Een gouden tijd voor de bezuinigingsbranche

17

Na de financiële crisis zitten we nu in een politieke crisis. Hier begint de duivelscirkel. Het herstel wordt weer gezocht in het financiële systeem, die de crisis juist heeft veroorzaakt. Er wordt nu een ander etiket geplakt op hetzelfde geldverslindend systeem, namelijk bezuiniging. Nu kunnen andere instanties ervan profiteren. Er breken gouden tijden aan voor de bezuinigingsbranche.

In het Dagblad de Pers van 9 April staat een artikel over “Bezuinigingen zijn nu al big business”. Kluwer organiseert op de Jaarbeurs in Utrecht een studiedag hierover. Het adviesbureau BMC is al door 24 gemeenten ingehuurd en men verwacht nog een veelvoud ervan. Adviesbureaus maken geld. Bezuinigen kost geld, heel veel geld schat men. Wie betaalt dat? De burger die moet bezuinigen.

Of al deze inspanning enig resultaat oplevert moeten we afwachten.  Bezuinigen is de ene kant van het verhaal, geld verdienen is de andere kant. Als je niets verdient kan je ook niet veel bezuinigen. Maar aan geld verdienen komt men nauwelijks, want de burger is slechts  onderdeel van een geldverslindende machine. Die kan enkel slijten en dus minder presteren.

In  dit machinedenken wordt het essentiële over het hoofd gezien, namelijk dat het om mensen gaat en niet om machineonderdelen van een geldmechanisme. Alleen mensen kunnen geld maken, machines kunnen het niet. Een crisis wordt niet opgelost door geld maar enkel door mensen die geld maken. Maar dan moeten ze er wel voor in de gelegenheid worden gesteld en opgeleid. Door de bezuiniging worden deze kansen steeds kleiner.

De kleine ondernemers die de middenstand tot leven moeten brengen worden weg bezuinigd omdat ze niet meer aan de nodige kredieten kunnen komen. Of ze worden opgeslokt door de schaalvergroting van de grote bedrijven. Studenten krijgen het ook moeilijker om aan toekomst te werken want voor onderwijs en jeugdzorg is er ook minder geld.

Hoe ouder en zieker je wordt des te meer moet je ook voor jezelf zorgen, want er is geen geld. Het gaat erop lijken dat in dit geldbeleid de machtelozen machtelozer worden, want ze brengen toch niets op. Ik krijg ook de indruk dat machtigen machtiger worden want die brengen geld op en kunnen dus ook meer uitgeven. Dat is goed voor de economie. De hoge salarissen en bonussen in de machtsgroep blijven vaak onverminderd voortwoekeren.

Toch mogen we niet klagen want alles heeft ook een positieve keerzijde. De crisis en de  bezuinigingsgolf maakt ons bewust van onze eigen verantwoordelijkheid, niet alleen voor onszelf maar ook voor onze naaste omgeving waar we iets voor kunnen doen. Kleinschalig aanpakken naar eigen vermogen en zelf werken aan speerpunten van vernieuwing, van menselijke vernieuwing. Uiteindelijk gaat het altijd weer om de mens die als enige in staat is om geld te maken en menswaardig te vernieuwen. Bezuinigen kost veel geld, uiteindelijk bezuinigen we ermee, maar vaak ook ten koste van de mens die het geld moet genereren.

Alle bezuinigingsprogramma’s zullen falen als de mensen geen ruimte krijgen om menselijker te worden en hun eigen verantwoordelijkheid te ontwikkelen.

Paul de Blot SJHartelijke groet,

Paul de Blot
Hoogleraar Business Spiritualiteit
Nyenrode Business Universiteit

17 REACTIES

  1. Bezuinigingen,
    zelf heb ik er de laatste jaren behoorlijk wat doorgevoerd en ben daarbij beslist niet uit het oog verloren wat echt waardevol in het leven is en hoe belangrijk het is een positieve uitstraling te behouden daar men anders in een negatieve spiraal terecht dreigt te komen.
    Het aangaan van bezuinigingen gaat namelijk veel te vaak samen met depressiviteit en treurnis-denken,
    terwijl een feit is dat op het moment van teruggaan naar de essentie en dus het doorvoeren van bezuinigingen, gewerkt wordt aan vooruitgang en groei, op een nieuwe wijze.
    Het hervinden van wat werkelijk van belang is om vooruit te kunnen, zien veel bedrijfsvoerders blijkbaar over het hoofd en ze worden samen met het doorvoeren van van hun bezuinigingen minder humaan,
    de balans tussen ‘being’ en ‘human’ heeft dus nog heel vaak met het geconditioneerde idee van ‘succesvol zijn’ te maken.
    Jammer..

  2. Dag Paul,
    hierbij een (mijn) kleinschalige aanpak.

    Een visie op leiderschap!

    In essentie kun je het terugbrengen tot de volgende uitgangspunten.
    Versterk het vermogen tot ondersteunen op individueel-, team- en organisatieniveau.
    Zet in op het middel innovatie op individueel-, team- en organisatieniveau.
    En boek als resultaat harmonie op individueel-, team- en organisatieniveau.

    Hoe versterk je het vermogen tot ondersteunen?
    Op individueelniveau het leren te leren centraal te zetten.
    Op teamniveau de wijze van omgang met mensen centraal te zetten.
    Op organisatieniveuau zingeving centraal te zetten.

    Hoe zet je het middel innovatie in?
    Geef variatie op individueelniveau.
    Geef vrijheid van handelen op teamniveau.
    Geef voldoende inkomen op organisatieniveau.

    Hoe boek je het resultaat harmonie?
    Door aandacht te geven aan sfeer op individueelniveau.
    Door aandacht te geven aan vol (doening) op teamniveau.
    Door aandacht te geven aan ruimte op organisatieniveau.

    Vanuit een ander perspectief bekeken zie ik het zo;
    Leer ieder individu te leren en biedt variatie aan dan onstaat er sfeer.
    Leer ieder team om te gaan met mensen en geef ze vrijheid van handelen dan zal er vol (doening) worden ervaren.
    Leer iedere organisatie zin te geven en voldoende inkomen te bieden dan zal het ruimte bieden.

    Op elk niveau communiceer je dat wat er toe doet, en niets meer en niets minder.

    Mis je sfeer op individueelniveau? Kijk eens of er voldoende aandacht is voor het leren te leren en / of er vodoende variatie aanwezig is.
    Mis je vo (doening) op teamniveau? Kijk eens of er voldoende aandacht is voor de wijze van omgaan met mensen en / of er voldoende vrijheid van handelen is.
    Mis je ruimte op organisatieniveau? Kijk eens of er voldoende aandacht is voor zingeving en / of voldoende inkomen is.

    Ik geloof ook dat het leren te leren en kunnen omgaan met mensen een gevoel van zingeving geeft.
    Zeg maar het vermogen te ondersteunen versterken.
    Dat voldoende variatie en vrijheid van handelen voldoende inkomen geeft.
    Zeg maar het middel innovatie inzetten.
    En sfeer en vol (doening) een ruimte geeft waar je graag wilt zijn (om te werken / leven).
    Zeg maar het resultaat harmonie boeken.

    Dit is een visie en niet de visie en wil je graag ontmoeten.
    Het is in ontwikkeling en groeit dagelijks.
    En ik ontdek telkens weer nieuwe inzichten die er toe doen.

    Inspiratie!

  3. Beste meneer De Blot,

    Allereerst wil ik u aangeven dat ik het fantastisch vind dat u uw kennis en wijsheid met iedereen die dat wil, deelt. Voor u waarschijnlijk de normaalste zaak van de wereld maar in deze wereld is dat toch niet altijd het geval. Goddank verandert de wereld ook hierin en vinden we elkaar steeds meer.

    KSF’s van onze BESCHAVING:
    In uw stuk haalt u een aantal maatschappelijke factoren aan die volgens mij de KSF’s van een beschaving zijn: Mensgericht denken, Ondernemerschap, Onderwijs en Zorg. Zorg voor onze ouderen, onze toekomst en onze kinderen. Eigenlijk heeft u het over een veilige omgeving waarin onze kinderen zich kunnen ontwikkelen en waarin voor ouderen en zieken gezorgd wordt zonder hieraan financiële voorwaarden aan te verbinden.
    Ik denk dat als wij burgers blijven denken dat we ‘maar een onderdeel zijn in een geldverslindende machine,’ we ons ook op die manier blijven gedragen en ons lot in handen blijven leggen van anderen die aan de knoppen van deze machine zitten. We kennen de gevolgen, natuurlijk is iedereen daar debet aan.
    Wat we hopelijk geleerd hebben is niet meer blind te vertrouwen op de mensen die aan die knoppen zitten.
    Want tegelijkertijd heeft u het over de keerzijde van de medaille: Bewustwording van de eigen verantwoordelijkheid. Kijk,en daar zit voor het belangrijkste deel de oplossing: In combinatie met het nemen van actie, het DOEN, kunnen we het tij keren:

    KETTING
    Wij zijn niet alleen een schakel wij zijn met elkaar de gehele ketting: uit Allen zijn Wij Eén.
    We zijn het aan onze kinderen, onze ouderen en aan onszelf verplicht om de volgende stap in onze bewustwording te nemen en onze verantwoordelijkheid op te pakken. Wij zijn zelf degenen die dit hebben laten gebeuren doordat wij onze verantwoordelijkheid in handen van een ander hebben gelegd. Tja, je kan dat natuurlijk ook vertrouwen noemen. Wij zijn dus ook degenen die kunnen bepalen wie er aan die knoppen mogen zitten.

    SAMEN
    En u heeft gelijk, ik moet bij mezelf en mijn omgeving beginnen. Maar ik begin me door het lezen van uw stukken en de reacties hierop van zo veel mensen, toch af te vragen of we onze liefde voor onze ouderen, onze kinderen en onze liefde voor elkaar, kunnen bundelen om samen van onze maatschappij een voorbeeld van een beschaving te maken waarin ‘Financieel gezond zijn’ een gevolg is van Mensgericht (= Liefdevol) met elkaar omgaan.
    Dat moet toch niet zo moeilijk zijn of ben ik te idealistisch?
    Als er al zo’n groep bestaat weet iemand dan waar ik die kan vinden. Daar wil ik graag deel van uitmaken.

    Warme groet,
    Kitty

  4. Overvloed ervaar ik door even stil te staan bij het ontluiken van de lente, de vogels die ik hoor zingen en de levenskracht die ik in me voel. Daar gaat het om, wat mij betreft. De persoonlijke ervaring van overvloed voelen en delen.
    Ik wens iedereen een prachtige dag vol rijkdom!
    hartelijke groeten,
    Annemarie Slee

  5. Geachte heer De Blot, beste Paul,

    Ik heb niet geteld hoeveel het woord ‘geld’ in je artikel te lezen valt. Geld zou niet leidend mogen zijn. We zijn er inmiddels afhankelijk van.
    In de basis wil geen mens afhankelijk zijn, dus ook niet van geld. In mijn praktijk zie ik de mens veranderen mede op basis dat zij de waarde van hun begeleiding zelf achteraf bepalen. Het hoeft zelfs niet in geld. Want geld kan soms de waarde die men eraan geeft niet vertegenwoordigen. Het is de mens die ook op dit stuk zelf mag bepalen wat van waarde is en neemt daarin ook zijn verantwoordelijkheid. Het geeft hem ruimte ook omdat hij meer bewust is centraal te staan. De mens is leidend. Ik weet dat het een kleine stap is en toch van grote waarde is.

    Paul, je column lees is met veel plezier en hoop dat ik dit nog vaak mag doen. Dank je.

    Hartelijke groet,
    Hans Keuren

  6. Geachte heer de Blot,
    ik kan mij zeer vinden in uw een na laatse alinea. We worden weer meer bewust van onze eigen verantwoordelijkheid. Waar ik echter nog niet uit ben is wat ik van het eerste deel van uw column vind. Ik zie namelijk ook een schijnbare tweedeling. De machtigen en machtelozen. Alsof het om dader en slachtoffers gaat. U beschrijft de machtigen ondermeer als ‘de grote bedrijven’, ‘de Adviesbureaus’, ‘de geldmachines’. Echter, worden deze machtigen niet ook vorm- en inhoud gegeven door heel veel individuen, door heel veel mensen? Diezelfde mensen die ook bewust zijn van hun eigen verantwoordelijkheid.

    Als laatste schrijft u: ‘Alle bezuinigingsprogramma’s zullen falen als de mensen geen ruimte krijgen om menselijker te worden en hun eigen verantwoordelijkheid te ontwikkelen’. Hieruit lees ik dat ‘de mensen’ zich afhankelijk opstellen. Zij moeten immers ‘ruimte krijgen’. Maar van wie? Mensen zouden toch ruimte moeten innemen? Oftewel hun eigen verantwoordelijkheid nemen en niet afwachten tot ze iets krijgen? En als ze het niet krijgen, aan wie is dan de verantwoordelijkheid?

    Mark Janssen

  7. Beste heer de Blot,

    Tot op het bot gefileerd. wat een inspiratie. Wat een bijzonder stuk en helaas de waarheid.
    Ik ben eigenlijk benieuwd naar reacties van deze zogenaamde “hoge” heren (in de sauna zijn we gelukkig allemaal gelijk). Telkens ben ik zeer geraakt door uw stukken. Onlangs begonnen in uw boek Business Spiritualiteit. Ook begonen in Geweldloze Communicatie omdat men zegt dat mijn communicatie nogal adrem is. Maar uw stukken leveren mij het bewijs dat dit toch niet helemaal waar is wat men van mij zegt. Gelukkig geloof ik mijzelf ook nog steeds. Want ik heb gelukkig een brede ervaring bij vele verschillende bedrijven als administrateur en dat is voor mij een zeer goede bagage plus uiteraard de geweldige opvoeding (redelijk vrij) en een begripvolle tweede echtgenote bij wie ik mag zijn wie ik ben.

    Beste heer de Blot ik hoop dat u ruim de honderd mag passeren en dat wij nog lang mogen leren van uw lessen en genieten van uw colums.

    Met vriendelijke groet,

    Guido Nafzger

  8. Beste heer De Blot,

    Wat mogen we toch blij zijn met iemand als u, met uw visie en deze ook verkondigt! Nu zou het nog fijn zijn als deze ook zou kunnen doordringen in de politiek en dat we daadwerkelijk met z’n allen de omslag kunnen gaan maken…

    Met vriendelijke groet,
    Marjon Parmentier

  9. Beste heer Blot,

    Wat een waar artikel. Deze boodschap is reeds eerder uitgesproken, ook door gerenommeerde economen, waaronder Bernard Lietaer. Er zal, als we doorgaan op deze weg, een steeds grotere onderklasse ontstaan, die niet meer over de middelen beschikken om mee te komen. Het industriële denken moet omgevormd worden. De overheid en de grote corporaties rijden 50km p/u op de snelweg waar de individuele rijders tussen de 80 en 120 rijden als het gaat om veranderingen. Kwam ook duidelijk naar voren uit de programma’s van Tegenlicht als het gaat om transitie naar duurzaamheid en Zembla als het gaat om de nationale volksgezondheid. Wij moeten weer meer leren vertrouwen op onze naasten en buren en op mensen die een alternatieve visie durven uit te spreken. Het vertrouwen in de overheid en de grote corporaties is in rap tempo verslechterd. Dit is de periode van de waarheid en er zal steeds minder verborgen kunne blijven, hopelijk komen ze daar zelf ook op tijd achter.

    M.vr.gr.

    Michael

  10. beste heer Paul De Blot,

    het doet mij ongelooflijk goed uw nieuwsbrieven en de reacties hierop te lezen.
    woord na woord heb ik dezelfde gedachte als wat er geschreven staat dooru als door de lezers. Ik had geen idee dat er toch nog zoveel mensen het beste willen voor de ander en aan een wereld willen werken die voor iedereen een thuis is.Dan pas kunnen we spreken over een menswaardig bestaan.
    Ik ben bedrijfsleider van een bedrijfje met 13 mensen. Sinds anderhalf jaar werk ik met consultants rond strategie om het bedrijf zo snel mogelijk te laten uitgroeien. Maar, …
    die trein werd ontspoord voorige zomer. We zitten volledig vast en van groei is geen sprake meer. het knelpunt: mensen.
    Het heeft me de laatste 9 maand veel inzichten gegeven door het constant bevragen van waar ben ik verkeerd gelopen. Het heeft mijn wereld op zijn kop gezet.
    Mensen uit mijn omgeving begrijpen het allemaal niet goed meer en zeggen dikwijls dat mijn midlifecrisis eraan komt. Kan zijn, ik ben trouwens 40 geworden maar het gaat hem eerder over de bevraging waar ik eigenlijk naartoe wil met mijn leven en bedrijf. En wat wil ik voor anderen betekenen. Nu komen we naar waarden die belangrijker worden dan het financiële. geld is zeer belangrijk, zoals Goldrath zegt in zijn boek: het doel, wat is 1e belang van een bedrijf? geld! Maar…het klopt dat als financieel je zaken niet op een rijtje staan je simpelweg kopje onder gaat en geen bedrijf meer overhoud. Maar wanneer is het genoeg? verdien je geld op de rug van een ander? zoals je reeds schreef: probeer je goed geld te verdienen door de ander “dwaas” te houden?
    Tijdens deze crisis zie ik dingen gebeuren die echt niet kunnen: tot 2 jaar geleden werd met de mensen gepraat volgens de mooie HR formulieren om tevreden medewerkers te hebben. Functioneringsgesprekken waren een must om de persoon tot een hoger niveau te brengen maar vond ik soms oogverblinding om het maximale uit iemand te zuigen.
    Nu, plotselinge sanering van bedrijven, reorganisatie, ploegenverandering: heel het gezinsleven wordt hierdoor overhoop gegooid. Hoor je nu nog van wat de mensen willen of verlangen. Ik begin me soms te schamen als ik het woord zaakvoerder uitspreek want het gaat richting dwangmatig presteren aan het hoogste rendement aan de laagste kostprijs. Wie wordt hier weer beter van?
    Ik sta op een draaischijf en hoop met het lezen van uw brieven en die van de anderen de inspiratie te vinden om iets moois uit te bouwen met mensen rond mensen. Als dit tot midlifecrisis behoort dan zou dat eigenlijk veel vroeger mogen gebeuren!
    groeten,

    Alex

  11. Beste Paul,

    Dank je! Heel duidelijk en oprecht.
    We mogen niet te optimistisch zijn, want zij weten niet wat ze doen!

    Het kost moeite de comfortzone van de routine te verlaten en echt een stap te maken. We zullen moeten blijven werken om juist deze ‘balans’ te verstoren, zodat andere bezieling mogelijk wordt. Zoals je vaak zegt van onderaf moet het komen. Er is een soort revolutionaire spirit nodig om meer beweging af te dwingen. Jouw blog heeft de toon van deze spirit.

    Hart groet, Arnold

  12. Goedemorgen heer de Blot. Beste Paul,

    Bij het lezen van uw column, krijg ik kippenvel. Het klopt precies. De tijden zijn al aan het veranderen. Ik zie momenteel dat er veel trainers en personal coaches, als zzp’ers, hun bedrijf opstarten. Men heeft hiervoor ook veel trainingen en opleidingen voor gevolgd om dit werk vanuit hun passie te gaan doen. Deze, de huidige tijd, hier en nu, valt precies samen met wat komen gaat in 2012. Het aquarius tijdperk is al gaande, mijn gevoel geeft aan, dat de ommekeer, dus 2 piramide punten op elkaar, in 2012 gaat plaats vinden.

    Kijk maar naar de ziekte kosten. Dit is niet meer te volbrengen. Als ik in de omliggende landen kijk is het ook niet alles, alleen de prioriteiten liggen anders.
    Ziektekosten zijn lager, minder studie geld, betere opvang, minder regels, enz
    In Nederland werkt het bedrijfsleven met budgetten en formulieren (lijstjes). Geen budget en of formulier, jammer dan. (ISO is een mooi voorbeeld)

    Op dit moment zitten veel, heel veel, bedrijven in het denken. Net zo als een kind wat naar school gaat en in het spoor moet blijven lopen, ga geen wissel om, want dan zit je op een verkeerd spoor of dood spoor en val je buiten de bood. Geef het een naam HDHD PDDNOs enz enz

    Zo is het ook met het bedrijfsleven. De beslissingen wordt vanaf boven afgedwongen (respect afdwingen) En er wordt heel slecht gecommuniceerd in BV Nederland. Er wordt niet geluisterd

    De tijd dat er een schrijnend tekort is aan personal trainers en coaches, welke het spiritueel of bewustwordingsproces hebben of nu doorlopen, zal na 2012 snel toenemen. Deze mensen, die nu moeite hebben om hun praktijk draaiende te houden, beleven straks gouden tijden. Dit zijn de personal trainers en coaches die de managers gaan helpen om eerst naar zich zelf durven te kijken, niet de wijzende vinger toepassen. (1 naar een ander en 3 naar je zelf) De mensen hun werk met plezier en vol overgave te laten doen. Dit worden de managers en directeuren van de toekomst deze krijgen respect en waardering voor hun geleverde inspanningen. Hier komen dus ook medewerkers te werken die het leuk vinden om het werk met overgave te doen, trots zijn op het bedrijf waar men voor werkt. (passie) Dit zijn ook de bedrijven die tegen minder faal kosten hun werk afleveren.

    Natuurlijk zullen er altijd fouten blijven, alleen er wordt op een menselijke manier mee omgegaan om het op te lossen.

    Men zit dus op een hoger level te communiceren, dit haal je niet uit boeken. Het zijn gaves, die bij een ieder wordt gegeven in het hier en nu. De een doet het op deze manier en de ander op een andere manier. Hier is niets mis mee. Je bent een aanvulling voor elkaar. Er is geen goed beter en best op spiritueel gebied. Als je vanuit je hart werkt, eerlijk bent en met je zelf in het reine bent gekomen, kom je ver. In deze tijd zullen ziele groepen elkaar weer vinden. Ik Spreek uit ervaring.
    Het is geen makkelijke weg, maar wel een mooie weg.

    Groet
    Eric

  13. Amen. Wat weer een inspirerende woorden. Key-words: menselijker en verantwoordelijkheid. We denken het tweede te creeeren door het eerste te ontnemen, maar het is inderdaad andersom. Dit heeft op zijn beurt weer alles met vertrouwen te maken en dat was precies de eerste les op het VWO vwb Economie van mijn leraar destijds. Economie = Vertrouwen, ik moet nog vaak aan zijn woorden denken!
    Zoals ik al zei, Amen.

  14. Dank je Paul, zo is het precies.
    Ik voel me regelmatig moedeloos worden als ik zie hoe er steeds weer geld wordt weggegeven aan het organiseren van ‘bezuinigen’ of andere zaken die goed zouden zijn voor ‘de burger’. Maar naar het gewone handenwerk, dat wat er toe doet en wat men eigenlijk probeert te stimuleren, daar gaat het geld niet naartoe. Ik werkte een aantal jaren in opdracht van de overheid om ondernemers in een gebied te stimuleren meer activiteiten voor bezoekers van het gebied te ontwikkelen. De ondernemers klaagden, zij hadden ideeen genoeg, maar om geld van de overheid te krijgen voor de ontwikkeling hiervan, moesten ze aan zoveel voorwaarden voldoen dat ze het vaak halverwege opgaven. Of er maar liever niet aan begonnen. En ondertussen werden steeds meer organisaties en mensen door de overheid aan het werk gezet/ingehuurd om ideeen te verzinnen om meer activiteiten voor dat gebied te ontwikkelen. Ik begin, nu ik niet meer voor die overheid werk, steeds beter te begrijpen waarom die ondernemers zo verontwaardigd waren. Die ondernemers zagen het geld van de overheid overal naar toe gaan, maar niet naar hen. Dat maakte dat ze die betreffende overheidsmensen niet meer serieus namen. En terecht, want die ondernemers werden ook niet serieus genomen door de overheid. Je ziet hetzelfde op meerdere terreinen. De overheid trekt met veel geld een register aan adviseurs en programmamanagers open om ‘de burger’ te stimuleren te doen wat zij verzinnen. Maar dat die ‘burger’ (de doeners/ondrenemers) daar niet op zit te wachten en alleen maar ziet dat zijn belastinggeld wordt besteed aan bureaucratische geldrondpomperij, dat dringt niet door. De kloof wordt steeds groter.
    Laten we hopen dat steeds meer mensen hun hart durven laten spreken.

"Wat is uw reactie op mijn artikel? Mede namens de andere lezers bedankt voor het toevoegen van uw bijdrage. Laat een reactie achter voor mij, of reageer op elkaar. Het zou mij een plezier doen. Bedankt aan alle lezers die mijn weblog verrijken met een reactie." - Paul de Blot

NB: Uw emailadres wordt nooit gepubliceerd. Reacties met meer dan één link worden eerst gecontroleerd. Link alleen naar relevante websites. Gebruik uw reactie niet voor commercie.


+ 40 = 49