Duurzaamheid door liefde

30

Op de tv zag ik de reportage van het vorstelijk huwelijk in Luxemburg met alle geld verslindende pracht en praal. Ik verwonderde me erover dat zoiets nog mogelijk is in een crisistijd, maar het volk genoot ervan en het beleefde dit huwelijk als een sprookje en een droom. Het is de indrukwekkende rijkdom van een droom die deze religieuze ceremonie energie geeft. Ieder van ons wordt bewust of onbewust bezield door de droom om lang en gelukkig in liefde te leven.

Dat is een menselijke beleving van spirituele duurzaamheid. Helaas wordt die te vaak beperkt tot het economische en kosmische niveau. In deze huwelijksplechtigheid heeft de droom van een lang en gelukkig leven in liefde concreet gestalte gekregen, waardoor de kern waar het om gaat, wellicht niet goed tot zijn recht is gekomen.

Kort en duidelijk wijst de bisschop erop waar het uiteindelijk om gaat. Het gaat om de liefde, en wel de liefde voor zichzelf. Dat wordt gemakkelijk vergeten. Als je echt van jezelf houdt, besef je wat je pijn doet en wat je blij maakt. Dan besef je ook hoe je de ander pijn kan doen en blij kan maken. Je wordt je bewust dat je van de ander houdt zoals van jezelf. Dat is het hoogtepunt van onze vrijheid. Die wordt niet beperkt maar juist vergroot door iets te mogen doen voor de ander en iets te mogen ontvangen van de ander. Liefde is wederkerigheid van geven en ontvangen, de grootste rijkdom van de mens als innerlijke beleving van duurzaamheid.

Door eigenliefde wordt de mens zich spiritueel bewust. In zijn hart beschikt hij over duurzaamheid als spirituele kracht, die hem ondanks zijn dagelijkse beslommeringen en pijnlijke misverstanden of conflicten toch staande houdt. Wie niet van zichzelf kan houden, kan ook niet van anderen houden.

Na de honeymoonperiode van een relatie begint het werkelijke leven en de conflicten stapelen zich vaak op. Er komen kinderen en kleinkinderen en er komen nieuwe aangetrouwde familierelaties. Het wordt steeds moeilijker om de samenhang in stand te houden, vooral als het om een erfenis gaat. Dan is er behoefte aan spiritueel leiderschap, elke dag opnieuw, om in schijnbaar onmogelijke situaties toch succesvol te zijn. Het leiderschap in een gezin is wellicht daarom zo moeilijk omdat dat een leven lang duurt. Velen kunnen dat niet opbrengen. Steeds meer huwelijken stranden in het stormachtige weer van het leven, omdat de kern verloren geraakt is, de liefde. Liefde is geen romantiek maar een harde eis van de realiteit.

 

 

Paul de Blot SJHartelijke groet,

Paul de Blot
Hoogleraar Business Spiritualiteit
Nyenrode Business Universiteit

30 REACTIES

  1. Bedankt voor uw uitleg wat liefde is. Mijn kerstwens is: behoed de appels van Uw oog, mijn vrouw en kinderen, breid uit uw vleugelen van omhoog en laat mijn vrouw en kinderen zo geborgen zijn. Ik spreek deze wens uit, niet omdat daar nu ineens alles mee opgelost is maar omdat ik het oprecht meen uit de grond van mijn hart. Zelf zal ik de kerst in stilte door brengen in de hoop dat de storm van mijn leven alsnog zal verstommen door de kracht van de liefde.

    Harry Bartelds

  2. Beste Paul,

    Mooi hoe je eigenliefde, spiritualiteit en de eisen van het aardse met elkaar verbindt. Ik ben zelf 27 jaar samen met mijn man en ik heb ervaren dat het behoud van de liefdesstroom paradoxale eisen stelt. Juist als je jezelf durf te laten zien in al je onvolkomenheid en lelijkheid, is de ander weer beter in staat jou echt te zien; dwars door het bestaande, versleten plaatje heen. Sprankeling komt van dat waar je het meest bang van bent: laten zien wat bij jou hoort waar je je voor schaamt.
    Bedankt en groeten. het leven is wonderlijk, Marlou

  3. Beste Paul,

    Vooral de reactie van Lenie, vond ik heel mooi om te lezen.
    Als je dit ziet en zo kunt ervaren, dan ben je er.
    Meestal blijf ik (60+) steken in het gedeelte: tot hoever moet ik me aanpassen, geven, delen,
    Vaak weet ik niet eens meer waar ik echt blij van werd.

    Wat bedoel je Paul met leiderschap is levenslang. Ik hoop niet dat je je je hele leven moet
    laten leiden door iemand die de man ziet als hoofd (leider) van het gezin, maar van emancipatie nog nooit heeft gehoord!
    Laten mensen leiding geven aan zichzelf en leren om -goed- te communiceren

    Mieke Willems

  4. Beste Paul, ik heb hulp nodig om uit de bijstand te geraken. Ik zie vele mooie ontwikkelingen en daarvoor wil ik me inzetten. Ik heb geen oordeel over de mensen die door vallen en opstaan groeien, want dat doe ik eveneens. En evenals iedereen heb ik en kan ik van hedendaags leven heel veel van mezelf en van medemensen leren. Wie niet? Perfect is niemand toch?

    Soms zou ik willen
    dat ik anders was
    Heel brutaal
    of geniaal
    dan verslond ik jou
    als zijnde het maal
    voor mij bestemd
    echter zo ongeremd
    kan ik niet zijn
    want voor jouw welzijn
    heb ik van harte gestemd

    Ik ben gewoon een
    medemens gebleven
    zorg en aandacht gegeven
    aan ups and downs
    van het leven
    en naar meer
    dorst ik niet te streven
    Het zij me vergeven

  5. Graag schaar ik mij onder de Prof. Dr. s met deze reactie. Het klinkt zo eenvoudig en voor de hand liggend: duurzaamheid door liefde. Maar ga d’r maar eens aan staan wanneer je jong en onbevangen het volle leven in duikt. Weet jij veel? Wat liefde is en kan betekenen besefte ik pas jaren na het stranden van mijn huwelijk, door de liefde voor en confrontatie met mijn kinderen. Zij leerden mij mezelf kennen, wat nog een stap voor mezelf liefhebben is. Wat dat betreft zou ik hier graag een pleidooi voor ouders houden: houd niet alleen van je kinderen, maar leer ze vooral ook zichzelf kennen!

  6. Beste Paul, vorige week zijn mijn partner en ik na 16 jaar samen zijn, in het bijzijn van onze 2 kinderen en ieder die ons lief is, in het huwelijksbootje gestapt. Vooraf hadden wij met onze Babs(Buitegewoon Ambtenaar Burgelijke Stand) besproken dat ons trouwen voor ons ging over het vieren van de liefde. Onze Babs had hier tijdens de ceremonie een mooi verhaal over en gaf aan het ook wel ingewikkeld te vinden; de betekenis van het vieren van de liefde. Vandaag las ik de blog van Jou die heel mooi onder woorden brengt wat Liefde betekent en wat wij met onze bruiloft gevierd hebben. Dank voor deze toegift op ons huwelijk!

  7. Beste Paul,

    Het is mooi om te lezen hoe jij de christelijke leer van naasten liefde in moderne taal uitlegd. De eigen liefde is essentieel, mits het maar niet ontaard in de dikke “Ik’ , om de naaste te kunnen liefhebben. Een belangrijke voorwaarden voor die naaste- liefde is echter, dat er een gezond evenwicht blijft tussen het zelf ( het zijn) en de ander.
    Ga door met deze mooie colums ze zijn inspirerend voor mij.

    Hartelijke groeten,
    John van der Hoek

  8. Beste Paul,

    Wat heb je het treffend verwoord ”Liefde”. Datgene waaraan velen voorbijgaan en daardoor zoveel moois missen.
    Het is de mooiste weg welke een mens kan en mag gaan, de weg van de onbaatzuchtige liefde
    Ik onderschrijf volledig dat je eerst van jezelf mag (gaan) houden, zodat je met deze kenis en vooral ervaring ook werkelijk van anderen gaat houden (dit gebeurt ook op natuurlijke wijze), hopelijk worden er meer mense geinspireerd door jouw warme en vooral inspirerende woorden om ook deze mooie weg te mogen gaan.

  9. Fijn om met deze tekst het innerlijk opnieuw te kunnen “ijken”, het diepe weten op te frissen, er naar te leven en mee te dragen op zielsniveau. Dit is wat alle kinderen en alle mensen die het moesten missen van harte aangereikt zouden moeten krijgen… Nooit meer vergeten!

  10. Een paar weken geleden zag ik voor het eerst hier op facebook een blog gedeeld van Paul de Blot (ik kende hem dus niet) en ik ben er bijzonder dankbaar voor dat ik ze mag lezen. De innerlijke wijsheid die hij in zijn woorden uitspreekt, stromen zo rechtstreeks mijn hart binnen. Deze man staat spatzuiver in het leven. Gelukkig – mede door zijn bekendheid – deelt hij dit met zovele mensen en ik voel dit zo de wereld over stromen, van hart naar hart. Het onderbewuste van een ieder die dit leest, wordt aangeraakt. Het onderbewuste gaat ermee aan de slag, waardoor het bewustwordingsproces weer verder mag met groeien. Ik voel het inmiddels in een groter geheel over de gehele wereld plaatsvinden. Steeds meer mensen verkondigen op verschillende manieren en in verschillende vormen hun eigen innerlijke zuivere wijsheid. De wijsheid in jezelf wordt daardoor wakker gemaakt. In dankbaarheid, liefs Petra Willemsen

  11. Liefde en medeleven daarvan genieten de meeste mensen gelukkig nog het meest. Best moeilijk te beleven of te geven als alleen het hoofd leeft en de mens wordt omringd met ingewikkelde geldzaken. Ik raak wel eens verward door de harde mentaliteit die ten toon wordt gespreid. Is zo tegenstrijdig met liefde voor menszijn.
    Mooi zoals u de juiste woorden weet weer te geven.

  12. weer een prachtig stuk om over te denken en te mediteren.
    leer eerst jezelf liefhebben dan heb je de ander vanzelf lief.
    Je zelf lief hebben is voor mij ook eerlijk durven te zijn naar wat je bezig houd en hoe je in het leven wilt staan.
    Misschien raak je dan ”vrienden” kwijt, misschien zelfs je baan.
    Maar je weet wel dat je eerlik bent.

  13. Beste Paul,
    Wat een mooi onderwerp. De liefde voor zichzelf als grond voor duurzaamheid. De grote vraag vind ik in dit verband altijd toch weer: Wat is dit zelf? Het egocentrische narcistische zelf. Ja de liefde daar voor is een noodzakelijk stadium. Dat lijkt heel prettig, maar ik kan mijzelf ook niet maken zoals ik wil. Ik heb mijn eigen ontvouwing niet echt in de hand. Dat geeft de liefde voor zichzelf de uitdaging om in vrede met het imperfecte zelf te leren leven. En dat kan dan weer de basis zijn voor de liefde voor de ander. Men kan dan de ander in basis lief hebben zoals hij is. Daarmee heb ik mijzelf uitgebreid naar de ander. We zijn dan gegroeid van egocentrisch naar alter-of wij-centrisch bewustzijn.
    Maar een liefde die beperkt blijft tot ‘ons’, en ‘onze cultuur’ is zeer problematisch. Sommigen horen daar wel bij en anderen niet. Zeker als dat gemoeid gaat met een identificatie met een bepaalde cultuur. Het socio-centrische ontwikkelingsniveau neigt snel een etnocentrisch ontwikkelingsniveau te worden. Daar komen vandaag de dag nog een groot aantal conflicthaarden uit voort.
    We kunnen natuurlijk doorgroeien naar een identificatie met de mensheid. Het antropocentrische standpunt. Maar dat leidt tot een leven waarin de mensheid een afgescheiden leven leidt ten opzichte van de aarde als geheel. Dat heeft ons gebracht waar we nu zijn; We leven verre van duurzaam.
    Als we echter deze problemen in ons hart kunnen dragen en het vermogen hebben er pijn over te voelen, dan begint het korte termijn voordeel van deze identificaties om te slaan in een lange termijn nadeel. We hebben meer pijn, terwijl we in een grotere subjectieve ruimte leven. Maar dit veronderstelt een bepaalde spirituele volwassenheid.
    We kunnen uit de afscheiding met de aarde geraken doordat de aarde zelf de mensheid vernietigt en laat omkomen in zijn eigen on-duurzame bestaan. We vallen dan terug in de eenheid door chaos en vernietiging. Wat ik nog steeds hoop, is dat we ons bewust terug gaan plaatsen in de eenheid met de aarde, door ons ook met de aarde als geheel te gaan identificeren.
    Trouwens, als bovenstaande inzicht je aanspreekt, ‘what can you do?’ Dus ik wil dit inzicht dan ook hebben. Het brengt meer pijn en meer vreugde. Ik kan dan niet meer afgestompt, afgescheiden en cynisch blijven. Ik raak betrokken in de liefde voor het geheel voorbij mijn kleinere zelf. En dat is vaak heel oncomfortabel. Maar daar ben ik dan, naast het ongemak wat het geeft, ook blij mee.

  14. Is liefde niet de rode draad in ons bestaan? Of je leven nu van een leien dakje gaat of dat je de meest afschuwelijke oorlogsmisdaden mee hebt gemaakt, de meest intense emoties worden veroorzaakt door de liefde. U heeft wederom prachtig verwoord wat de kern is van pure duurzame liefde. Je kunt pas geven als je weet wat jou zelf gelukkig maakt.

  15. Niet helemaal mee eens.

    Natuurlijk wel met het belang van eigenliefde en met de stelling dat liefde de wereld doet draaien. Echter zie ik liefde niet als harde eis van de realiteit. Liefde kun je niet dwingen, dat moet je ook niet willen. Liefde is een gevoel en kan niet worden bedacht.

    Het huwelijk wordt vaak te dogmatisch behandeld, zowel bij het beïndigen ervan als tijdens ‘de sleur’. Het leven is geven en ontvangen, in ‘goede’ en ‘slechte’ tijden. Daar is die eigenliefde ook van groot belang, als vorm van bewust Zijn en het leven waarnemen zoals het is. En als de liefde dan echt voorbij is, dan is het tijd voor iets anders. In stand houden van zaken, zoals een huwelijk, kan geen doel op zich zijn.

  16. Wat een mooie tekst!
    Het gaat steeds meer leven om mij heen dat mensen spreken over duurzaamheid van de liefde.
    Ik sluit me volledig aan bij deze woorden.
    Onlangs was ik bij een lezing van Don Miguel Ruiz en zijn zoon Don Jose Ruiz ( meesterschap in liefde) Bij de opkomst van deze mannen stroomde het publiek vol van liefde, dat is wat zij uitstraalde wat ze ons gaven, ontroerend!
    Opnieuw werd ik bevestigd in het respect wat je voor jezelf kunt hebben om het vervolgens te kunnen uitdragen!
    Dank je wel Paul voor wat je schrijft.

  17. Dag lieve Paul,

    Wat een mooie bespiegeling over liefde en duurzaamheid.
    liefde, de belangrijkste bron van ons bestaan. Doet me denken aan de woorden van dr. Patch Adams met wie ik samen mocht werken in humanitaire projecten in Mexico en Costa Rica. Tijdens een speech van hem voor ruim honderd studenten van UPeace, de universiteit van de vrede, stelde Patch de vraag die hij al aan 10-duizenden mensen over de hele wereld had gesteld: “Is there anybody who knows a subject that’s more important than love, than raise you hand.”
    Het bleef stil, en niemand stak zijn hand op. Patch haalde aan dat er nog nooit iemand zijn hand had opgestoken: “and yet it is no subject in school or the workspace”.

    Dus nogmaals dank Paul, dankzij jouw woorden komt liefde als bron van leven verder in relaties. werk en onderwijs.

    Hart, Hoofd en Handen in Balans

    Rik

  18. Beste Paul,

    Mooie column. De inhoud raakt me en doet me denken aan de compassie in het boeddhisme; compassie met jezelf in het verleden en in het handelen in het hier-en-nu.
    Een ander element dat mijn aandacht heeft getrokken is de spirituele duurzaamheid; Deze ontstaat dus in het ‘ik’ en vindt haar weg via verbinding naar het ‘wij’.

    Vriendelijke groet,

    Bas Mathijsen.

  19. Dankuwel, mooie column!
    Ik wist het niet maar kennelijk hou ik van mezelf.
    Zo wordt pijn, behalve pijnlijk, ook een vriend, een wegwijzer.

    Beste Claud, soms getuigt het van liefde om niet alles te accepteren.
    Zoeken en eerlijk zijn , er achter komen wat je van harte op kunt brengen….
    dat gaat verder dan zongestoofde romantiek.
    Als er bitterheid in het spel komt, zit je op het verkeerde spoor.
    Sterkte er mee en heel veel goeds toegewenst,
    hartelijke groet,

    Marjan Booy

  20. Bedankt voor deze mooie woorden. Toevallig deze week is het onderwerp liefdevol naar jezelf zijn, van jezelf houden, zo vaak voorbij gekomen in de gesprekken die ik voerde. De enorme blokkade die mensen ervaren en ze heel klein houdt.

    Net als in het vliegtuig: eerste jezelf een zuurstofmasker opzetten, dan pas je kinderen…

  21. Beste Paul

    Hartelijk dank voor deze mooie tekst.
    Mijn man en ik hebben zo juist de cursus “Houd me vast” afgesloten. Deze cursus gaat over inzicht krijgen in je eigen pijn en die van je partner, en hoe je elkaar daarin raakt. Het laat zien hoe je uit kwetsende conversaties kan stappen en weer contact kan maken.
    We hebben hierdoor een veel dieper niveau in intimiteit bereikt.
    Zie http://www.houdmevast.nl
    Deze cursus is een must voor iedere (echt)paar!

    Hartelijke groet
    Ans

  22. Beste Paul,

    Wat zegt u alles toch op een eenvoudige en mooie manier. Telkens weer ben ik blij al s ik uw columns gelezen hebt. En stuur ik ze door naar anderen om hen te inspireren. Dank u wel!

    Hartegroet,, Jetty Armaiti

  23. Lieve Paul,

    deze column landde op een heel bijzonder moment in mijn mailbox. Ik voel de veranderingen om ons heen aanzwellen en dat brengt veel mensen, mijzelf niet uitgezonderd, uit balans. Zelfs al ben ik vol vertrouwen dat deze veranderingen uiteindelijk ten goede zullen zijn overvalt me af en toe een gevoel van ongeduld. Het voelt dat er een deur dichtgaat en een nieuwe open zal gaan maar wanneer en waar leidt die naartoe? Deze column is voor mij precies het antwoord daarop, liefde voor jezelf waardoor je werkelijk liefde vanuit jezelf uitstraalt, dat is het doel en de koers wat mij betreft.

    Heel erg bedankt!

    En in reactie op voorgaande reactie van Claude. Zoals ik het ervaar is er een verschil tussen liefde voor jezelf; liefde voor wie je werkelijk bent vanuit je hart, en liefde voor het plaatje dat je om jezelf hebt heengebouwd dat het zicht op wie je echt bent ontneemt. Bij de eerste is geven en delen wel vanzelfsprekend.

  24. Een interessante blog, Paul. Je schrijft: “Steeds meer huwelijken stranden in het stormachtige weer van het leven, omdat de kern verloren geraakt is, de liefde. Liefde is geen romantiek maar een harde eis van de realiteit”. De kern is mijns inziens niet verloren geraakt, maar uit het zicht geraakt, vertroebeld door het buitenkant-toneel van twee ego’s die verdwaald zijn. Het is de bedoeling weer boven dat toneelspel uit te stijgen en te luisteren naar je eigen ziel. Die weet anders dan het ego denkt te weten..
    Ik trof onlangs ergens een uitspraak aan, waaraan ik nu ook meteen weer dacht:
    “De honing van het huwelijk is het slechtste deel ervan, want pas bij het bittere deel begint de gouden levenskunst”

  25. Mooi gezegd. Alleen zo jammer dat er veel mensen wel heel veel van zichzelf houden, maar niet kunnen geven of delen. En hoever moet je als partner dan gaan? Blijven geven, blijven delen? Het raakt dan zo op als het eenzijdig is.
    Tot slot, geachte heer De Blot, heb ik veel respect op uw kijk op het leven en hoe u daarmee omgaat. Zeer bewonderenswaardig. ik zou graag een keer een gesprek met u voeren.

    • Liefde is een staat van zijn en deze richt op het Zelf. Beelden waar men op aanslaat, zijn beelden die het Zelf ooit gezien heeft en dat in vormen van projectie naar buiten sluist (C. Jung)
      Als we allemaal aan schaduw onderzoek doen, wordt de liefde weer draagbaar en een heel mooi goed in ons leven. Ik heb jou uitgekozen om dat wat in mij zit zichtbaar te maken.

"Wat is uw reactie op mijn artikel? Mede namens de andere lezers bedankt voor het toevoegen van uw bijdrage. Laat een reactie achter voor mij, of reageer op elkaar. Het zou mij een plezier doen. Bedankt aan alle lezers die mijn weblog verrijken met een reactie." - Paul de Blot

NB: Uw emailadres wordt nooit gepubliceerd. Reacties met meer dan één link worden eerst gecontroleerd. Link alleen naar relevante websites. Gebruik uw reactie niet voor commercie.


7 + 1 =