Verantwoordelijkheid

25

Verschillende instanties wijzen op de onbetaalbaarheid van onze verzorgingsstaat. De verzorgingsstaat is een grote verrijking waar we trots op kunnen zijn. Helaas is daarmee tegelijkertijd ook een verarming ontstaan van de verantwoordelijkheid, verantwoordelijkheid voor zichzelf en die voor anderen.

Terecht wijst de Raad van Volksgezondheid erop dat de verzorgingsstaat daardoor onbetaalbaar is geworden. Het is daarom nodig dat wij er zelf iets aan doen. Het is niet haalbaar om alles op de staat af te schuiven.

Armoede in ruime zin is eveneens een blokkade voor duurzaamheid

De staat is geen abstractie, maar bestaat concreet uit mensen die ook verantwoordelijk zijn voor elkaar, zoals familie en andere medeburgers. Het gaat hierbij niet alleen om onze rechten, maar ook om onze plichten.

De kracht van de staat bestaat uit bezielde mensen die anderen kunnen inspireren. Zij kunnen een land uit de diepste crisis weer tot bloei laten komen. Dat leert ons de geschiedenis. In de oorlog wist het ondergrondse verzet de staat in stand te houden. Na de oorlog bleek het volk in staat te zijn om een volledig geruïneerd land weer tot bloei te brengen. Vooral door zijn grote inzet en verantwoordelijkheid. Die bezieling bleek ook bij de zware overstroming in Zeeland, waar de mensen door hun verantwoordelijkheid voor elkaar iets groots hebben verricht.

Door de eenzijdige gerichtheid van het staatsbeleid op economie en marktwerking zijn jammer genoeg zowel het individuele als het collectieve verantwoordelijkheidsbesef sterk verminderd. In dat beleid is er veel te weinig aandacht voor zingeving en welzijn. Dit leidt vanzelfsprekend tot een crisis, want mensen leven niet enkel van geld.

Veel goed bedoelde activiteiten kosten veel geld terwijl de resultaten onbevredigend blijven, omdat er te weinig een beroep wordt gedaan op de eigen verantwoordelijkheid. De inburgering van buitenlanders is van groot belang voor het welzijn van ons land, maar loopt niet naar wens. In kleine gemeenschappen waar medeburgers zich vrijwillig inzetten voor deze mensen komt wel een integratie tot stand. In het onderwijs wordt de grootste aandacht besteed aan de examens en de Citotoets, maar aan de verantwoordelijkheid van ouders, docenten en de leerlingen zelf wordt te weinig gedaan.

Duurzaamheid is gefundeerd op welzijn van mens en natuur. Dat betekent medeverantwoordelijkheid voor mens en natuur, met name voor de jeugd die de toekomst moet bepalen.

De armoede in ruime zin is eveneens een blokkade voor duurzaamheid. De economische crisis is het gevolg van een crisis op ethisch moreel niveau, maar vooral ook op het spirituele vlak. Herstel is daarom alleen mogelijk vanuit het spirituele vlak van de zingeving en verantwoordelijkheid voor het leven.

 

Paul de Blot SJHartelijke groet,

Paul de Blot
Hoogleraar Business Spiritualiteit
Nyenrode Business Universiteit

25 REACTIES

  1. Geachte heer De Blot,

    We zijn inmiddels een jaar een een zogenaamd ‘Nationaal’ Onderwijsakkoord verder. Denkt u dat u eens tijd kunt vinden om inhoudelijk in te gaan op de reacties die u losmaakte? Heel graag.

    Met vriendelijke groet,
    Hannes Minkema

  2. Als mens kun je aan de computer aflezen welke onderdelen van ons denken mechanisch zijn. De onderdelen van ons denken die niet door een mechanisch brein kunnen worden nagedaan, zijn precies wat ons mens maakt. Daarnaast zijn wij vooral mens door wat in ons wezen plaatsvindt búiten het denken.

  3. Ik ben net een paar dagen terug van een onderzoek in China waar ik gekeken heb naar de duurzaamheid van de gezondheidszorg aldaar. Door de 1 kind problematiek gaat de vergrijzing daar in een veelvoudig tempo van het tempo in de vergrijzing bij ons. Wat kunnen we van hen leren? Hoe bereiden zij zich hier op voor? Waren vragen die hierbij centraal stonden aan verschillende partijen (zorgverzekeraar, specialisten, verzorgingshuizen, ziekenhuizen ed). De centrale thema’s in hun visie op deze problematiek was: eigen verantwoordelijkheid van alle partijen!; Gezamenlijk de lasten dragen, elke partij doet naar eigen kunnen, Samenwerking, Vertrouwen en Respect. Hier kunnen wij heeeeel veel van leren.

  4. Beste Paul,

    Hartelijk dank voor deze column. Naast het nemen van verantwoordelijkheid van ons eigen financiele bestaan, moet het mij van het hart dat het voor velen een hele toer zal woden om deze omschakelen te realiseren. Immers, wij in Nederland, hebben enkele genetaties de luxe gekend om te leven in een zekere onbezorgheid, omdat wij er rekening mee konden houden dat er een goed vangnet is als het misgaat. Welnu dat vangnet wordt steeds minder sterk en zal gezien de crisis, uiteindelijke grotendeels wegvallen. Het blijft echter een moeilijke zaak voor de mensen die echt niet voor zichzelf kunnen zorgen. Wij als gemeenschap blijven hiervoor verantwoordelijk. Maar het is zeker belangrijk de grote groep, die zich zelf goed kunnen redden, meer gaan sparen voor hun ‘zorg’op latere leeftijd, teneinde de overheid ruimte te geven om mensen in ‘echte ‘nood te kunnen blijven helpen.
    Hartelijke groeten,
    John van der Hoek

  5. Laat ik één aspect nader belichten. In Nederland betalen we belasting waarmee de overheid enkele diensten organiseert die in het algemeen belang worden geacht. Onderwijs, veiligheid, zorg, rechtspraak bijvoorbeeld.

    Daarbij rekent u op gekwalificeerde beroepsbeoefenaars. U wilt *echte* advocaten en rechters, *echte* agenten en marechaussee, *echte* dokters en verplegers, en – zo neem ik tenminste aan – *echte* leraren aan wie u uw kinderen toevertrouwt.

    Dat laatste punt is problematisch.

    Want een op de drie mensen voor de klas is niet of onvoldoende gekwalificeerd voor de lessen die hij/zij geeft.

    En de kwalificatieeisen zijn in Nederland al zo laag. Om dan ook nog massale, stiekeme beunhazerij te gedogen, is niet zo verstandig van onze Onderwijsminister.

    Mogen burgers rekenen op *echte* beroepsbeoefenaars? Dus echte agenten, artsen en advocaten? Zo ja, waarom mogen burgers dan niet meer rekenen op *echte* leraren voor de klas? Waarom mogen scholen verzwijgen welke ‘leraren Nederlands’ of ‘leraren wiskunde’ eigenlijk geen dag van hun leven Nederlands of wiskunde hebben gestudeerd? Waarom bagatelliseren we de diploma’s van hen, die onze kinderen aan diploma’s moeten helpen?

    Ons Onderwijsministerie werkt zich het schompes om u in de waan te laten dat er niets aan de hand is. Probeerden Hermans (VVD) en Adelmund (PvdA) nog in kaart te brengen hoe het er voor stond met het onbevoegd lesgeven, met Van der Hoeven (PvdA) is het ik-zie-niks-hoor-niks-en-wil-niks-weten-beleid ingezet. De wet-BIO (1986) was een probaat middel om de Inspectie op dit punt uit te schakelen, opdat schoolleiders probleemloos en stilzwijgend jan en alleman kunnen inzetten als leraar economie of Engels. Sindsdien heeft OCW een aantal rookgordijnen opgeworpen om u en mij onkundig te laten van het enorme aantal onbevoegd lesgevenden. Een opsomming van die rookgordijnen vindt u hier:

    http://bit.ly/pq4188

    Het is duidelijk: de overheid (regering in dit geval) tracht uit alle macht te verhinderen dat bekend raakt hoeveel onbevoegden ons onderwijs bevolken. Dat ontdoet de bestaande, met hard werken verdiende lerarendiploma’s van hun intrinsieke én hun economische waarde. Vandaag de dag worden bevoegde leraren bij sollicitaties geweigerd omdat de schoolleider ongemerkt een goedkope beunhaas in dienst kan nemen – die ook nog eens in de salarisonderhandeling niets in te brengen heeft. OCW wil het niet weten, en wil niet dat u het weet. Scholen houden hun mond, naar leerlingen en ouders toe.

    Over verantwoordelijkheid gesproken: wij zijn onze kinderen *echte* leraren verschuldigd. De belangrijkste personen in het hele onderwijs, de leraren, moeten van onverdachte kwaliteit zijn. Je kunt geen belang van ‘vakkennis’ bepleiten zonder dat je de vakdeskundige recht doet. Op de opleiding valt soms misschien wat af te dingen, maar dat geldt ook voor het rijbewijs of het advocatendiploma, en die laten we – terecht – ook in hun waarde.

    Kortom: waarom geven we onze kinderen niet waar ze recht op – en baat bij – hebben? Laten we inzetten op 100% bevoegde leraren in 2018. En de gepaste maatregelen nemen die dat mogelijk maken. Dat is niet: gedogen van beunhazen, verlagen van opleidingseisen, gratis diploma’s weggeven. Maar wel: het beroep aantrekkelijker maken, onder andere door instroomeisen te verhogen en werkdruk te verminderen.

    En de leraar op de laagste sport van de salarisladder in het onderwijs zetten – zoals nu het geval is – is ongeveer even dom als in het ziekenhuis de artsen en specialisten het slechtst laten verdienen van alle medewerkers.

  6. “In het onderwijs wordt de grootste aandacht besteed aan de examens en de Citotoets, maar aan de verantwoordelijkheid van ouders, docenten en de leerlingen zelf wordt te weinig gedaan.”

    Wie mist u in dit rijtje? Juist, degenen die formeel de verantwoordelijkheid *hebben* en deze bepaald beroerd dragen.

    Dat zijn politici/bewindslieden en besturen/schoolleiders/managers. Waarom laat u die laatsten hier buiten schot? *Zij* willen immers zo graag aan het roer zitten? *Zij* zijn in aantal verviervoudigd? *Zij* hebben hun salaris verdubbeld (of meer nog), noemen zich tegenwoordig ‘College van Bestuur’, kiezen een ‘Corporate model’ voor onderwijs, en denken het onderwijs het beste te bedienen door nooit meer een krijtje ter hand te nemen maar geld voor onderwijs aan kostbare panden en dure hobby’s te besteden. Zullen we het eens over hun verantwoordelijkheid hebben?

    Bij Nijenrode (met puntje, sorry) kunnen ze nog steeds rekenen, neem ik aan. Dan weet u misschien dat de onderwijsuitgaven tussen 1997 en 2010 ruim verdubbelden van 18 naar 39 miljard. De lumpsumfinanciering zorgde voor een dubbel zo grote zak met geld voor de bestuurders. Maar de klassen zijn niet kleiner (op zwarte scholen in het PO na) en de lerarensalarissen namen hooguit met de inflatie toe (en door de nullijn zelfs dat niet meer). Als u zo gebrand bent op ‘verantwoordelijkheid’, ga dan eens na waar die verdwenen 21 miljard tegenwoordig aan worden verstookt – en wie dat op hun kerfstok hebben.

    Wat het onderwijs betreft, u weet wel, iets met leerlingen, leraren, klassen en ouders en zo, dragen juist die categorieën meer verantwoordelijkheid dan ooit. In ieder geval meer dan in de tijd dat de heer De Blot en ik schoolgingen.

    Meer dan ooit dragen ouders bij aan het onderwijs. Als voorleesmoeders, als klusvaders, als actief meedenkende en organiserende oudercommissies, als transport- en begeleidingsservice bij excursies, in landelijke organisaties als ‘Ouders & Co’, als vrijwillig bedieners van de vraagbaak Ouders.nl. Dat is nog eens iets anders dan eens per jaar een tienminutengesprekje en een ouderavond met op z’n best een potje handopsteken. Dat was ouderbetrokkenheid op-z’n-best in de decennia met het zogenaamde ‘degelijke onderwijs’ waarnaar velen terugverlangen.

    Meer dan ooit dragen leerlingen vandaag de dag verantwoordelijkheid. Soms meer dan goed voor ze is. Zelfstandig leren, zelfstandig werken, leren plannen, meer keuzes te maken dan ooit, meer langetermijn werkstukken en ondezoeken dan ooit, hoger opgeleid raken dan je ouders en dat zelf moeten uitvogelen, en als je gaat studeren verantwoordelijk voor een hoog tempo, snel behaalde tentamens, en het aangaan van een schuld die tot vele tienduizenden euro’s oploopt. Heel andere koek dus dan de fooi die de heer De Blot in zijn tijd hoefde te betalen voor zijn Nederlandse opleiding, waarover de meesten (waaronder de twee mannelijke bewindslieden op Onderwijs) toen zeven, acht jaar of langer deden. Over ‘meer verantwoordelijkheid’ gesproken.

    Ja, laten we het ook eens hebben over de verantwoordelijkheid van leraren. Hoe je het wendt of keert, dat zijn de lui die werkelijk het fort houden. Hadden we geen leraren met een roestvrijstalen beroepsethiek, beroepstrots en hart voor de leerlingen, dan was het Nederlandse onderwijs – het echte lesgeven bedoel ik – allang bezweken als gevolg van de structurele verwaarlozing en regelrechte ondermijning van hogerhand.

    Verantwoordelijkheid, zegt u? Vraagt u zich eens af hoe het kan dat een beroepsgroep met een gigantische tekort aan gekwalificeerd personeel (we komen meer dan 20.000 bevoegde leraren tekort) zo ongeveer de ernstigste verslechtering in arbeidsvoorwaarden te slikken krijgt. Een inkomensachteruitgang van 10% (vier jaar nullijn), nóg meer lesuren te geven krijgen aan nóg grotere klassen, acht vakantiedagen moeten opgeven zonder tegenprestatie. En dat terwijl leraren in Nederland al de meeste lesuren, grootste klassen en kortste vakantie hebben van de hele Europese Unie.

    Ja, het Nederlandse onderwijs is in een gevarenzone. De leerprestaties dalen (zie het PISA-onderzoek) terwijl andere landen vooruitgaan en ons voorbijstreven. De instroom in het lerarenberoep is een lachertje, als het niet om te huilen was. Het Nederlandse onderwijs overleeft dankzij instroom vanuit MBO en zwakke havisten. Academici halen sedert lang hun neus op voor het onderwijs – waarin ze een drol verdienen vergeleken met hun studiegenoten – en je vindt ze alleen nog voor de klas dankzij de crisis en de ‘roeping’ van die enkele academicus in de verder vrij lege woestijn. Nederland heeft de zwakst opgeleide instroom in het lerarenberoep van de EU en van de westerse wereld.

    Dat is niet de schuld van die leraren, mind you. Het is de schuld van de *verantwoordelijken*. En u weet best waar u die moet zoeken.

  7. het interen van de mensen op de menselijkheid zal straks zich uiten in een emotionele uitbarsting; een roep om honger die gevoed moet worden.
    Het wantrouwen jegens de onzichtbare machten van banken (ex-global-saxers) en wereldleiders die als schaduwspelers het spel bepalen.. waar de mens telkenmale de rekening voor betaald kent zijn grens.
    De roep om waardering en menselijkheid is als alle potjes leeg zijn wat overblijft. Waar geen marktwaarde voor te benoemen valt, maar niemand zonder kan.

    De toegevoegde waarde van mensenkennis is een ondergeschoven, onderbelicht en bovenal ondergewaardeerde kwaliteit die erkend en gebruikt moet worden. Zeker als het gaat om onze nakomende generatie. Wát laten wij hen zien?
    Sociale verbinding van mensen met hun directe omgeving en/of met hun werkkring is een vanzelfsprekende noodzaak vanuit de mens. De roep om ergens bij te horen. Laten we hopen dat alle extreme stemmen de mond gesnoerd worden en dat wij bij menselijkheid en gedeeld gedragen verantwoordelijkheid elkaar weer ontmoeten..
    ik ga snel naar http://www.onemillionsnowflakes.org/ (even copy paste; ik krijg de link niet geactiveerd).
    Lang leven de menselijkheid .. in zijn zorgende vorm..
    Anita

  8. Beste meneer Paul,

    Uw columns lees ik altijd met grote voldoening. Uw recente column over verantwoordelijkheid is een helder verhaal met analyses en conclusies – over de eigen verantwoordelijkheid – die ik volledig kan onderschrijven. We kunnen inderdaad niet alles op de overheid afschuiven en terecht bekritiseert tegelijkertijd de eenzijdigheid van de staat op economie en marktwerking. U heeft volstrekt gelijk als U een verbinding legt tussen de actuele economische crisis en een door U geconstateerde ethische en spirituele crisis. Ik vraag mij echter wel af of de meerderheid van de mensen in ons land de economische crisis wel als zodanig ervaren. Als we een eerlijke verdeling van welzijn, zorg, onderwijs, grondstoffen en natuurlijke voorwaarden voor het toekomstig leven op onze planeet serieus nemen, dan impliceert dat mijns inziens dat “we ” als welvarende burgers – gemiddeld gezien – in Nederland bereid moeten zijn en er ook op voorbereid moeten worden dat we de komende decennia met minder economische welvaart genoegen moeten nemen. De spirituele kracht waarover U heeft moeten we dus beslist niet benutten voor een z.g. economische wederopbouw ( bloei zoals U het noemt ) van onze eigen egoïstisch ingestelde economie. We kunnen deze spirituele krachten , die mogelijke vrijkomen bij een adequater bewustzijn over verantwoordelijk handelen , beter benutten voor vernieuwing van ieders eigen economisch en politiek besef dat “we ” op deze aarde in de 21e eeuw anders met elkaar kunnen en moeten omgaan. Niet als Nederlanders in een Nederlandse staat, maar als planeetbewoners met een nieuw begrip en vorm over statelijk handelen.
    Chris de Vries

  9. De staat cq de mensen die haar vertegenwoordigen (al dan niet door ons gekozen) wordt geacht om verantwoord om te gaan met de gelden die zij van haar belastingbetalers ontvangt. De individuele belastingbetaler heeft daarentegen maar weinig tot geen invloed op het feit dat mensen die de staat vertegenwoordigen structureel te veel of onverantwoord geld uitgeven.

    Neem als voorbeeld de huidige situatie van woningcorporaties (Portaal, Vestia) en hun gegok met derivaten. De verliezen die hierdoor ontstaan zijn moeten door iemand worden genomen: de staat of uiteindelijk toch de individuele burger? En wie moet daar op worden aangesproken?

    Verantwoordelijk nemen / dragen is ook een kwestie van goed financieel beheer en gedegen transparante controlemechanismen. Als de staat dit verzuimt te doen, dan kunnen we wel gezamelijk aan de slag om puin te ruimen, maar als je de oorzaken niet wegneemt dan blijft het dweilen met de kraan open.

    Uw conclusie ”Deze nietsontziende hebzucht moet begrensd worden en mag niet ongecontroleerd zijn gang gaan…” onderschrijf ik, maar de vraag is hoe? Wie controleert de staat (de staten)? In het globale systeem blijkt dit toch een ingewikkeld vraagstuk, waar de macht in handen lijkt te zijn van diegenen die daar het meeste financieel belang bij hebben. Welzijn en welvaart zijn zaken die met elkaar samen moet gaan, maar in het huidige systeem lijkt het vooral om welvaart en de (ongelijke) verdeling te gaan.

    Ik denk dat er voldoende weldenkende mensen zijn, maar dat blijken (helaas) niet altijd de mensen te zijn die aan de touwtjes trekken.

  10. Mooie nieuwsbrief weer, die ik in mijn mailbox kreeg.
    Het is vooruit kijken en denken met zijn allen, niet om ons heen kijken en klagen en in jaloezie naar anderen wijzen, niet blijven hangen in treurnis en onmacht. Want, elk mens is krachtig. Zei niet Mandela dat wij niet onze onkunde, maar de enorme potentie van onze kracht vrezen?

    Heel veel middelen, waaronder ook geld, worden ten niet voor het algemeen welzijn – lees: de verbinding – aangewend, maar voor het ikke en de korte termijn. In alle lagen van de bevolking overigens.

    ‘Niets is meer heilig’ wordt er geroepen. Men doet maar wat. Daar geloof ik niet in. Het is de verwarring van het moment, nu bepaalde gevolgen zichtbaar en merkbaar worden, die overal bovenuit steekt. Het is een tijd van herpositionering, een kans dus, om wezenlijke verbinding weer aan te halen.

    http://www.nieuwwij.nl/index.php?pageID=13&messageID=7562

  11. Kubera weet niet hoeveel impact uw nieuwsbrieven hebben en vraagt zich af of er zaken in de praktijk worden gebracht. En, of meditatie een belangrijke rol kan spelen bij de nodige hervormingen en ontwikkelingen in Nederland.

  12. Beste Paul,

    hartelijk dank voor dit nieuwe, duidelijke bericht!

    …. het enige wat nu nog ontbreekt is een goede PR-campagne om dit met “het volk” te delen. Misschien dat een van de “reactie-leden” een idee heeft…

    Een heel inspirerend weekend toegewenst!

    Richard

  13. het verbaast mij dat u in uw comum de verzorgingsstaat aanwijst als oorzaak van de huidige crisis.
    juist het verantwoordelijkheidsgevoel ook voor elkaar heeft de verzorgingsstaat gecreëerd, dat daar veel misbruik van is gemaakt van vooral marokkanen en Turken en Surinamers heeft te maken met hun mentaliteit, dat is op te lossen door strengere controle en verandering van wetgeving waardoor misbruik wordt voorkomen.
    tevens verbaast het mij dat u in uw colum niet spreekt over het misbruik van het financiële systeem door de banken, als het financiële systeem niet drastisch wordt aangepakt, komt er crisis op crisis omdat de banken veel verdienen aan het maken van schulden van hun klanten, en op deze manier oneigenlijk geld scheppen wat er niet is.
    eigen verantwoordelijkheid van de klanten die teveel schulden hebben gemaakt maar dit is alles op advies geweest van de banken, er wordt geen eerlijke informatie gegeven, daar het het belang van de bank is dat de klant schulden maakt zodat zij goed verdient aan de rente. De banken worden gered, door de burgers, maar het financieel verkeer van de banken en overheden wordt niet aangepakt, de burger krijgt voor zijn offer geen inzicht en recht op toezicht van het financieel verkeer

    Eigen verantwoordelijkheid is goed, maar als dat in de praktijk neerkomt op het eenzijdig de verantwoordelijkheid leggen bij de burgers en niet bij de banken en overheden zijn we bezig de zwakste schouders de sterkste lasten te laten dragen, dat heeft niets met eigen verantwoordelijkheid te maken maar met nietsontziende hebzucht . Deze nietsontziende hebzucht moet begrensd worden en mag niet ongecontroleerd zijn gang gaan, dan zijn we echt duurzaam bezig

  14. Jazeker meneer de Blot,
    laat ons maar niet te cynisch worden over de staat als een reeël bestaand lichaam,
    bevolkt door mensen die bezielen.
    Soms heb ik het daar moeilijk mee. De staat lijkt een cynische grap op zich.
    Echter, dit soort afbrekende somberheid en negativisme , voegen niet echt het goede toe.

    Laat ons er van uit gaan dat de staat OOK uit mensen bestaat die betrokken zijn en de wil hebben om op te bouwen. Laat ons die mensen, dagelijks, als een gebed, het goede toewensen.
    En laat ons wakker blijven en onze verantwoording nemen op de plek en wijze waarop we er toe in staat zijn.
    Dat is soms maar beperkt,
    maar iedere goede intentie bouwt aan een maatschappij waarin we ons weer echt als bezielde mensen kunnen bewegen.

    Met waardering voor uw niet aflatende boodschap,
    en met vriendelijke groet,
    Marjan Booy

  15. Er zijn mensen die niet weten. Er zijn mensen die wel weten en niet kunnen.
    Dat kan.
    Maar als we nu met zijn allen, te beginnen met de lezers van deze column, de kloof tussen weten en denken slechten, nu acuut, deze week nog, één persoon te steunen. Dan is er in één klap het aantal geïnspireerde, blije mensen verdubbeld.
    Blij = geluk. Geluk = levenslust. Levenslust maakt creatief.
    Laten we historie schrijven. Positieve historie. Nu.
    Niet langer denken maar DOEN.
    DOEN; Dat doen we graag, dat willen we graag, daar zijn we goed in.
    Doe maar. Nu.
    Zet die stap en voel hoe goed die voelt.
    Ik ben al begonnen, zojuist, en spreek dus uit ervaring over dat goede gevoel.

    Aan wie denk je nu acuut?
    Zet die stap maar.
    Succes. en vooral ook veel goed gevoel gewenst; voor beiden.

  16. Prachtig verhaal zeer gewaardeerde heer Paul! Ik sluit me aan bij alle complimenten tot nu toe en roep een ieder die dit aanspreekt op zich aan te sluiten bij de sneeuwbal van positieve verandering One Million Snowflakes (www.onemillionsnowflakes.org). Samen kunnen we het verschil maken met bezielde mensen die hun verantwoordelijkheid nemen.

  17. Met dank Paul – inderdaad verantwoordelijkheid nemen voor degene die dit zelfstandig kunnen, en het delen met degene die dit (nog) niet zelfstandig kunnen zijn! Met hen meekijken …. daar waar zij het zelf kunnen,
    naar hen luisteren …. daar waar zij jouw steun nodig hebben,
    hen laten zien … hoe het ook en misschien wel anders, en vooral er zijn als het even niet lukt!

  18. Beste Paul,

    Wederom een perfect samenhangend verhaal waarbij de essentie van het leven wordt aangehaald. Ik hoop dat vele, net zoals ik geïnspireerd raken door uw columns!

    Van Verre!

  19. Beste Paul,

    Hartelijk dank. Ik ben dankbaar voor jouw blog omdat die zo mooi woorden brengt waar ik- en volgens mij velen met mij- naar verlang. Meer verbondenheid in en verantwoordelijkheid voor elkaar en onze samenleving. Het inspireert mij opnieuw om te bedenken hoe en waar ik meer verantwoordelijkheid kan nemen.

  20. Geachte heer de Blot,

    Telkens weer ben ik onder de indruk van uw visie en opvattingen. Het zet mij aan het denken en hoop dat meer mensen gaan denken in termen van maatschappelijke “wij” in plaats van de individualistische “ik”. Wellicht een uitspraak van mij die algemeen mag gaan doordringen is: “WIE BIJ LEVEN NIET WEET TE GEVEN STAAT NA DE DOOD NOG STEEDS ROOD” ! .
    Primair bedoel ik dit in de context mbt het aangeven dat je donor wilt zijn, maar mag wat mij betreft nog veel breder gezien worden.

    Mvg Harry Revet

  21. Beste Paul, Weer een rake conclusie in dit stuk.

    En verantwoordelijkheid voor elkaar nemen is m.i. te beginnen bij jezelf met in het achterhoofd de ander oprecht te willen helpen, zonder iets terug te verwachten. Dan ontstaat er een gezamenlijke missie en positieve energie, vergelijkbaar met de wederopbouw waar jij aan refereert.
    Zo zou in het door jou aangehaalde sukje over de Citotoest bij iedereen m.i. het kind centraal moeten staan en niet het systeem of geld. Nu lijken we vaak vast te willen houden wat we hebben: de heilige huisjes beschermen. Dat is niet het recept voor vooruitgang.

  22. Heerlijke column, reflectief, down to earth en slaat de spijker op de kop.
    Ik ben het niet eens met de reactie van Michael that rechnologie gelijk staat aan ontbinding van samenzijn. Technologie kan samenzijn ook versterken.

  23. Geachte Paul,

    Uiteraard ga ik mee in uw analyse over de focus op geld en marktwerking, waardoor het geheel uit het oog wordt verloren. Maar als ik op straat kijk, in de trein, in de metro, op de fiets, zie ik een -naar mijn mening- veel grotere bedreiging: de ontbinding van het ‘samenzijn’ door technologie. Ik zie iedereen naar zijn smartphone kijken, maar men heeft geen oog meer voor de omgeving/mensen om haar/hem heen. Internet heeft ons verder van elkaar gebracht en ik vrees dat het mensen ook meer als computer leert denken (empathie komt niet voor in het computerbrein).

    Groeten,
    Michael

    Groeten,
    Michael

    • Maar deze column komt via internet…

      De technologie kan er niets aan doen dat die niet goed begrepen en gebruikt wordt.
      Ook eigen verantwoording, denk ik.
      We moeten nog heel veel leren
      en daar moeten we elkaar in helpen.
      Je kunt de aandacht vragen van iemand die met zijn wezen meer met de phone dan met jou bezig is, op een moment dat contact met jou echt aan de orde zou moeten zijn.
      Die dingen aankaarten;
      niet makkelijk en zeker niet populair
      maar wel iets waar we de verantwoording voor kunnen nemen.
      Een vorm van elkaar en onszelf weer opvoeden.

"Wat is uw reactie op mijn artikel? Mede namens de andere lezers bedankt voor het toevoegen van uw bijdrage. Laat een reactie achter voor mij, of reageer op elkaar. Het zou mij een plezier doen. Bedankt aan alle lezers die mijn weblog verrijken met een reactie." - Paul de Blot

NB: Uw emailadres wordt nooit gepubliceerd. Reacties met meer dan één link worden eerst gecontroleerd. Link alleen naar relevante websites. Gebruik uw reactie niet voor commercie.


58 + = 61