De wanhoopsdaad van een asielzoeker

19

In de krant van 12 april las ik het artikel van een asielzoeker uit Burundi, die met zijn zoon en dochter het land moest verlaten en die toen de hand aan zichzelf sloeg. Het is één van de vele drama’s over asielzoekers die wijst  op het contrast van het hart van een vader en het verstand van de politiek. Het ligt voor de hand  dat we in Nederland een beperkte mogelijkheid hebben om vluchtelingen op te vangen. Aan de andere kant is het asielbeleid vaak vastgeroest aan bureaucratische procedures. Het duurt vaak jaren voordat er een beslissing wordt genomen, die vervolgens te weinig rekening houdt met de gevolgen van deze traagheid voor het lot van kinderen. 

In het asielbeleid is men zich doorgaans weinig bewust van de diepgaande invloed van een oorlogstrauma.Hier wordt weinig rekening mee gehouden zoals we zien in het drama van de man uit Burundi die zichzelf van het leven berooft. Pas 5 jaar na zijn asielverzoek krijgt hij te horen dat hij terug moet naar Burundi. De moeder van zijn dochter is in de bloedige strijd tussen de Hutu’s en Tutsi’s gedood. Dit is zeker een traumatisch gebeurtenis die diep in zijn hart gegrift blijft. En nu moet hij met zijn kinderen, na 5 jaar rust, terug naar het land waar hij en zijn kinderen hun trauma hebben opgelopen. Hij ziet in zijn wanhoop geen andere mogelijkheid dan zelfdoding in de hoop dat zijn kinderen mogen blijven. De tragedie die  zich innerlijk in de man afspeelt kan niemand begrijpen.

Een oorlogstrauma kan iemand heel diep raken. Ik maak nu nog mee dat de derde generatie van mensen met een diep oorlogstrauma uit de periode van de Tweede Wereldoorlog of de ‘Politionele Acties’ er nog onder lijdt. Dat zien we ook bij veteranen die aan vredesacties hebben deelgenomen en daar vaak diepe traumatische ervaringen hebben opgedaan. Ik weet uit eigen ervaring, na 5 jaar concentratiekamp en 15 jaar werken in concentratiekampen, hoe diep een oorlogservaring je kan ontredderen. Het asielbeleid zou ook met deze trauma’s rekening moeten houden, met name als er kinderen bij zijn betrokken.

Het blijkt dat met een goede opvang veel kan worden bereikt. Ik ken situaties waar asielzoekers door de medebewoners met liefde worden opgevangen, Nederlands leren en zich thuis kunnen voelen. Het is een maatschappelijke taak waar ieder op een eigen manier aan kan werken, door meer aandacht te  schenken aan vreemdelingen. Het zijn ook mensen als ieder ander, vaak zwaar gewond door een oorlogstrauma. Ze  hongeren naar begrip maar kunnen dit door hun gebrekkige kennis van het Nederlands niet goed uiten.

Gelukkig loopt de integratie op veel plaatsen redelijk goed, maar het blijft belangrijk om  hier voortdurend aandacht aan te besteden. Nederland is van oorsprong een christelijk land en in elk geval een land dat de mensenrechten ondersteunt. Dat vraagt van ons, dat we ook in onze maatschappelijke verantwoordelijkheid voor vreemdelingen een menselijk gelaat tonen.


Paul de Blot SJHartelijke groet,

Paul de Blot
Hoogleraar Business Spiritualiteit
Nyenrode Business Universiteit

19 REACTIES

  1. Delft 3 mie 2012

    Beste Paul,

    Graag zou ik ook nog op deze collum willen reageren.
    Ongeveer 4 weken geleden is een jongen uit mijn klas samen met zijn moeder en
    4 andere kinderen terug gegaan naar Burundi.
    De vader die onder medische behandeling staat, mocht in Nederland blijven en ook de oudste dochter , die bijna 18 jaar is.

    Als er een aardige jongen in mijn klas zat, respectvol naar leerkrachten en medeleerlingen
    dan was hij dat. Leren was zijn hobby.
    In Burundi, dat voor toeristen een onveilig land is, zijn zijn mogelijkheden beperkt en gaat
    er op deze manier een echt talent, hij wilde bij de politie, verloren.
    Ik had een brief gestuurd naar het ministerie van immigratie en integratie, het heeft toen niet mogen baten.

    Eigenlijk zou iedereen op de aarde mogen wonen waar hij zelf wil, Maar wel mee helpen
    met de wereld zo uit te bouwen dat het voor iedereen mogelijk is om te leven.

    Voor jongeren, ouderen zieke mensen en ook dieren.
    Wat voor de een werk is, is voor de ander hobby, Waar de een wil stoppen met 65 jaar, wil de ander graag verder werken.

    Ik weet dat het nog geen paradijs is op deze aarde, maar laat mensen waar het mogelijk is, zo veel mogelijk vrij zijn zonder zich aan hun verantwoordelijkheden te onttrekken.

    Wij zijn er door alle jaren heen van onze immigrantenten nog nooit minder van geworden.

    Hartelijke groet Mieke Willems

  2. Beste Paul,
    Zodra je nieuwsbrief binnen komt, ligt mijn werk even stil. Je maakt me wakker en stimuleert me om stil te staan. Dank opnieuw! Iedere ouder over de hele wereld wenst een gelukkige toekomst voor zijn kinderen, waar rechten erkend worden en waar kinderen vooral hun geloof behouden in volwassenen en hun oplossingen voor problemen. De vader die zichzelf uit nood en onmacht ombrengt, laat kinderen zien, dat hij en wij als volwassenen vastlopen. Ouderschap vraagt om een onuitputtelijke geestdrift, een groot reservoir aan positieve geestkracht. Politiek ook ondersteund door een departement voor Jeugd en Gezin.
    Oorlog, vijandschap, verraad, maar ook jaloezie, pesterijen, leedvermaak, de groep tegenover het individu, slaan diepe wonden en ondermijnen het geloof in de ander. Gelukkig zijn er zeer velen die hun hart open stellen voor hun naasten en zijn zij het die kinderen geloof in de toekomst geven, ook in de asielopvang centra.

    Met erkentelijke groet,

    Emmeliek Boost

  3. Geachte heer De Blot,
    Wanneer ik uw column lees, vliegen mijn emoties alle kanten op. Laatst las ik uw boek over business spiritualiteit, met daarin het verhaal van uw leven.
    Onmacht, schaamte, boosheid, verdriet, frustratie komen voorbij.
    Bij verder onderzoek kom ik bij dankbaarheid en blijdschap. Want U heeft zingeving gevonden in extreem zware omstandigheden en dat biedt hoop.
    U geeft het voorbeeld dat het heel goed mogelijk om tegenslagen te overkomen.
    Uw columns inspireren mij en vele anderen om dat in te zien.
    Ik heb er alle vertrouwen in dat meer en meer mensen zullen kiezen voor de menselijke maat.
    Hopelijk komt er een tijd dat politici geroemd worden omdat ze hun hart laten spreken en wordt het normaal om keuzes te maken die goed voelen tot in de grond van je hart. Zodat we trots kunnen zijn op die keuzes.

  4. Beste Paul,
    Ik probeer me voor te stellen hoe je geraakt moet zijn door deze gebeurtenis. Iemand die zelf zoveel heeft meegemaakt doorvoelt wat deze ‘vreemdeling’ heeft meegemaakt. En doorvoelen gaat een paar (hele grote) stappen verder dan begrip opbrengen voor..
    Het is onbegrijpelijk, dat een land met zo’n naar buiten gericht verleden zich zo behoudend en kleingeestig ontwikkelt. Het is tijd dat we ons realiseren dat we niet zonder elkaar kunnen. En dat als mensen die hier leven de hand aan zichzelf slaan omdat ze geen uitweg meer zien er iets heel erg mis is… met ons.

  5. Dank je lieve Paul, bij al mijn werk als vrijwilliger bij slachtofferhulp Nederland kom ik altijd weer bij de medemenselijk uit . geen regels en protocollen, natuurlijk ze zijn er voor de goede orde ,en ik geef als mens invulling aan deze taak op mijn manier. wat kan ik zijn voor die ander! Als alleen de regels gevolgd worden dan verstranden we in dogma’s en verschuilen we ons er achter, wij kunnen er niets mee het zijn de regels die dat bepalen. waar komen regels vandaan? ze zijn gemaakt uit angst…angst dat we de (schijn)controle verliezen. wat ik echt niet begrijp is dat beleidsmakers bij een drama als dit ook nog lekker slapen! waar is hun geweten? ik wens je toe dat je nog vaak deze mooie columns mag blijven schrijven.

  6. Beste Paul,

    Soms zijn situaties helder voor ons en weten we wat te doen. Maar goed om ook af en toe met een dilemma geconfronteerd te worden. Zoals je zegt: Enerzijds kunnen we niet iedereen hier opvangen maar anderzijds kun je iemand na traumatische ervaringen en zo lang wachten niet zomaar terug sturen. In zo’n situatie brengen regels geen uitkomst maar het raadplegen van je hart wel.
    Fijn dat je dit met ons wilden delen.

    Hartelijks,
    Ad

  7. Geachte professor de Blot,

    Zolang we onze (mede)-menselijkheid blijven opofferen aan steeds meer winst en groei en het krampachtig in stand houden van het huidige maatschappelijke systeem, zie ik voor dit soort problemen geen oplossing komen. Na WO II hebben we massaal gezegd; ‘dit nooit meer’ en toch blijft de geschiedenis zich maar herhalen.

  8. Het is inderdaad beschamend hoe wereldleiders en eveneens het Nederlandse beleid verharding promoot, zelfs binnen zorg en dienstverlenende organisaties worden we overstelpt met regels en plichten die onmenselijk worden. Voor een menswaardige wil ik me van harte inzetten. Dat heb ik jarenlang gedaan totdat ik zelf bijna ten onder ging in hedendaagse bureaucratisch systeem waarvoor niemand zich verantwoordelijk acht.
    Ik weiger te geloven dat het de intentie is om mensen van hun leven te beroven omdat men zogenaamd niets meer kan doen. Er zijn vele ontwikkelingen gaande die een positieve werking hebben en waarbij we kunnen leren dat menswaardig bestaan, algemeen welzijn, belangrijker is dan de jacht op geld en groot bezit waarin geen levenspit meer zit. Met mij zijn er velen die zich daadwerkelijk inzetten voor een betere samenleving, echter met schulden worden opgezadeld die ze zelf niet hebben veroorzaakt. Ik hoop iets te kunnen betekenen voor mensen die in deze veranderingsperiode zichzelf durven te veranderen in medemens. Wat minder praten over poen en samen mee willen doen en mee willen werken aan een letterlijk en figuurlijk beter leven alom.

  9. Beste Paul, Ik ben het uit de grond van mijn hart met je eens. Empathie is een schaarse eigenschap geworden. De mens is niet door statistieken en getallen geëvolueerd, maar door medemenselijkheid. Dank voor deze column,
    hartelijke groet,
    Peter

  10. Beste Paul,

    Je hebt mij opnieuw weten te raken. Dank daarvoor. Als dochter van een “Indië-veteraan” weet ik maar al te goed hoe lang en hoe diep dit alles kan doorwerken.
    Gelukkig heb ik de kans gekregen om daar in therapie het nodige in uit te zoeken.
    Ik hoop dat ik als haptotherapeut en als mens iets voor de wereld mag betekenen.

    Hartelijke groeten,
    Petra Luijer

  11. Hallo mijnheer de Blot,

    Wil even reageren op uw column. Heel veel nieuws en ook negatief nieuws passeert dagelijks aan ons mensen. Vaak lezen we dergelijke zaken oppervlakkig en vormen we een mening. Dit twitteren we, fB en hyven het de wereld in. Ook de one liners van politici worden gretig geabsorbeerd vooral als het om onze medemensen uit andere landen die in ons land zijn. zoekend in deze zogenaamde crisis tijd naar een schuldige. Hiervoor kiezen we gemakshalve maar voor de zwakkere of vreemdeling die daar allemaal de schuld van zou zijn.

    Jammer dat dit door het huidige politieke klimaat extra versterkt wordt.
    Het uitzet beleid van mensen met kille statistieken wordt bijgehouden opdat wij de mens achter de cijfers niet hoeven te zien.
    Zelfs het bezuinigen op ontwikkelingssamenwerking als een halszaak wordt beschouwd in dit gedoog kabinet. Van de 100 euro die ik verdien er 70 eurocent naar de minder bedeelde in de derde wereld gaat. Voor ons een peanut en voor degene die ze nodig heeft een halszaak kan zijn.
    Hoop dat Nederland niet verder verhard en we weer een land worden waar iedereen welkom is en dat we de angst van de zgn economische en banken- crisis kunnen loslaten.

  12. Beste Paul,

    Wat heb je dit weer mooi verwoord en met behoud van respect voor al diegenen die wel met hart en ziel voor deze vreemdelingen met vele trauma’s zorgen! Dat vind ik zo mooi aan jou. Je slaat de spijker op zijn kop en durft te benoemen wat er niet pluis is, zonder echter mensen aan te vallen en af te vallen. Het gaat om die dingen die we voor waar of als een gegeven beschouwen en waarvan we ons onvoldoende bewust zijn. We hebben de keuze om het anders te doen. Elke dag opnieuw. Daar help jij ons bij Paul met je indrukwekkende wijsheid, kracht en betrokkenheid. Veel dank daarvoor!

    Voel je je aangesproken of geraakt door Paul’s verhalen en heb je zelf ook de behoefte om iets te doen? Kom dan donderdag 26 april a.s. naar Nyenrode, naar het eerste One Million Snowflakes Event! En draag bij aan een sneeuwbal van positieve verandering. Zie http://www.onemillionsnowflakes.org voor informatie en aanmelding.

    Waarderende groet, Sandra Gevaert

  13. Deze column van U raakt mij recht in het hart. Dank U voor het delen!
    Ik ben het volledig met U eens.
    Ik hoop dat dit ook het hart van de politiek bereikt en dat eindelijk doordringt waar we mee bezig zijn. We zijn allemaal verantwoordelijk. Wat we een ander aan doen doen we in wezen ons zelf ook aan…..
    Het is de hoogste tijd voor een menswaardiger samenleving, en ik wil daar graag aan meewerken. Het kan niet snel genoeg gaan.
    Warme groet,
    Martien Faber

  14. Beste Paul,

    Weer uit het hart gegrepen. Je hebt helemaal gelijk. Het is zeer schrijnend en beschamend dat we dit beleid hebben in een van de rijkste landen ter wereld, waarin velen zich Christelijk noemen, maar waar de mensenrechten zowel van kinderen als volwassenen nog dagelijks worden geschonden.

    Via mijn Stichting Globaliseringscentrum hoop ik zoveel mogelijk tot multidisciplinaire samenwerking te komen, zodat er o.a. een zo groot mogelijk draagvlak ontstaat voor ombuiging van dit beleid.

    Met hartelijke groeten,

    Bert-Jan.

    • Beste Paul, dankjewel voor al jouw goede woorden. ik ben het helemaal met je eens, laten we alsjeblieft naar ons hart luisteren en niet zo bang zijn voor van alles en nog wat. een mens voor een medemens te zijn !
      daar gaat het om !
      Hartelijke groeten kootje Koppe

"Wat is uw reactie op mijn artikel? Mede namens de andere lezers bedankt voor het toevoegen van uw bijdrage. Laat een reactie achter voor mij, of reageer op elkaar. Het zou mij een plezier doen. Bedankt aan alle lezers die mijn weblog verrijken met een reactie." - Paul de Blot

NB: Uw emailadres wordt nooit gepubliceerd. Reacties met meer dan één link worden eerst gecontroleerd. Link alleen naar relevante websites. Gebruik uw reactie niet voor commercie.


5 + = 8