Opnieuw aandacht voor het jeugdprobleem

17

Het jeugdprobleem is een urgent probleem. In de verkiezingstijd is de aandacht voor het onderwijs gelukkig versterkt. Wat eruit voortkomt is nog een vraag. Maar onderwijs vormt maar een deel van de jeugdzorg. Er is meer nodig voor het kind om kind te kunnen zijn en van zijn jeugd te kunnen genieten, ongeacht de politieke of religieuze afkomst.

Het probleem van de jeugd staat niet op zichzelf, het is ook het probleem van onze toekomst. Het gaat namelijk om het voortbestaan van onze natie en is de kern van duurzaamheid van ons land.

Een vluchteling heeft als kind in Nederland evenveel recht om van het leven te genieten als een Nederlands kind.

Ons bestaan van morgen wordt bepaald door de jeugd van vandaag. Onze maatschappij vormt een kweekvijver voor onze jeugd maar die kweekvijver blijkt behoorlijk vervuild te zijn door een beleid waar macht en geld belangrijker blijkt.

De criminaliteit, vooral onder de jeugd is nog steeds onrustbarend. Maar criminelen worden niet als crimineel geboren. Ze worden crimineel gemaakt door hun omgeving, lopen infecties op in hun opvoeding en krijgen littekens van wonden die ze oplopen in hun gezin. We schenken te weinig aandacht aan hun maatschappelijke leefomgeving.

In het onderwijs wordt veel aandacht geschonken aan het management, maar de onderwijsmensen die zich direct bij de jeugd betrokken voelen blijven onderbetaald en weinig gewaardeerd. De kindermishandeling vormt nog steeds een groot probleem en het lijkt erop dat men er machteloos tegenover staat. De aanpak is nog sterk bureaucratisch. Vaak zijn de daders van kindermishandeling zelf ook slachtoffer van kindermishandeling.

Het gaat om een mentaliteitsverandering waarbij ieder zich verantwoordelijk voelt voor het kind. Het beleid kan hiervoor de nodige voorwaarden scheppen door een minder bureaucratisch beleid. Het is ook een verantwoordelijkheid van het management om werknemers meer ruimte te geven voor hun gezin.

Het asielbeleid van kinderen is vaak een traumatische ervaring waardoor ze gemakkelijk in het criminele circuit terecht komen. Het is ook naïef te denken dat het lot van deze buitenlandse kinderen geen verantwoordelijkheid is van Nederland. Een duurzame toekomst blijft niet beperkt tot Nederland maar omvat heel de wereld. Criminele stromen werken als communicerende vaten en dringen door alle landsgrenzen heen. Veel sociale onrust in Nederland wordt mede veroorzaakt door buitenlandse criminele infiltratie.

Een vluchteling heeft als kind in Nederland evenveel recht om van het leven te genieten als een Nederlands kind. Het is daarom van groot belang dat het nieuwe beleid voldoende aandacht schenkt aan onderwijs en jeugdzorg ongeacht de nationale of culturele afkomst. Een gezonde jeugd en een gelukkig kind zijn is de belangrijkste voorwaarde om jeugdtrauma’s in welke vorm ook te voorkomen en een duurzame toekomst te garanderen.

 

Paul de Blot SJHartelijke groet,

Paul de Blot
Hoogleraar Business Spiritualiteit
Nyenrode Business Universiteit

17 REACTIES

  1. Dank U Meneer de Blot, voor Uw inzicht. Als moeder van 2 jonge mannen, die het nodige achter hun kiezen hebben gehad, ben ik nooit het vertrouwen in hun verloren. De toekomst is aan hun. Blijven kijken naar onszelf en met mildheid en liefde en een open hart en geest, onze kinderen/jonge mensen, proberen te laten zien dat het leven mooi en goed is, ondanks de zwaarte van de huidige maatschappij.

  2. Dag meneer de Blot,

    steeds compacter en steeds dringender en uitgesprokener wordt uw boodschap.
    Dat uw boodschap ondanks het predicaat ‘compacter’ toch ook langer wordt, komt omdat u steeds specifieker , steeds meer zaken bij name noemt.

    Je voelt je enerzijds machteloos als de aard en de omvang van deze problemen tot je doordringt.
    Echter, ik leer af om in die dingen te ‘verdrinken’.
    Gisteren zag ik Supernanny op de Finse TV. Deze vrouw, die ooit zelf met het nodige in haar jeugd te doen heeft gehad en die nu zelfs op grote schaal , niet langer alleen individuele hulp verleent maar ook grotere bijeenkomsten organiseert…wat goed en inspirerend om haar bezig te zien!
    Ouders en kinderen die gered worden uit situaties die uitzichtloos lijken, wurgend zijn en kinderen zo makkelijk ,inderdaad met de nodige lidtekens, de volwassenheid insturen waar ze vervolgens niet weten wat te doen….
    Haar liefdevolle maar strikte en uiterst heldere aanpak, altijd doordrenkt van respect voor ouders en kinderen…zo hoopgevend en, naar ik hoop, zo uitnodigend tot navolging.
    Mij maakt het duidelijk dat we allemaal, ieder met onze eigen mogelijkheden, in staat zijn om mee te helpen het tij te keren.
    U hebt een leven achter u;
    u inspireert en maakt ons attent,
    laten wij onze energie gebruiken om ,
    waar het ons gegeven is, iets aan en met de dingen te doen.
    Dat uw brieven verder mogen reiken dan preken voor eigen parochie..
    dat verdienen uw bewogen waarschuwingen
    maar dat geeft ze ook zin.
    Laten we niet bang zijn
    en waar we het niet zien of weten of kunnen;
    laat ons bidden.

    Marjan Booy

  3. Door de eeuwen heen is er geroepen dat de jeugd niet deugt. Als je terug kijkt op onze hoge leeftijd dan blijkt alles toch op zijn pootjes terecht te komen. Dus ik ben niet negatief.
    Laten we beginnen om de”jeugd”te vertellen, dat ze in een boeiende wereld terecht zijn gekomen met zo veel mogelijkheden, meer mogelijkheden dan onze ouders ooit hebben gehad. : contact over de hele wereld, gezondheidszorg, je eigen mening verkondigen, democratie in de meeste landen, geen oorlogsdreiging in de meeste landen,vrijheid van reizen. Zal vast nog meer zijn, maar dit schud ik uit mijn mouw.
    Ik wilde dat ik weer jong was en al die nieuwe mogelijkheden mag meemaken; want… het wordt een boeiende wereld!!

  4. Dag Paul,
    Leren omgaan met je eigen angsten ,daar is moed en liefde voor nodig en dat is een leerproces wat we met elkaar doorlopen met vallen en opstaan.
    Zolang we er geen antwoord op vinden blijven we zoeken en blijft de geschiedenis zich herhalen waar we ook heen gaan want je kunt jezelf niet ontlopen in dit leven.
    We hebben onze geschiedenis te leren om onszelf te leren kennen en te ontdekken wat opbouwend is en helaas ook wat dat niet is, zodat we bewust worden van onze mogelijkheden en dat er altijd weer een keuze is .
    Houdt van je naaste als van jezelf en zo liefdevol zijn we niet altijd als we wel zouden willen. Dit is een tijd van bewustwordig en bezinning. laten we uitwisselen en leren van elkaar in vertrouwen. Dat is lef hebben en durven leven. Alice van Drie , sociaal pedagogisch mederwerkster.

  5. Zoals gebruikelijk, Paul, sla je de spijker op de kop.
    Ofwel, beter gezegd, een aantal van de vele spijkers op de kop.
    Want het probleem is zo complex dat het ook een complex aan interventies en oplossingen vergt … maar de BASIS is: b e w u s t w o r d i n g.
    Zonder bewustwording (van het bestaan van het probleem, van de complexiteit, van waar de verantwoordelijkheden liggen …) vindt geen enkele verbeterstap plaats.
    Bij De Doorbraak draaien we programma’s voor kinderen vanaf de basisschool tot aan volwassenen in het bedrijfsleven.
    Eenvoudige doch krachtige programma’s waarin HART-communicatie de plaats inneemt voor communicatie-vanuit-angst-en-vanachter-de-maskers.
    Programma’s waarin deelnemers ervaren dat de overeenkosten groter zijn dan de verschillen.
    En iedereen – zoals Paul en de velen die op deze blog reageren – draagt zijn/haar steentje bij!

  6. Beste allemaal,
    Het is mooi om naar de jeugd te kijken inderdaad omdat daar onze samenleving telkens weer een nieuwe ingang krijgt.
    Voor mij is het belangrijkste van onze verantwoordelijkheid als volwassenen/ouders om te laten zien dat eenieder GEZIEN wordt in wie hij/zij is en dat het ertoe doet dat eenieder op deze planeet balngrijk is. Vanuit welke visie dan ook, het bewustzijn op de zinnen:Ik zie Jou, ik ben in contact met jou en Jij doet ertoe . Buiten dat is uitspreken dat je ze liefhebt een natuurlijk issue.
    Dit besef is al in vroege kinderjaren natuurlijk van wezenlijk belang,als het vertrouwen in de jeugd mag vergroten is de enige methode die mensen ondersteund in te mogen zijn die ze zijn en vandaar uit groeit een enorm vertrouwen en dus draagkracht in alles wat in een mensenleven voorbij mag komen.
    hartegroet,
    Anita

  7. Beste Paul, ik ben het helemaal eens met jou dat onze jeugd onze toekomst is en dat wij met dit potentieel heel allert, zuinig en verstandig moeten omgaan.
    Ik wil eraan toevoegen dat het voor het voorkomen van traumatisering van kinderen onder ander ook heel belangrijk is dat wij volwassenen onze eigen opgelopen trauma’s aanpakken en verwerken. Want heel veel bindingtrauma’s bij kinderen ontstaan doordat de ouders door hun eigen opgelopen trauma’s geen liefdevolle en echte verbinding meer kunnen maken met hun kinderen en zo traumatisering zich voortzet door de generaties heen. De Duitse professor Franz Ruppert, die via trauma-opstellingen werkt, heeft hier onderzoek naar gedaan en een mooi en verhelderend werkmodel ontwikkeld.
    Wij volwassenen kunnen heel veel betekenen voor onze kinderen als wel zelf beginnen onze eigen oude pijn te verwerken. Van daaruit kunnen wij kinderen veel beter begrijpen en in hun wezen ondersteunen en helpen. Zolang wij die oude pijn niet onder ogen durven te zien, zijn wij geneigd vanuit projectie op onze jeugd te reageren.
    Nadat ik mijn eigen verleden doorwerkt heb, probeer ik nu mij steentje eraan bij te dragen door volwassenen te begeleiden die seksueel misbruikt zijn (www.ladybird-counselling.nl). Als wij bij onszelf beginnen, heeft dat ongetwijfelt positieve uitwerking op onze eigen kinderen en de mensen om ons heen.

    • Wat is dat waar! En wat een klus! Inderdaad, er is heel veel moed voor nodig
      en veel geduld…..met jezelf.
      Maar telkens kom ik bij die dingen weer op het punt waarop ik merk dat het goede en de liefde toch heel sterk, zo niet veel sterker zijn. Liefde gaat als bloed, bedacht ik laatst:
      het kruipt waar het niet gaan kan.
      en , onverwacht soms, kom je het ineens weer tegen.
      Kijk, dat heb je mooi mee, als je je met deze dingen bezighoudt.

  8. Geachte professor de Blot,

    Het jeugdprobleem houdt ook mij bezig. En op mijn manier probeer ik daar ook oplossingen voor te zoeken. Mijn thema’s zijn spiritualiteit en rituelen. Een van de problemen die ik dan ook zie is het gebrek aan initiatierituelen voor jongeren in onze tijd. Het gaat mij dan om rituelen waarbij jongeren ingewijd worden in de wereld van volwassenen, waarbij ze leren dat daarbij bepaalde rechten, plichten en verantwoordelijkheden horen. Daarin heb ik bijvoorbeeld ook een oorzaak voor de huidige crisis gezocht. De huidige crisis is voor een groot deel veroorzaakt door managers die alleen de korte termijn winsten op het oog hadden en die zich niet verantwoordelijk voelden voor het grotere geheel, de aarde en het milieu. Dan denk ik wel eens dat dergelijke managers nooit goed zijn geïniteerd. Een paar jaar geleden heb ik dat allemaal verwerkt in een Pecha Kucha presentatie. Duurt 7 minuten: http://www.youtube.com/watch?v=mKrMAa08edY

    Vriendelijke groet,

    Herman

  9. Duurzaamheid in denken en handelen kan alleen tot stand komen wanneer de kinderen vanaf de eerste levensjaren en vanaf hun eerste stappen in het onderwijs, vertrouwd gemaakt worden met een holistisch paradigma waarbinnen de onderlinge vertrengeling en het dynamische wordingsproces van alles uitmonden in een universeel verantwoordelijkheidsbesef. Fritjof Capra heeft 30 jaar geleden in The Turning Point (Het Keerpunt) de lijnen van dat paradigma al heel duidelijk geschetst, maar nu nog altijd blijft het onderwijs volharden in een Cartesiaans-Newtoniaans denken volgens causaal deterministische lijnen.
    Het enige alternatief hiervoor is een wetenschappelijk causaal indeterminisme met taoïsme en boeddhisme als spirituele onderbouw.
    Het werk van Prof. dr. Ulrich Libbrecht (Inleiding Comparatieve Filosofie) levert een uitstekend model als vertrekpunt om inzicht te krijgen in de spanningsvelden tussen het Westers rationalisme, de Indische mystiek (boeddhistische belevingsfilosofie) en de Chinese ervaringsfilosofie (taoïstische harmonie).
    Maak de kinderen bewust van hun plaats als individu in het geheel van netwerken waar zij deel van uitmaken, maak hen bewust van de verantwoordelijkheid die zij hebben voor dat geheel van netwerken, leer hen hoe elke daad die zij stellen, ieder woord dat zij uitspreken en iedere gedachte die zij hebben positieve en negatieve gevolgen heeft, niet alleen voor henzelf, maar ook voor hun nabije en verre omgeving… leer hen met andere woorden burgers te zijn in plaats van consumenten, en dan hebben we al een heel grote stap in de goede richting gezet.

  10. Terecht dat je de aandacht vestigt op de jeugd. Wat ik jammer vind is dat alleen de problemen benoemd worden. Hierdoor wordt het voor mij een politiek stuk, in plaats van spiritueel.

    Daar waar je spreekt over dat de jeugd crimineel gemaakt wordt, wordt de schuld volledig bij anderen gelegd. Is het niet zo dat ook de jeugd zelf verantwoordelijkheid heeft bij de keuzes die zij maakt? Natuurlijk worden ze beïnvloed door hun omgeving, maar niet uitsluitend. Waar kunnen ouders in de leer als ze willen weten hoe om te gaan met hun kinderen die door de media, games en TV volledig teren op stimuli van buitenaf? Hoe kun je als ouders er voor zorgdragen dat je de kinderen de noodzakelijke sociale vaardigheden kunnen laten ontwikkelen om meningsverschillen op te lossen, in plaats van ze te ontvrienden op Facebook oid.

    Het feit dat leraren mogelijk niet genoeg betaald krijgen, is geen excuus om een slecht product af te leveren. Voor mij ligt het ook helemaal niet aan de beloning en los je het dus ook vooral niet op door een hogere beloning te geven. Kijk maar naar de bankenwereld…. Daar zijn de problemen ontstaan door de mogelijkheid hoger te belonen.

    De vragen die we ons zouden moeten stellen, zeker vanuit spiritualiteit, liggen meer op het vlak van wat er in onze beleving, ideeën en handelingen. Hoe gaan we met z’n allen de verantwoordelijkheid nemen, zodat de jeugd met verantwoordelijkheidsbesef opgroeit?

    Wat als de ouders nergens meer tevreden mee zijn? Wat als ze de energie niet hebben creatief bezig te zijn met kinderen? Ligt deze verantwoordelijkheid bij de bestuurders van dit land of bij de mensen zelf? Als ze de fut niet meer hebben, geven ze dan ook politiek niet de voorkeur aan mensen die roepen (of ze het nu kunnen of niet) dat ze hun problemen wel even oplossen?

    Persoonlijk zou de uitwisseling omtrent jeugd en spiritualiteit meer gebaat zijn met antwoorden op dergelijke vragen.

  11. Beste Paul,
    Hoe waar wat jij stelt.
    En wat daarin verborgen ligt is dat vluchtelingen die hier komen vanwege toenemend Moslimgeweld in hun thuisland, hier weer te maken krijgen met discriminatie door aanhangers van diezelfde religie.
    Er zijn wijken waar kinderen hun doopkruisje niet zichtbaar kunnen dragen zonder lastig gevallen en gemolesteerd te worden.
    Een van mijn jonge parochianen is zo ernstig mishandeld dat hij vijf dagen in coma was. Sindsdien mijdt hij de kerk en zoekt de moskee.
    Hartelijke groet,
    Stephan

  12. We moeten verder kijken dan de materie waaruit we zijn opgebouwd, ons fysiek lichaam de fysieke wereld,de zichtbare wereld.
    We moeten ons, denk ik, bewust worden van de collectieve geest/ziel waar we deel in zijn en waarin we verantwoordelijkheid voor de aarde en wij zelf hebben.

"Wat is uw reactie op mijn artikel? Mede namens de andere lezers bedankt voor het toevoegen van uw bijdrage. Laat een reactie achter voor mij, of reageer op elkaar. Het zou mij een plezier doen. Bedankt aan alle lezers die mijn weblog verrijken met een reactie." - Paul de Blot

NB: Uw emailadres wordt nooit gepubliceerd. Reacties met meer dan één link worden eerst gecontroleerd. Link alleen naar relevante websites. Gebruik uw reactie niet voor commercie.


1 + 6 =