Zijn onze kinderen nog belangrijk?

37

Er is voortdurend onrust in het onderwijs. Elke minister voert veranderingen door die weer onrust veroorzaken. Het valt me op dat het belangrijkste agendapunt van de politiek schijnbaar de economische crisis is, die de schuldenlast moet verlichten van ons nageslacht. Maar het nageslacht zelf wordt vergeten, want het gaat om mensen en niet om het geld. Vaak vergeten we dat de toekomst wordt bepaald door de jeugd van vandaag.

Het blijkt dat misdadigers in hun persoonlijkheid beschadigd werden door gebrek aan zorg in hun jeugd. Aandacht voor onze jeugd van nu is de belangrijkste investering voor de toekomst en de meest effectieve bestrijding van de misdaad. Het is daarom van het grootste belang dat we aan de problemen van onze jeugd volle aandacht schenken, persoonlijke aandacht en liefdevolle zorg geven.

Het onderwijs is ook de belangrijkste factor van duurzaamheid, maar ook de zwakste, want kinderen kunnen niet zelf voor hun belangen opkomen.

Niemand mag verloren gaan. Het gaat niet enkel om de zorg die door instanties of bestuurders wordt bepaald, maar vooral om de zorg van de mensen die nauw betrokken zijn met het leven van jonge mensen. Dat zijn de ouders en de mensen van het onderwijsveld.

Ik weet hoe onze leerkrachten vaak met grote liefde en zorg jonge mensen proberen te vormen tegen een relatief lage beloning als je die vergelijkt met de managers die de scholen wel besturen maar geen tijd en begrip hebben voor de gevoelens en idealen van jonge mensen.

Het is tragisch dat leerkrachten tot een staking moeten overgaan om de politieke en administratieve leiders van het onderwijs te overtuigen van het belang van de opvoeding. De opvoeding is geen product van het politiek beleid, maar de belangrijkste investering in de toekomst van ons land.

Er wordt veel gedacht over de opvoeding en er wordt gezocht naar wat kinderen vooral moeten kennen. Te eenzijdig wordt er gewerkt aan de verstandelijke criteria en men vergeet dat het om mensen gaat van vlees en bloed die vooral verrijkt worden door het persoonlijke contact met mensen die hun leren te leven en te leren genieten van het leven.

Het leven zelf en het samenleven is ook een rijke leerschool waar weinig gebruik van gemaakt wordt. Leren samenleven met andere mensen betekent ook dat jonge mensen verantwoordelijkheid leren beseffen voor anderen.

Het onderwijs is niet gericht op de vorming van gedraineerde denkers, maar mensen van vlees en bloed die met dromen en idealen ook iets moois kunnen doen. Het is daarom van groot belang dat de mensen van het onderwijsveld ruimte krijgen om met hart en ziel aan de vorming van de jeugd te werken en niet aan de hand van de normen die de bureaucratie hun oplegt, kinderen opzadelen met eenzijdigheid in hun ontwikkeling.

Door hun directe contact met de jonge mensen en hun liefde bieden de mensen van het onderwijsveld veel grotere waarde voor de vorming van hun leerlingen, die de toekomst van ons land bepalen dan hun theoretisch denkende managers. Het is daarom ook hun goed recht om hiervoor een hogere waardering te krijgen en een evenredig salaris. Ik denk dat iedereen in zijn jeugd wel iemand heeft gekend wiens lessen onvergetelijk zijn geweest.

In de handboeken van het management wordt veel gesproken over het belang van de stakeholders, en vooral van de shareholders. Hierbij wordt vergeten dat de belangrijkste stakeholder wel het gezin is. Het onderwijs is het verlengde van het gezin en is daarom ook een heel belangrijke stakeholder in het politieke beleid.

Het onderwijs is ook de belangrijkste factor van duurzaamheid, maar ook de zwakste, want kinderen kunnen niet zelf voor hun belangen opkomen. Anderen moeten het voor hun doen en daarom is het van groot belang dat hiervoor meer aandacht is en zeker niet op kan worden bezuinigd. Bezuinigen in de opvoeding is bezuinigen op de toekomst.

Paul de Blot SJHartelijke groet,

Paul de Blot
Hoogleraar Business Spiritualiteit
Nyenrode Business Universiteit

37 REACTIES

  1. Dag Paul
    Bedankt voor de waardering voor ons werk en ook de sleutel die je legt naar het gezin als bouwsteen. Planlast is zwaar geworden en bevordert niet steeds communicatie en zelf-imput van de lln. Door de vele begeleiding merk ik dat een aantal jongeren in hun kracht komen en zelfredzaam worden, maar anderszijds ook verwacht wordt dat anderen het in hun plaats doen. De ? is : hoe bouw je vakmanschap op als je alleen maar ‘herkent’ en weet waar je de informatie kunt vinden- zonder de discipline op te bouwen van de oefening die de handvaardigheid vereist, het in de vingers krijgen, ook versterkt door taal-armoede?
    Als ouders geen tijd ‘hebben’ om te praten met de jongeren en nog steeds de norm of de waardering buiten henzelf plaatsen dan is de kloof naar het onderwijs te groot, alsook de verwachting dat het onderwijs dit invult… de brug naar de toekomst om te verschuiven naar samenwerking als belangrijkie peiler een nog niet-haalbare beweging of een uitputtingsslag voor leerkrachten… Hoe kan ik jongeren in deze tijd van overaanbod, overconsumptie en digitale platformen nog raken om te geloven in hun eigen droom als de onderliggende sfeer ‘idealisme of smeden van goud’ als onrealistisch aanzien wordt ipv als tool voor een hoopvolle toekomst? Zoveel eindtermen op papier mist wellicht voeding en misschien ook de alchemie van de menselijke waardering of ….ondermijnt die zoektocht zovelen van ons in hun draagkracht? Waarin ligt het verschil tussen opgebrand en fly to the moon? Rita

  2. Een prachtige inspirerende column. In het onderwijs worden we vooral afgerekend op de kwaliteit en hoeveelheid kennis die we in kinderen pompen. Via bovenstaande reacties kwam ik terecht bij Ken Robinson, http://www.youtube.com/watch?v=hkPvSCq5ZXk. Hij plaatst vraagtekens bij het huidige onderwijs.
    Kinderen mogen begeleiden in hun groei is en hen helpen hun kwaliteiten te ontdekken ervaar ik als leerkracht als zeer waardevol en levert veel arbeidsvreugde. Kinderen zien opgroeien en is niet in geld uit te drukken. Het lijkt wel of kinderen in ons onderwijs moeten passen, in welk vakje horen ze? Welk niveau halen ze op de verschillende vakken, wat kunnen we meten, waar liggen ze achter? Waar moeten we nog bijspijkeren? Het lijkt bijna op het oplappen van kinderen. Laten we op zoek gaan naar de schat die kinderen in zich dragen. Laten we het onderwijs passend maken bij kinderen. Eraan denken is het begin. Het kind als basis. Uniek onderwijs.

  3. Beste Paul,
    Met belangstelling je column gelezen en het is inderdaad tragisch hoe het onderwijs tekort schiet, mede door het geregel van boven. We kunnen dit in eigen omgeving signaleren. Hoe buigen we de denkwijze om? Er moet nu eenmaal bezuinigd worden. Waarin? Minder managers! Scholen met een duidelijk profiel en daarin geëngageerde “leer-“krachten met bezieling. Maatschap voor de meest verantwoordelijken! Wat te denken over de waarden van onze christelijke wortels? Zomaar wat bezorgde gedachten van een geïnteresseerde oma. Hartelijke groeten, Nel

  4. Beste Paul,

    Hartelijk dank voor deze ware woorden. Aandacht vanuit het hart voor de jeugd en hoe ze gevormd worden door onderwijs is een rijke bron. Het ‘oude kennis denken’ mag plaats gaan maken voor het leren samenleven met oog voor talenten en hoe deze te in te zetten in de samenleving.
    Waardering, vriendelijkheid, respect en vooral liefde mogen we onszelf en elkaar schenken. De wereld wordt er echt anders van.
    Met elkaar mogen we het oude loslaten, elkaar ondersteunen en motiveren op de weg naar een Nieuwe Tijd. Ik geloof erin en zie, wanneer ik oprecht aanwezig ben, de nieuwe samenleving ontstaan.

    Hartelijke groet,

    Rijna Witte

  5. Mooi artikel. Ik heb het naar vrienden doorgestuurd die in de onderwijsbranche werkzaam zijn of die op mogelijk andere manieren met dit onderwerp bezig zijn.

    Dank je Paul.

    Hartelijke groet
    Marianne

  6. Het is me zo helemaal uit het Hart gegerepen dit verhaal. En de vele reacties, de verwijzing naar Ken Robinson en ander manieren om het onderwijs te BeZielen. Het ontbreekt niet aan ideeen en nieuwe vormen. Maar het OUde Denken en de Oude Vorm staat zo vreselijk in de weg………We zullen er nog vele blogs, stakingen en ander soortige protesten aan moeten wijden. Maar….ik ben ervan Overtuigd dat het zal wijken, dit oude. Ik schreef er ook al diverse keren over in mijn blogs op mijn site.
    Laten we ons geluid maar blijven laten horen, telkens weer en opnieuw en nog eens.
    De kinderen doen mee, zij willen wel!
    Mei groetnis
    Ineke Verdoner

  7. Helemaal waar.
    Alleen schat ik zo in dat het signaal dusdanig hard moet zijn dat degene, die helemaal niet zo denkt, er door wakker geschud zal worden.
    Mijns inziens moet je de manager, de politiek en de beleidsmaker wakker schudden met cijfers, de resultaten van hun werkwijze en ze vervolgens laten zien wat de cijfers, resultaten zullen zijn als ze het probleem zoals je het in je column beschrijft ‘aanvliegen’

    Hieronder heb ik nog een kort verhaal bijgevoegd wat aangeeft waar het eigenlijk om gaat bij leren en groeien.:

    “Nu vind ik mezelf wel aardig!”

    Als je eenmaal ziet dat het zelfbeeld van een kind positiever wordt, zul je al gauw zien dat zijn prestaties aanmerkelijk beter worden, maar belangrijker is dat je ziet dat het kind meer van het leven gaat genieten.

    Wayne Dyer

    Ik vond het een grote opluchting om in de gaten te krijgen dat een kind meer nodig heeft dan alleen leerstof. Ik kan goed rekenen en ik kan het ook goed aan anderen leren. Vroeger dacht ik dat dat het enige was dat ik moest doen. Nu onderwijs ik de kinderen, niet het vak rekenen. Ik aanvaard het gegeven dat ik daarin bij sommigen maar gedeeltelijk slaag. Nu ik niet alle antwoorden hoef te weten, lijkt het alsof ik meer antwoorden heb dan toen ik nog probeerde de man te zijn die alles wist. Het kind dat me dit pas echt heeft leren inzien, is Eddie. Ik vroeg hem op een dag waarom hij dacht dat hij het dit schooljaar zoveel beter zou doen dan het vorige. Zijn antwoord was een onderbouwing van mijn nieuwe benadering. ‘Dat komt omdat ik mezelf aardiger vind als ik bij u ben’ zei hij.

    Een onderwijzer aangehaald door Everett Shostrom in Man, The Manipulator.

  8. Beste Paul,

    Helaas kunnen we deze tendens ook doortrekken naar het gewone bedrijfsleven. Als we van de politiek het bestuur maken en van de leerlingen de medewerkers, zijn er in deze tijden helaas grote overeenkomsten. Weinig investeringen in vaste medewerkers, meer gericht op het product of de dienst, korte termijn investeringen enzovoorts. Er wordt veel van bovenaf opgelegd in plaats van zelf laten ervaren. Het lijkt of het een trend is die ongezien onze maatschappij infecteert!

    Alles draait om aandacht en zorg. Aandacht voor de medewerkers, zorg voor de klanten/gasten. Helaas wordt de mens hier zelf vaak in vergeten. Er wordt van bovenaf bepaald wat goed voor iemand is omdat “men” hier ervaring mee heeft. Maar we vergeten dat we met individuen te maken hebben van vlees en bloed die dagelijks in de praktijk ervaring opdoen, in de samenleving vertoeven en hier van leren. Als dit dan niet aansluit op wat er bovenin wordt bepaald zoals aangekondigde veranderingen of investeringen die niet de essentie van de persoon raken dan ontstaat verwijdering.

    Het gezin uit jouw stuk, Paul, is in mijn ogen door te trekken op de medewerkers in een organisatie. Een enorm grote stakeholder die meer aandacht in deze economische crisis verdient. Bezuinigen op deze mensen is bezuinigen op de toekomst!

    Vriendelijke en vrolijke groeten,

    Christel Samson

  9. Hi Paul,

    Ik ben het roerend met je eens dat er verandering moet komen in het onderwijs. Mijn mening is dat de manier van onderwijzen achterhaald is. De nadruk ligt veel te veel op kennis (en dus de linker hersenhelft) zowel in het onderwijs als in onze hele cultuur. Terwijl het nu net het andere deel is wat je zo hard nodig hebt als je van school af komt. Hoe bereid je je voor op een (lastig) gesprek? Door van te voren diverse scenario’s te bekijken (creativiteit rechter hersenhelft). Ja kennis is belangrijk, maar wel in balans. En die balans is er uit in het onderwijs.
    De wereld verandert, alles gaat sneller en wordt visueler, er is informatie in overvloed. En er komen steeds meer kinderen die niet meer passen in de huidige vorm van het onderwijs (het gaat te ver om hier in deze column daar over uit te wijden) en al snel een etiketje en of pilletje krijgen omdat ze niet voldoen aan de norm (welke norm?). Vanaf dat moment worden je mogelijkheden dus al beperkt. Geen wonder hoor, minister Bijsterveld dat er jaarlijks 38.000 MBO-ers zonder diploma de school verlaten. Dit zijn allemaal jongeren die niet zijn gezien in hun talenten en kwaliteiten, maar zijn geperst in een systeem waar ze niet in passen. Wat niet meer voldoet aan de huidige tijd.

    Op onderstaande link wordt heel duidelijk uitgelegd, waarom en hoe het onderwijs moet veranderen: http://www.youtube.com/watch?v=zDZFcDGpL4U

    Het is onze missie als ouders en leerkrachten om al zo vroeg mogelijk onze kinderen te begeleiden in het ontwikkelen van hun talenten en kwaliteiten (in plaats van te focussen op wat niet goed gaat). Als dat het vertrekpunt is, dan wordt het voor de jongeren ook veel duidelijker wat ze aan opleiding nodig hebben om hun idealen te bereiken. Dan krijgen we geinspireerde en bevlogen jonge mensen, die in verbinding staan. De leiders van de toekomst, leiderschap vanuit verbinding……en dat is voor mij business spiritualitieit!

    Hartelijke groeten,

    Marielle Hamerlinck-Jonkers

  10. Bravo voor dit artikel!
    Leest ool allen ‘Bullshit Management’ van Jos Verveen. Belangrijk deel van dat waardevolle boek is gewijd aan onderwijs.

    Hartelijke groet,

    Raymond Manders

  11. Oeps. Paul spreekt over het onderwijzen vanuit vlees&bloed, vanuit het menszijn en niet of minder vanuit kennis, vanuit het “weten”. En dan zie ik de reacties. Allemaal van Prof. Dr.’s.
    Allemaal mensen die hebben bewezen kennis te hebben én nieuwe kennis te kunnen genereren.
    Op een na +/- allemaal geraakt. Mooi.

    Wat kan ik – Harrie – daar nog aan toe voegen?
    Een verwijzing naar de film Dead poets society (met Robin Williams). Ook nog een met Richard Dreyfuss, maar daar heb ik helaas de titel even niet van paraat. Schitterend.
    In ieder geval onderwijzen vanuit passie. Onderwijzen waarbij je de ander serieus neemt, zich zelf leert uitdrukken, zich zelf leert ontdekken, zich zelf leert kennen en waarderen. En ja, leert zelf verantwoordelijkheid te nemen. En nee, dat is niet iemand volproppen met weetjes en met hoe anderen het gedaan zouden hebben.

    Het weten, het denken is een. Het voelen, het hart zijn een ander zeer belangrijk iets in het leven. Het leven leef je. Denkend leven maakt het lastig. Onnatuurlijk zelfs.
    Denken leidt (lijdt) tot efficiëcy, smart, logisch, rationeel, bureaucratie, regels, procedures, kaders, routines, ….
    Dan gaan we onze kinderen toch niet aan doen?
    😉

  12. Beste Paul,

    Bedankt voor uw column. Waardevol. Ten aanzien van het onderwijs (primair en voortgezet voor het gemak) zie ik het anders. Als vader van drie jonge kinderen vind ik dat het onderwijs er primair voor bedoeld is om kennis over te brengen. Eerst en vooral kennis. Ik ervaar dat inspanningen binnen scholen juist voor een belangrijk deel bestaan uit ‘opvoedkundige’. Kinderen moeten worden gevormd tot goede burgers. De correcte meningen worden voorgekauwd. Kritisch denken en doorvragen wordt niet verwacht en ook niet gestimuleerd. Geen zorgen, het is Noord Korea niet, verre van dat! In uw blog wordt de bal enigzins bij de politiek en onderwijsmanagers gelegd. Ik vind dat gemakkelijk. Wij zelf, de maatschappij, verwachten tegenwoordig dat het onderwijs een deel van de opvoeding van ons overneemt. Ouders moeten dat volgens mij zelf doen. Vanuit hun eigen perspectief en kaders, of wij het met ze eens zijn of niet. Laat de onderwijzers kennis overbrengen: lezen, schrijven, denken. Dan komt het ook goed.

    Groeten,

    Wim

  13. Beste Paul,

    Altijd lees ik je columns en voel ik mijn hart opengaan van herkenning. In dit geval raakte het me nog dieper dan herkenning. Wij hebben zelf een dochter van 7 jaar die naar school gaat en ondanks dat de school haar uiterste best doet om alle kinderen van optimaal onderwijs te voorzien, dan nog zijn er zo vele zaken waar geen tijd of ruimte voor bestaat in het lesprogramma.

    Natuurlijk is het belangrijk dat alle kinderen leren lezen en schrijven, maar leren leven is volgens mijn persoonlijke mening veel belangrijker. Het leren ontdekken en ontwikkelen van het unieke talent wat in ieder kind schuilt. Want ieder kind, ieder mens heeft zijn of haar unieke kwaliteiten. Alleen daarvoor bestaat nauwelijks de mogelijkheid, want alle extra’s worden eruit bezuinigd. Ik ben het helemaal met je eens dat het zelfs van cruciaal belang is om juist te investeren in het onderwijs. En dan niet alleen het onderwijs zoals wij dat nu kennen, maar onderwijs wat op de toekomst is gericht. Op een toekomst waarin gelijkheid, wederzijds respect, overvloed (in alle opzichten) voor iedereen een geboorterecht is en waarbij iedere individu mag zijn wie hij of zij werkelijk is.

    Ik vertrouw er op dat er voldoende mensen tijdig tot inzicht komen, dat de verstandelijke weg die de politiek steeds weer inslaat niet meer aansluit bij wat werkelijk goed is voor IEDEREEN. Wanneer iedereen werkelijk vanuit zijn of haar hart zou leven, werken, motiveren, manifesteren en wat dan ook, dan kan het toch alleen maar goed zijn voor iedereen!

    Paul, dank je wel voor je mooie en inspirerende woorden steeds weer. Ik hoop dat ook de politiek en mensen op managersstoelen je columns lezen, het wordt tijd dat de wereld werkelijk ontwaakt.

    Met hartegroet,
    Manja Snelderwaard-van Hooijdonk

  14. Beste meneer de Blot,

    Een onderwerp dat mij zeer aanspreekt maar ook heel erg speelt in mijn priveleven. U geeft prachtig weer hoe het volgens mij altijd zou moeten zijn..dus wanneer men zou vragen wat wij als maatschappij, ouders voor zouden moeten doen..dan zou ik u eigenlijk niet het antwoord kunnen geven, omdat als het goed is en je zelf de juiste ingredienten hebt meegekregen je hetzelfde recept zult volgen met misschien nog wat kwalitatief betere ingredienten. Ik geloof nl in de evolutie van de generaties, mijn broer en ik doen het op veel vlakken al beter dan onze ouders (en sommige weer niet) denk dat de sleutel is de kwalitatief goede/voedzame en vruchtbare ingredienten doorgegeven dienen te worden voor een toekomstig (ver) nieuwt recept.

    U heeft mij weer stof tot denken gegeven, daarvoor mijn dank.
    Francisca

  15. Geweldig!!!! Dit is precies waar het over gaat en waar veel te weinig aandacht voor is in onze samenleving. Laten we hier met elkaar toch vooral voor gaan want zonder onze kinderen is er geen toekomst en de vraag is of we in de toekomst nog stakeholders (nodig) hebben!

  16. Dank u wel voor deze mooie woorden Prof. De Blot. Ik ben het er helemaal mee eens. Al dat korte termijn denken. Ik zou willen dat ik een stofje had uitgevonden waarmee iedereen vanuit diens hart en voor het gemeenschappelijk belang leefde in plaats vanuit het hoofd en voor diens ego. In principe geloof ik dat de meeste mensen gewoon goed willen doen, maar dat we zo verstrikt zijn in de (economische) systemen die we om ons heen hebben gebouwd. Gelukkig streven steeds meer mensen ernaar om hun eigen waarheid te leven. Ooit zal er zo een kritische massa bereikt worden van mensen die het anders willen. Tot die tijd zullen we met ons allen zoveel mogelijk de aandacht vestigen op wat we veranderd willen zien. Voor dit onderwerp bijvoorbeeld door ons aan te sluiten bij Duurzaam Onderwijs Coalitie of hun petitie te ondertekenen. Ondanks de verschillende ideeën over goed onderwijs hebben zich hierin verschillende partijen verenigd: http://www.duurzaam-onderwijs.nl/

  17. Zeer geachte meneer de Blot,

    Ik heb u blog gelezen en wellicht niet op alle punten goed begrepen. ik ben maar een eenvoudige onderneemster en heb niet de achtergrond die alle mensen hiervoor hebben. Maar de bodem ligt niet bij de politiek of bij het onderwijs. De bodem ligt bij de ouders zelf. Want ookal ben ik een werkende moeder, mijn kinderen gaan altijd voor.Voor mij zijn mijn kinderen het allerbelangrijkste in mijn leven. Ik bemerk dat vele mensen materie en aanzien heel belangrijk vinden. En het heel moeilijk met minder kunnen doen. Want stel je voor dat je niet 2 keer per jaar op vakantie kunt gaan. Of dat je kids niet in merkkleding lopen, ik noem maar iets wat ik signaleer. Doordat de drang naar het steeds maar meer willen hebben groot is, en men daaruit je status ontleent, is het verwijt vaak naar een ander gericht. In plaats van te kijken naar zichzelf. Daarom moeten deze groep mensen harder werken en is er geen ruimte of aandacht voor de kinderen.Naar mijn bescheiden mening staan deze mensen zover van zichzelf vandaan, dat ze de waarde van de rijkdom die ze te leen hebben,nl. hun kinderen, niet inzien. Want het blijft gewoon een onmogelijke taak om je moederschap en een bijna FT baan goed uit te voeren. Zelf ben ik de gelukkige dat mijn moeder altijd thuis was als je van school kwam. Dat stukje is en blijft zo essentieel en is niet op te vangen door een ander hoe goed en hoe lief ook bedoeld. Mijn normen en waarde die ik belangrijk vind in het leven, geef ik mijn kinderen zelf mee. Dat laat je niet over aan en oppas of crèche. U punten vind ik zeer interessant, maar vooral de reacties boeien mij. Doordat u iets teweeg brengt met u blog en mensen raakt, kan ik alleen maar zeggen dat ik daar respect voor heb. Bedankt voor het delen, bedankt voor u inspriratie.

    Met vriendelijke groet,

    Deby Niezen

  18. Helemaal mee eens!
    En voor mij was onlangs een ware eyeopener het boek van Naomi Klein: de Shockdoctrine. Sluipenderwijs hebben wij straks, ook in een democratie dus, steeds minder invloed via de politiek. Immers alles wordt tussen onze vingers door geprivatiseerd op instigatie van de “Chicago boys”, die binnen de IMF, de Wereldbank, de Europese Bank en onze eigen Overheid als slaafse navolger. Als kiezer kun je geen enkele invloed meer uitoefenen nadat energiebedrijven, de NS, de posterijen, de zorgverzekeraars en straks dus het ziekenhuiswezen ( voor een habbekrats? ) verkocht is aan private geldschieters. En de burger, de minst verdienende burgers betalen het gelag van al die gekkigheid.

  19. Tranen biggelen over mijn wangen bij het lezen van deze column; ik ben het hier zó hartstochtelijk mee eens!

    Het onderwerp raakt ook helemaal aan mijn persoonlijke situatie van dit moment. Na een burnout zit ik nu al weer een jaar thuis. Ik ben inmiddels weer op zoek naar werk, en wil het voor niets minder doen dan een plekje binnen het onderwijs. Desnoods als onderwijsassistent, met overeenkomstig salaris, hoewel ik hoger opgeleid ben (hbo muziektherapie).

    Werken met kinderen is namelijk mijn allergrootste passie, waarbij mijn visie volledig overeenkomt met wat u in uw blog beschrijft. Mijns inziens ben ik één van die personen die nodig zijn om bij te dragen aan de ontwikkeling van adequater onderwijs; onderwijs dat zich primair richt op de persoonlijke ontwikkeling van kinderen, en niet zozeer de nadruk legt op het aanleren van droge kennis. Ik ben van mening dat (willen) leren automatisch volgt uit het hebben van aandacht voor de eigenheid van kinderen, en die aandacht heb ik in overvloed! Ook ik ben een groot fan van Sir Ken Robinson.

    Mijn ervaring bij het solliciteren is tot nu toe echter steeds dat men op zoek is naar iemand met een mbo-opleiding tot onderwijsassistent dan wel een pabo-propedeuse.
    Vooralsnog krijg ik als 36-jarige vrouw, die qua werk en scholing andere keuzes heeft gemaakt dan die richting het onderwijs maar daar nu alsnog dolgraag een plekje zou verwerven, geen voet aan de grond. Ondanks mijn enthousiaste brieven met cv’s gevuld met ervaring in het werken met kinderen.
    Want passie en liefde voor (werken met) kinderen lijkt ondergeschikt te zijn aan de eis van het hebben van het juiste diploma. Zo wordt mijn brief bij voorbaat in de prullenbak gegooid. Over- én ondergekwalificeerd.

    Ik durf hier zo arrogant te zijn om te zeggen dat dit een groot gemis is voor de betreffende scholen, al schiet ik daar verder niets mee op. Ik wil aan de slag, met heel mijn hart en ziel!

    In ieder geval heeft uw blog mij geïnspireerd om, zolang ik nog thuis zit, een aantal basisscholen in mijn buurt af te gaan om te vragen of en hoe ik, dan voorlopig maar als vrijwilliger, iets voor hun (kinderen) kan betekenen.

    Dank hiervoor en een hartelijke groet,

    Nicole Hartog

    • Beste Nicole, Jammer dat het nog niet wil lukken! Hou vol! Ik ben wel benieuwd in welke omgeving je werk zoekt…. wie weet kan ik wat voor je betekenen…..
      Veel succes! Monique

  20. Beste meneer De Blot,

    Als altijd slaat u de spijker op z’n kop.
    Gelukkig krijgen steeds meer mensen het ongemakkelijke gevoel dat we de verkeerde kant op gaan. Door altijd SMART te willen werken, ‘moeten’ alle resultaten meetbaar en graag ook voorspelbaar zijn, met alle gevolgen van dien.
    Maar dan besturen we ‘de anderen’.
    Wanneer het over onszelf gaat, beschouwt niemand zichzelf als een nummer dat weerspiegeld wordt in een managementrapportage. Een kind al helemaal niet. En als we ergens een burn-out van krijgen, dan is dat wel van voorspelbaarheid in onze levens.

    De woelige tijden waarin we leven, zijn een direct antwoord op het ongemakkelijke gevoel van velen. Een crisis, persoonlijk of maatschappelijk, biedt volop kansen om nieuwe wegen in te slaan. Het vraagt om nieuwe manieren, antwoorden, oplossingen en vooral om pioniers.

    Uw blog voelt als een directe oproep om te stoppen met klagen en vooral vanuit inspiratie stappen te ondernemen. Net als Robbert Paul ben ik superenthousiast over een pionier die wereldwijd velen inspireert om onderwijs op een nieuwe manier te benaderen: Sir Ken Robinson. Zijn Ted Talks zijn om van te smullen!
    http://youtu.be/iG9CE55wbtY
    http://youtu.be/r9LelXa3U_I

    Ik wens u een heerlijke dag toe, vol nieuwe inspiratie en plezier!

    Marina Schriek

  21. Het zou mooi zijn als er een beweging ontstaat die deze visie uitdraagt. Ik zie dat ook in een aantal andere reacties terug. We missen een visie vanuit het hart. Een maatschappij die we op dat fundmanent gaan transformeren. En hoe goed is het als docenten, leerkrachten hun stem laten horen en uiting geven van hun gevoelens. Het is een scheiding geworden van hart versus verstand. Alhoewel… Het ingezette beleid heeft niets meer met verstand te maken. Functies zoals ambulant begeleidiers met hun expertise worden opgeofferd voor prestatiebeloning elders. Dit terwijl we weten dat dit niet werkt en we weten dat geld geen echte motivator is. Expertise die verdwijnd en docenten die het erbij moeten gaan doen, expertise eigen moeten maken. Welk één verkwisting. Op dit punt is er echt een kloof tussen politiek en maatschappij. En wij zijn/vormen de maatschappij . Tijd om niet meer aan de zijlijn te staan en voel me ernstig geraakt ondanks dat ik niet uit het onderwijs kom. Een grens van het betamelijke wordt nu echt overschreden.

  22. Beste Paul,

    Een column naar mijn hart. Poolreiziger Robert Swan zei het zo mooi: we hebben de wereld in bruikleen van onze kinderen. Dat geldt niet alleen voor de natuur en het milieu, maar ook voor het onderwijs. Het is beangstigend wat er nu gebeurt.

    Met vriendelijke groet,
    Arie van der Giessen

  23. Geachte heer De Blot en anderen,

    Uw column spreekt mij zeer aan. Hoe ondersteunen wij onze kinderen in de ontwikkeling naar democratische burgers en mensen die in staat zijn geluk te ervaren?

    Wat nodig is is dat wij onze tijd en energie investeren in opvoeden, thuis, op school en in de kinderopvang/buitenschoolseopvang en andere voorzieningen zoals sport/spel/cultuur. Ik ken velen die daar met hart en ziel elke dag mee bezig zijn. En inderdaad op alle niveau’s en in alle typen organisaties. Er wordt veel samengewerkt en over (organisatie/gemeenten) grenzen heen gekeken.
    Laten we dat blijven doen ondanks de tegenwind door de bezuinigingen.

    Hartelijke groet, Esther Zijl

  24. Wat je schrijft Paul is me uit het HART gegrepen, al jaren zie ik dit gebeuren. Met al die belangstelling van de overheid voor geld en materie lijkt het wel alsof de mens er niet meer toe doet. Gelukkig zijn er organisaties als Hartverwarmend Wijs en Eigen Wijs die het voor de kinderen en hun ouders, maar ook de leerkrachten opnemen en op weg zijn nieuwe wegen te scheppen met belangeloze inspanning. De aarde is van de mensen en niet van de Geldgod. Laten we eens als mens vanuit ons hart kijken en dan vaststellen wat wij met zijn allen belangrijk vinden om tre laten ontstaan en daar ook aktief voor gaan.
    Wij doen dat!
    Martha Reijnders Groningen

  25. Beste Paul,

    Ook ik kan me vinden in hetgeen u schrijft, het moet weer gaan om het kind als geheel, als een volwaardig mens in de samenleving, als medeverantwoordelijke, als participant met daarbij het gezin als belangrijkste stakeholder.

    Ik plaats wel een kleine kanttekening bij uw mening over de managers en besturen. Want ook zij zitten, net als docenten en leerkrachten, in de sandwich. Ook zij hebben te maken met de uiteindelijke machthebbers, de overheid waar ze financieel afhankelijk van zijn.zij hebben te maken met opgelegde regels, doelstelling, bureaucratie etc.Ik ken vele managers en besturen die, als je diep in hun hart kijkt, het onderwijs in Nederland ook graag anders zouden willen zien, maar zich met handen en voeten gebonden voelen…. Niet alleen aan de overheid en daarmee de inspectie, ook aan de welwillendheid en het gedrag van de ouders, ook aan de maatschappelijke regionale invloeden zoals het wel of niet hebben van een nieuw gebouw, ook aan de consequenties van de recessie etc.
    Het gaat niet werken om 1 groep als de boosdoener aan te wijzen, het gaat er om dat iedereen, alle partijen, hun eigen verantwoordelijkheid hierin gaan nemen. Niet alleen de managers en de besturen, niet alleen de overheid, maar ook de ouders, al het personeel binnen de school en ook de kinderen/jongeren zelf.

    Alleen met elkaar kunnen we het tij keren… en dat gun ik ons allemaal.

    hartelijke groet,
    Wil de Werk

  26. Prachtig geschreven. Vooral de opmerking dat vooral gekeken wordt naar het verminderden van de schuldenlast, maar het belangrijkste kapitaal van een mens: kennis, vergeten wordt. Vergeet ook niet dat ouders een net zo wezenlijk deel vormen bij de intellectuele vorming van hun kind. Ook de beleving van de dingen dragen bij aan het vergroten van je blik en verruimen van je kennis.

  27. Beste Paul,

    Wanneer komt de dag dat u een politieke partij opzet? Ik zou er zo graag op willen stemmen! Het investeren in de jeugd boven het aanleggen van nieuwe snelwegen lijkt zo logisch maar de werkelijkheid is andersom. Waarom wordt dit niet gezien?

    Met vriendelijke groet,
    Henriette

  28. Beste meneer de Blot,

    Ook ik laat me graag inspireren door uw blog – wat ook deze keer helemaal gelukt is. Ik sta ook achter uw standpunt dat investeren in de jeugd investeren in de toekomst betekent….. En nu hoe verder – was mijn gedachte… Vandaar deze reactie op uw blog.
    Graag vul ik deze 2 punten aan uw blog toe:

    * Eens: De leerkrachten doen er zeker toe! En gelukkig staan zij in genoeg scholen niet alleen in hun strijd: er zijn voldoende schoolleiders die dit zeker met hun eens zijn en er óók voor strijden. Daarom zou ik niet de héle groep ‘schoolleiders’ zo bij de politici in één hoek plaatsen…. De schoolleider zit hier vaak in de spagaat: Enerzijds wil hij/zij het opnemen voor de leerkrachten, anderzijds wel de ‘opdracht’ krijgen vanuit overheid en besturen om het TOCH te gaan doen….. Ik zou dan ook graag niet alleen voor de leerkrachten een lans willen breken maar ook willen strijden voor die schoolleiders die een zo goed mogelijke balans tussen die twee werelden proberen te bereiken!

    * Tweede punt is eigenlijk een oproep aan allen die uw blog lezen: Wij zijn het vaak helemaal eens met wat onze inspirator benoemt! En nu? Hoe verder? Hoe pakt ieder van ons deze inspiratie op om deze CONCREET om te zetten in actie? In dit geval van onze jeugd en het onderwijs wil ik jullie dan ook graag ‘uitdagen’ om eens te kijken hoe je je steentje bij kunt dragen AAN het onderwijs…. Stel nu dat de bezuinigingen etc allemaal doorgaan… En dat het een gegeven is… Kunnen we dan niet met zijn allen een vorm vinden waardoor er meer ruimte komt voor goede begeleiding en aandacht? Kan je zelf concreet – al is het eens in de paar weken je bijdrage leveren aan een school in de buurt – waardoor een leerkracht even wat meer tijd krijgt voor begeleiding van een aantal kinderen die op dat moment net iets meer aandacht nodig hebben??? Ik ben benieuwd hoe jullie dit zien en wat je zou kunnen en willen doen!

    Vriendelijke groet,
    Monique van Vliet-de Jager

    • Concreet in actie komen.
      Goed voorstel, hoop ook dat mensen hiertoe bereid zijn.
      Ik zelf ben op dit moment al aan het nadenken hoe ik met mijn werkervaring, maar ook vanuit mijn studierichting leuke ondersteunende lessen kan bedenken zodat ik dat kan aanbieden op de school waar mijn dochter vanaf dit jaar naar toe zal gaan.

      Misschien is een hele conrete actie ook wel dat we massaal meeprotesteren met het onderwijzend personeel. De kracht van protesteren zit hem volgens mij in de aantallen, laten we die aantallen dan ook maken. Uiteindelijk doen we dat dan voor de toekomst van onze kinderen.

  29. Beste Paul,

    Een inspirerende en sterke blog. De maatschappij kent vele dwalingen en zeker in het onderwijs.
    Maar ook de ouders van de kinderen dragen een grote verantwoording en moeten zich daadkrachtig inzetten voor een onderwijs waarin de leerkrachten weer 100% verantwoordelijk worden en richting kunnen geven.

    Zij hebben alle recht van spreken!

    Met harte groet,
    Arnold

  30. Geachte heer de Blot, met veel plezier en herkenning heb ik uw column gelezen. De ontwikkeling van kind naar volwassene is ook in mijn ogen een kostbare periode van vorming. Het is daarom jammer dat er binnen het onderwijs nog zo weinig participatie is van ouders. Ik zie om mij heen helaas weinig ouders inspringen daar waar zij van waarde zouden kunnen zijn als het gaat om bijvoorbeeld het samen schilderen van een klaslokaal of het samen nadenken over thema`s die het komende leerjaar aan bod moeten komen. Wie nodigt wie uit…We kunnen de overheid vragen het onderwijs meer te steunen en daarnaast kunnen we gezamenlijk kijken hoe we de dingen anders kunnen doen en hoe we daar samen een steentje aan kunnen bijdragen. Vandaag liet mw. Bijsterveld weten dat zij geld beschikbaar stelt voor een groep van 38000 vroegtijdig schoolverlaters van ROC`s. Zij wil dat binnen vier jaar dit aantal naar 25000 daalt. Weet u, ik weet niet of het opgelost wordt met hogere salarissen. In mijn ogen heeft het ook iets te maken met je motivatie, passie en vrijheid die je voelt om belangrijk te zijn en blijven voor de leerling. Als dat je lukt dan kun je liefdevol blijven werken en je hart steeds weer openstellen. Dat is een gave, je zit op je plek als je dat lukt als leraar. Laten we deze mensen coachen in hun vak, daar hebben zij recht op en daarin zie ik meerwaarde. Hoe gaat het de leerkracht lukken om weer de vrijheid te voelen en zich belangrijk te voelen en aan te sluiten bij de leerling…. wat is daar voor nodig… en leerkrachten zijn geen makkelijke doelgroep om te coachen, zij laten zich niet zo gemakkelijk coachen….Persoonlijk zou ik daar eerst op sturen, vaste coach momenten, ook voor de organsatie als geheel. Laten we om ons heen kijken en de grenzen van mijn en dijn zakken en kijken wat zich aandient, wat in de toekomst op ons af wil komen. Samen, met wat er is en er vanuit gaant dat alles wat we nodig hebben er voor ons is. Met hartelijke groet, Tanja Tillemans

  31. Beste Paul,

    Enorm bedankt voor dit fantastische blog! Als we de huidige problemen in de toekomst willen voorkomen zullen we onze kinderen anders moeten scholen en opvoeden. Eén van mijn favoriete TED Talks gaat ook over onderwijs, sir Ken Robinson over de revolutie in het onderwijs die nodig is http://roodbaard.nu/_inspiratheek.php?url=sir_ken_robinson_bring_on_the_revolution&iframe=true&width=700&height=500

    Beste Paul, u blijft inspireren, hartelijk dank daarvoor!

    Robbert Paul

  32. Beste Meneer de Blot,

    Met veel aandacht en plezier heb ik uw column gelezen.
    Ben het er helemaal mee eens.
    Zit zelf niet in het onderwijs maar zie de problematiek van de zijkant.
    Het programma ‘Over de streep” (KRO Arie Boomsma) zou op elke school mogen worden toegepast, zelfs al op lagere scholen.
    En ook de ‘Helende reis’ van Brandon bays zou als lesprogramma
    een prachtige aanvulling zijn. (Wellicht onder de noemer mindfullness)

    Dit zou dan een mooie ondersteuning voor de jongeren en een investering voor de toekomst zijn.
    Welke politieke partij zou dit kunnen weten te integreren? 🙂

    Met vriendelijke groeten,

    Janny Jongen de Jong.

    Met vriendelijke groeten,

"Wat is uw reactie op mijn artikel? Mede namens de andere lezers bedankt voor het toevoegen van uw bijdrage. Laat een reactie achter voor mij, of reageer op elkaar. Het zou mij een plezier doen. Bedankt aan alle lezers die mijn weblog verrijken met een reactie." - Paul de Blot

NB: Uw emailadres wordt nooit gepubliceerd. Reacties met meer dan één link worden eerst gecontroleerd. Link alleen naar relevante websites. Gebruik uw reactie niet voor commercie.


+ 63 = 68