noodzaak om te blijven ervaren.

Op jonge leeftijd – ik was pas 7 jaar – was ik mij bewust dat mijn ouders vanuit hun eigen ervaring (zelf ingeperkt te zijn als gevolg van verwachtingen, cultuur, tijdsgeest) en de daarop rustende frustratie en tegelijkertijd liefde, dit ook op mij projecteerden. Want volgens mij ontspruit zoiets uit beperking en onvoorwaardelijke liefde tegelijk, immers we leven in een duale wereld. Dit beseffende kon ik ze alleen maar liefde geven in plaats van koppig zijn, en heb ik mijn onderzoeksdrang naar binnen en naar buiten (de wereld) gericht. Dat was de mooiste les van mijn leven die me veel respect voor het leven en de planeet heeft opgeleverd.

Ook ik zie de beperkingen en de worsteling van het zakenleven en het onderwijs. Het is daarom dat ik waar ik kan ook aan mensen mijn verhaal vertel over ouderschap en management, en die is simpel: projecteer geen eigen oude pijn op iemand anders en zeker niet op een kind, maar faciliteer het door ruimte, liefde, compassie en heldere grenzen te bieden. Kijk tegelijk je eigen pijn aan en doorleef het. En of het kind nu 3 of 40 is, faciliteren en self-less support zullen altijd het beste resultaat geven.

Met vriendelijke groet,
Marco van Rossen