De voedselbank

14

In het Amsterdamse Daklozenkrant Z! Van 20 mei las ik het opmerkelijke artikel getiteld ‘Beperkt houdbaar’:

“Wat niet verkocht wordt bij de super, omdat er een deuk zit in de roomboter of een slechte sinaasappel in het net, mag ik niet pakken uit het retourtransport, ook al verkoop ik de Z! krant om wat eten te kunnen kopen. Ik heb geleerd dat je geen eten weggooit. Retour, omgezet in biogas, is beter voor het milieu? Wat is milieu, wat is maatschappij, zolang mensen verkommeren bij gebrek aan eten? Waar kan ik eten krijgen als de voedselbank het mij niet geeft omdat ik dakloos ben? Toch leef ik veelal van wat anderen weggooien en weggeven.”

Gelukkig wordt er aan het milieu gedacht en gelukkig zijn er genoeg supermarkten die de voedselbank wel degelijk ondersteunen. Armen en daklozen zijn er altijd, die onze zorg nodig hebben. Toch wijst het feit dat er een voedselbank in het welvarend Nederland nodig is, wel vragen op.

Wat is er mis in onze samenleving, die wel voortdurend op zoek is naar duurzaamheid maar toch een voedselbank nodig maakt? Uiteindelijk is duurzaamheid immers gericht op het welzijn van de mensen.

Er wordt diep ingrijpend bezuinigd door de regering, omwille van de leefbaarheid van ons nageslacht. Dat is zeker een goed beleid maar gaat men niet te radicaal te werk ten koste van het welzijn? De bezuiniging vormen naast de prijsstijging en de groeiende werkeloosheid een belangrijke reden voor de noodzaak van de voedselbank. Maar er is meer aan de gang en er is meer aandacht nodig voor de armen en daklozen. Niet alles kan aan de regering worden toegeschreven, want de gemeenschap heeft ook een verantwoordelijkheid voor de mensen in nood.

Iedereen is mede verantwoordelijk voor de ander. We leven niet in een maatschappij waar ieder voor zichzelf zorgt. We kunnen ons gelukkig achten dat we geen honger lijden, zoals in India, Haïti of Afrika. We beschikken over een welvaart waar menig volk jaloers op is. Maar ons welzijn zal aangetast worden als we niet beseffen dat we er zelf ook mede verantwoordelijk voor zijn.

Paul de Blot SJHartelijke groet,

Paul de Blot
Hoogleraar Business Spiritualiteit
Nyenrode Business Universiteit

14 REACTIES

  1. Een vraag? Is het niet zo dat zolang de ene mens de ander op wil leggen wat de norm is er nooit in het algemeen sprake kan zijn van welzijn voor mensen? Moeten wij elkaar niet meer de vraag stellen; wat is waardevol voor jou en hoe valt dat in te passen binnen onze samenleving?

    Samen verantwoordelijk! Welzijn van mensen? Mooie kreten die gelukkig soms ook werkelijkheid worden. Maar zijn we over het algemeen niet vooral bezig met ons eigen welzijn? Hoe valt het anders uit te leggen dat de mensheid door de eeuwen heen geen bevredigend antwoord heeft gevonden op deze vraag! Het is niet is van het hier en nu! Waarom zijn we niet in staat van onze eigen geschiedenis te leren en het nu werkelijk een anders te doen! We zijn de controle kwijt! Kijk naar de ramp in Japan!

  2. Dag Paul,

    Wat is er mis.

    “Samen verantwoordelijk” is de kreet die ik steeds bezig zowel privé als zakelijk.
    Prachtige samenwerkingsverbanden ontstaan hierdoor.
    Verantwoording nemen voor alles wat je doet in je leven.
    Bewust leven.
    Bewust zijn.

    Daarin ligt de oplossing.

    Het zou mooi zijn als meer en meer instanties, verenigingen, organisaties, overheden, families, personen, dus mensen zich daarvan bewust worden.

    Een inventarisatie over de mogelijkheden, die “samen verantwoordelijk” de mensheid te bieden heeft levert alleen maar schoonheid op.

    Dank Paul voor je artikel, een bijdrage aan het denken en voelen over verantwoord leven.

    Ben Brummer.

  3. Geachte heer Prof. Dr. Blot,
    Dank voor uw bericht, waar wij volledig ons in kunnen vinden. De oplossing om in ons welvarend land die eigenlijk tamelijk helder probleem is voor de handliggend. Wij zijn een commercieel volk. Een handels volk van voor, wat hoort wat. Een maatschappelijk probleem als voedsel tekort is op te lossen indien er een commercieel belang mee wordt gediend. Laten we daarom denken in meerwaarde creeren in plaats van problemen oplossen.
    Een voorbeeldje waardoor wij zijn bewogen:
    Om half vijf zaterdag middag gaan wij nog een kopje koffie plus saucijsje nuttigen bij de HEMA. Een winkel met een maximaal positief geprofileerd imago.
    De counter staat vol met etenswaar. Terwijl wij ons dienblad vullen en afrekenen, wordt ongeveer een meter achter ons de counter leeggeveegd in grote vuilniszakken. Naast het volstrekt klantonvriendelijke gevoel dat ik net 13 euro heb afgerekend, voor iets wat enkele seconden later in de vuilnisbak verdwijnt, is het in deze tijd ongelofelijk te zien dat een grote vuilnis zak vol zeer goed etenswaar wordt vernietigd.
    Wat klopt hier niet
    1. de metaliteit dat het personeel blijkbaar om half vijf het genoeg vindt en gaat opruimen
    2. de figuurlijke waardevernietiging
    3. de feitelijke waardevernietiging
    4 de imagoschade
    Ik ben een commercieel ingesteld mens, en kan meepraten over marketing. Ben ooit tweede van NEderland opdit gebied geweest. Ik kan legio manieren vinden om dit om te draaien en van deze nood een deugd te maken.

    ad1 Indien het personeel toch een half uur van de baas snoept kan ze ook zich’ openbaar’ inzetten voor het wegbrengen van goed voedsel
    ad 2. het respectloos omgaan met de voor de klant nog waardevol goed, kan je ombuigen door zichtbaar en in het groot het voedsel te labelen als gaande naar een goede benutter
    ad 3. indien het voedsel geen commercieel waarde meer heeft in de kassa, publiceer de commerciele waarde openbaar van het voedsel dat is weggeven en zie daar er is weer waarde gecreeerd
    ad 4 imago in de jaarpublicaties, op de websites, in de winkels etcetera…

    Deze exercitie is te herhalen voor heel veel winkels, supermarkten etcetera.
    Maar, in het groot ook voor fabrikanten en distributiecentra.

    Wij hebben naar aanleiding van deze situatie ons gemeld bij een voedselbank. NIet om in te pakken, want dat doen al zeer veel zeer geweldige mensen, maar om te zien waar het structurele probleem zit.
    Dat zit niet zozeer bij fabrikanten, maar eerder bij de driehoek marketeer, verkoop, logistiek. Ieder heeft zijn eigen doel. De eerste is bang voor merkschade en distributiebeleid, de tweede kan wellicht nog een paar dubbeltjes verdienen door het aan opkopers te verkpoen, de derde wil plaatsmaken. Een behoorlijk eenzijdig en durfloos cirkeltje.
    In de geest van bovenstaande is echter ook dit cirkeltje met een beetje creativiteit en daadkracht te doorbreken en op te pakken tot een meer waardecreerend geheel…… en waarde doet bewegen.
    Zou mooi zijn indien uw aanleiding een vervolg mag hebben om eens met wat goede wil de juiste hoge deuren te openen en een win-win-win sitiatie te creeren.
    Dank voor de gelegenheid om e.e.a. te mogen melden.

    Vriendelijkr groet
    Drs. Rene van der Meer

    Er is niets wat niet opgelost kan
    Nu ben ik commerciee

  4. Beste Paul,
    Ik heb me heel lang afgevraagd waarom mensen elkaar zoveel verdriet en pijn kunnen doen. Ik heb het nooit begrepen. Ik heb mezelf er lange tijd voor afgesloten. Door ‘gewoon’ mijn ogen te sluiten en mijn gevoel af te sluiten. Ik hoefde zo de pijn en het verdriet niet te voelen. Ik nam verstandelijk wel de verantwoordelijkheid voor mijn omgeving, niet voor mezelf. Dat moest fout gaan. Ik heb moeten leren zelf verantwoordelijkheid te nemen voor mijn eigen leven. Maar weinig mensen die mij begrepen. Er echt voor mij konden zijn. Ik heb moeten leren van mezelf te gaan houden. Alles in mezelf te accepteren zoals ik ben. Ik heb geleerd dat ik pas er echt kan zijn voor anderen, als ik er ook voor mezelf kan zijn. Daarin moet iedereen zijn eigen verantwoordelijkheid nemen. Anderen kunnen je daarin bijstaan. Gewoon door er te zijn, naar je te luisteren. Meer niet. Dat is de verantwoordelijkheid die we voor elkaar hebben, de ander te accepteren zoals hij is. Als we onszelf in liefde kunnen accepteren, is liefde het antwoord op alles. Dan wordt liefde de eerste levensbehoefte. Dat kost ons niets. Dat heb ik nu zelf ervaren. Door ontwikkeling van eigenliefde. De rest blijkt dan als vanzelf te volgen. Ik heb ervaren dat er een keuze is. Om bij te dragen aan duurzame en liefdevolle samenleving. Geen gemakkelijke weg. Maar een duurzame oplossing, vraagt om een duurzame investering. De investering in jezelf. Paul, hoe zijn mensen hiervan nou het beste te overtuigen? Ik zal blijven zoeken naar oplossingen.

  5. Onafhankelijkheid is praktisch onmogelijk in onze maatschappij. Zeker als je voor uitkering, eten en zorg afhankelijk bent van allerlei instanties. Als je eenmaal in de problemen zit, en geen eigen zelfstandig inkomen hebt, dan krijg je met heel veel instanties te maken. Ik prijs me gelukkig met een eigen inkomen en redelijke zelfstandigheid. Waar we m.i. vanaf moeten is al die burocratische regels. Alsof we daar beter van worden? In Griekenland was het helemaal geen probleem toen ik geen gepast geld had en met de bus mee wilde. Dan ging je toch mee zonder te betalen… (hopenlijk is Griekenland daardoor niet in de problemen geraakt) In Nederland lieten ze me gewoon staan omdat ik enkel een en briefje € 50,00 op zak had en geen € 1,00 voor een kaartje!
    Ik heb een keer bij een groothandel gezien dat een halve feestmaaltijd voor 20 personen in de vuilnisbak gekieperd werd. Dat zijn kennelijk de regels. Je mag het niet weggeven, maar mensen mogen het misschien wel later uit de vuilnisbak halen? In Amsterdam hadden we ooit een feest en daarvan was veel over. Een opvangcentrum in de buurt kwam alles ophalen toen we gebeld hebben! Dus laten we de regels af en toe eens overtreden, en gewoon doen wat we zelf goed vinden! Hebben we echt al die regels nodig om met gezond boerenverstand keuzes te maken en beslissingen te nemen? Leve de onafhankelijkheid dus van de vele domme en bemoeizuchtige regels!

  6. Als financieel analyst van problemen van mensen bij de voedselbank, kan ik aanduiden, waarom mensen de voedselbank nodig kunnen hebben. Het ligt niet aan de hoogte van het Nederlandse sociaal minimum, maar aan de ongelukken, die gebeuren door ondeskundig of venijnig toegepaste bureaucratie, gericht op geld in eigen zak houden. Zo vallen soms mensen ver onder het afgesproken sociaal minimum en helpen dan via een voedselbank de maatschappij slonzig weggooien van voedsel te beperken. Dus onnadenkend en traag toegepaste bureaucratie en misbruik en maken van regeltjes door de overheid, dwingen helaas sommigen op sociaal minimum niveau naar een voedselbank.

    • Ik maak het regelmatig mee in mijn werk als zorgcoordinator bij een thuiszorgorganisatie. Clienten die onvoldoende op de hoogte zijn van waar ze recht op hebben. Met heel veel plezier wijs ik ze hierop, onderneem desnoods actie. Een zorgverzekering is al niet meer zo blij als ze mijn snuit om de hoek zien verschijnen, regelmatig verlaat ik het pand waar ze gevestigd zijn met een glimlach om mijn snuit.

      Regels, ze zijn soms zo onduidelijk en ondoorzichtig dat ik het al enkele malen heb meegemaakt dat consulenten van de betreffende instelling zelf niet meer weten hoe of wat. Schandalig.

  7. Dag Paul,
    Het is een harde werkelijkheid dat niet iedereen in Nederland kan en mag delen in de welvaart.
    Aandacht voor, mededogen en hulp voor minder bedeelden, zijn medemenselijke verantwoordelijkheden. Dit is niet alleen een overheidsaangelegenheid.
    Samen optrekken is hier geboden. De maat van onze beschaving lezen we af aan het succes van deze gezamenlijke actie.

    Dank voor je aanzet tot nadenken en discussie.

    Groet!
    Paul JM Elsen

    • De overheid dat zijn wij. Wij betalen belastingen, geven onze stem m.b.t. het kiezen van een volksvertegenwoordiging. Medemenselijkheid ja, maar niet zo dat mensen moeten bedelen en afwachten of de goegemeente bereidt is ondersteuning te bieden. Daar komt het op neer als mensen weer afhankelijk gemaakt worden van de betere klasse die wel of niet bereid is een helpende hand toe te steken.

      Er wordt dan vooral dankbaarheid verwacht. Ik ben dankbaar dat ik het goed heb, maar we gaan de verkeerde kant ols dankbaarheid en afhankelijkheid wordt afgedwongen., Ik dacht dat we dat station waren gepasseerd, De gemeenschap neemt ook verantwoordelijkheid als we een sociaal stelsel hebben waar mensen goed van kunnen leven.

      MAAR ZIJN WE BEREID OM DAAR ALS GOED VERDIENENDE BURGER OFFERS VOOR TE BRENGEN. MISSCHIEN NIET ZO ZICHTBAAR, MAAR WEL ZO PRETTIG VOOR MENSEN DIE DAAR VAN AFHANKELIJK ZIJN.,

  8. geachte Heer Blot, Ja vreselijk die voedselbanken.Zelf heb ik ook alleen AOW en ik kan rondkomen door simpel te leven.Wat ik echt erg vind is wat ik deze week las over kinderen die met hun ouders teruggestuurd zijn door meneer Leers naar Irak.Meisjes van 13 of 14 die zo van de middelbare school nu daar thuis zitten niks te doen met allerlei lappen om misschien moeten ze uigehuwelijkt worden.Een jongen van 12 jaar die de hele dag zit te huilen omdat hij zijn vrienden zo mist.Meneer Blot daar kan ik om huilen.Kinderen zijn altijd de dupe van de fouten van volwassenen.Ik weet het vreemdelingenprobleem is groot maar kinderen mogen nooit de dupe worden.Wat moet er nu terecht komen van die kinderen?Al kon iemand ze maar voor een paar jaar naar nederland terughalen tot ze hun school hebben afgemaakt dan kunnen ze nog een manier van leven vinden.Ik ben er al dagen beroerd v an dat ik in zo n wereld leef en meneer Leers,ik schaam me voor zo n minister en kan hij zich nog christelijk noemen?

  9. Kreeg een email van mijn nicht, ben er erg blij mee. Onderstaande reactie heb ik naar haar gestuurd en ben zo vrij deze hier ook te plaatsen als reactie.

    Groetjes,
    Marian.

    Dank lieve Geertina. zeker de moeite waard.

    Natuurlijk zijn we verantwoordelijk voor elkaar. Het nadeel van de voedsel bank is echter dat mensen een stigma opgeplakt krijgen. Ik ken mensen die hier gebruik van moeten maken, ze schamen zich hoe onterecht ook misschien. Wij leven in een dusdanige welvaart dat het niet nodig moet zijn dat mensen van de bedeling moeten leven, Ieder die voldoende eigen inkomen heeft blijft hierdoor zelfstandig en hoeft zijn handje niet op te houden. Ouderen met alleen AOW of mensen met bijstand hebben niet meer dan 900 euro in te komen. Als je kijkt wat alleen een ziektekostenverzekering kost, en andere vaste lasten. Ik ken mensen die moeten rondkomen van 125 euro per maand voor eten en drinken. Kom dit tegen in de zorg, helemaal buiten hun schuld om. Schrijnend en niet nodig volgens mij. Alle bezuinigingen maakt het nog moeilijker voor deze mensen.

    Het moet in ons rijke landje niet zo zijn dat mensen afhankelijk worden gemaakt van de goedheid van anderen, dit tast een zelfrespect aan en ze verliezen hun zelfstandigheid.

    Niet zolang er genoeg middelen voorhanden zijn om dit anders te regelen, zolang er bestuurders zijn die het geld liever in eigen zak steken. Rijken die zich zelf steeds meer verrijken.

    Maar goed, een punt om over na te denken,

    Liefs,
    Tante Marian,
    Op 15-jun-11 om 12:02 heeft Geertina van Duuren het volgende geschr

  10. Geachte professor de Bot, dank weer voor deze nieuwsbrief. Het antwoord op de vraag dat wij in Nederland ondanks onze aandacht voor en nadruk op duurzaamheid toch voedselbanken nodig hebben is volgens mij omdat het concept duurzaamheid uit zijn oorspronkelijke verband wordt losgemaakt en wordt ingepast binnen het oude systeem van steeds meer groei en winst. Wanneer we die gedachte kunnen loslaten en ons meer gaan richten op waar het bij duurzaamheid werkelijk om gaat dan neemt ook de noodzaak aan voedselbanken af. We moeten niet meer uit de natuur en onze omgeving halen dan we nodig zijn en wat we uit de natuur halen moeten we ook weer aan de natuur teruggeven. Ik heb het al eerder opgemerkt, niet langer streven naar meer groei en winst, maar menselijk geluk centraal zetten in ons denken.

    • Een mooie gedachte, met inzet van ons allen zou het haalbaar moeten zijn. Helaas zijn er meerdere krachten in het spel. Geld en macht is ons als mens niet vreemd. Weinig kunnen met de macht omgaan die hun gegeven is op een bepaald momemt. Wat is dat toch? Waarom kunnen we niet tot het besef komen dat als die ander het beter heeft de wereld voor mij ook mooier wordt.

      Menselijk geluk? Wat voor de een geluk is kan voor de ander een ramp betekenen. Een voorbeeld, ik heb mijn geluk gevonden in mijn relatie, voor onze ouders was het schrikken. Twee vrouwen dat pastte niet in hun verwachtingspatroon, Misschien zijn er wat dat aangaat meer voorbeelden te noemen. Menselijk geluk is in mijn beleving verbonden aan waarden. Als je schrijft; menselijk geluk centraal stellen, welke waarden stel je dan centraal. Ach, het is maar een overdenking.

"Wat is uw reactie op mijn artikel? Mede namens de andere lezers bedankt voor het toevoegen van uw bijdrage. Laat een reactie achter voor mij, of reageer op elkaar. Het zou mij een plezier doen. Bedankt aan alle lezers die mijn weblog verrijken met een reactie." - Paul de Blot

NB: Uw emailadres wordt nooit gepubliceerd. Reacties met meer dan één link worden eerst gecontroleerd. Link alleen naar relevante websites. Gebruik uw reactie niet voor commercie.


4 + 4 =