Crisisbeleid in crisis

20

De radicale beslissing van de politieke tegenstanders VVD en PvdA om te gaan samenwerken geeft hoop in het dieptepunt van de crisis. Dit lofwaardig besluit is jammer genoeg vastgelopen door de destructieve kracht van de democratie waar Plato reeds op wees. Democratie loopt volgens hem uit op anarchie als het leiderschap op het zijnsniveau ontbreekt. De samenhang om het menselijk welzijn te garanderen gaat dan verloren. 

Het is vanzelfsprekend dat er kritiek is op het kabinetsbeleid. Er zijn twee manieren om daarop te reageren. De kritiek pareren en de tegenstander neutraliseren, ofwel ervan leren en proberen die vanuit eigen inzicht aan te vullen en te versterken. De tegenstander is je beste leermeester zoals de TAO leert met zijn Yang Yin filosofie. In de praktijk bleek de ego-cultuur om de tegenstander onschadelijk te maken blijkbaar sterker dan het wij-gevoel om hem te omarmen. Het behoud van eigen rechten vanuit een eenzijdig rechtsgevoel blijkt sterker te zijn dan de verantwoordelijkheid voor de tegenstander omwille van de eenheid. 

Kritiek op het kabinet is vaak economisch gericht op bezuiniging en het behoud van rechten. Weinig aandacht is er voor de sociale en spirituele belangen van het volk, met name voor de mensen die het moeilijk hebben. Velen wijzen terecht op de kostenverslindende bureaucratie die verlammend werkt op de vernieuwing, maar ook hier schijnen de ego-belangen te sterk om er radicaal in te snijden. Gelukkig is de goede wil niet afwezig wat blijkt uit het feit dat twee sterke politieke tegenstanders tot een radicaal accoord zijn gekomen.

Ik denk dat in Nederland een heel sterk welzijnsbeleid kan worden ontwikkeld als de volksvertegenwoordigers meer geneigd zouden zijn tot samenwerking. Het is menselijk dat men het niet met elkaar eens is, maar zonder samenwerking komen we er niet. Deze samenwerking is alleen mogelijk als men duidelijk het doel voor ogen houdt. Voor elke politieke partij en voor elk beleid is het uitgangspunt altijd het welzijn en de zingeving van ons bestaan. Dat vraagt om bijzondere aandacht voor de jeugd en voor de sociaal, psychisch en spiritueel zwakkeren zonder onderscheid des persoons. Het onmenselijk beleid met de asielzoekers verdient geen prijs.

Helaas zien we in de praktijk het tegenovergestelde gebeuren. Het middel, zoals het partijbelang, het geld, de bezuiniging, het recht, wordt vaak doel. Het menselijk welzijn is het enige doel, ook van de bureaucratie en het rechtssysteem. De keuzes gaan over de middelen, welke zijn beter in het hier en nu, want morgen kunnen die anders liggen. Het doel is duurzaam gericht op menselijk welzijn:  het welzijn van het kind om kind te kunnen zijn, het welzijn van de zieke is gericht op heling in plaats van op dure medische reparatie, het welzijn van de arme is gericht op meer welstand om te voorkomen dat die overgaat tot misdaad, natuurschade of zoeken naar asiel.


Paul de Blot SJHartelijke groet,

Paul de Blot
Hoogleraar Business Spiritualiteit
Nyenrode Business Universiteit

20 REACTIES

  1. Beste Paul,

    Wat mij treft is het zo verhelderende doel-middel denken. Dat maakt het zo inzichtelijk en simpel!
    Je schets realiteit en daar zou ik de Economie van Gemeenschap (Prof L Bruni; Focolare) graag bij willen leggen: de mens, de relatie centraal zetten (ideaal), en experimenteren hoe dat dan werkt in bedrijven die deelnemen aan de markt realiteit. Dat gaat met vallen en opstaan, maar is dat nu eenmaal ook niet een aspect van duurzaamheid: het verduren, uithouden bij de nog niet bereikte betere situatie op weg naar vermenselijking?
    Gr Jeroen van Lawick

  2. Jouw woorden komen precies op het juiste moment. Organisaties en systemen raken steeds verder verwijderd van de oorspronkelijke bedoeling: essentie. Wouter Hart en (jou goed bekende) Marius Buiting hebben juist een goed leesbaar en praktisch boekje uitgebracht: verdraaide organisaties, waarin dit beschreven wordt.
    Recht tegenover deze verdraaide organisaties staan de organisaties die juist excelleren. Deze organisaties blijven dicht bij de bedoeling, door focus en door samenwerking.
    Ooit een top sporter zien excelleren omdat de bond zo’n goed tijdschrijf systeem heeft ontwikkeld? Jos de Blok, Hans Becker, zijn voorbeelden in de gezondheidszorg die aan systeem ontduiking doen en er heel ver mee gekomen zijn…

  3. Geachte professor de Blot,

    Ik denk dat elk politiek beleid van welke partij ook zal falen zolang wordt vastgehouden aan de oude idealen van herstel van de economie door meer groei en winst. Om een menswaardiger economie te krijgen, een waarin het milieu en daarmee de mens centraal staan, zullen we moeten streven naar welvaart zonder groei. Een aanzet daartoe wordt gegeven door Prof. Tim Jackson in zijn gelijknamige boek. Een aanrader.

  4. Geachte heer de Blot,

    Frauduleus handelen in de zorg, topbestuurders met meer dan evenredige salarissen, meerdere auto’s van de zaak, inclusief taxikosten, dure gebouwen, dure hobbys. Ik ben mijn geloof in de politiek voor een grootdeel kwijt, de mens wordt uitgeschakeld en de spreadsheets ingeschakeld. Beloftes , zijn loos, snijnden in eigen vlees kent men niet, saneren door belastingverhoging, overheidstekorten zijn gewoon normaal, wij als ondernemers zouden dat geen 3 jaar volhouden, nederland wel al 60 jaar. Nederland is een ‘LUIE OLIESTAAT” , ja dat gas is straks op en dan!! Nu realiteit, bestuurders blijven besturen met afstand naar de mens, de patient, de nederlanders. Het zal niet veranderen, slechts mondjes maat. Het wordt het kind van de rekening, de patient van de rekening en de Nederlander betaald de rekening zonder blikken of blozen.!
    Sparen, Saneren, loze beloftes, we gaan eerst testen of wij provincies kunnen samenvoegen, zwakke besluiten, je doet het wel of niet. En o ja de voedselbanken groeien harder dan de economie, het lijkt wel de USA en laten wij de Palestijnen maar niet erkennen, want we zouden wel eens buiten de boot kunnen vallen, Angsthaazen management noem ik dat, terwijl ze lekker warm op kantoor zitten!

    Ik ben rechtsgeschoold, rechts opgevoed, maar hoe moeten wij dit nog rijmen!

  5. Beste Paul,

    Ook dit is weer een prachtige column,
    Toen ik hem gelezen had, doorzag ik sommige dingen in mijn eigen leven.
    N.l. je niet afkeren van je tegnstander, maar omarmen omwille van de eenheid.

    Hartelijke groet Mieke Willems

  6. Dag Paul,
    Dankjewel voor deze vertrouwenwekkende woorden met heldere uitleg wat er deels wel en deel niet gebeurt waardoor mensbeelden botsen en het zo turbulent is momenteel.

    Beste Jonanda,
    Ik ga zo een mail sturen aan o.a. 3 tweede kamer commissies over een concrete praktijk situatie op het gebied van sociale innovatie en dit stuk van Paul past daar prachtig in. Synchroniciteit. Dus ik verspreid de link naar dit artikel in elk geval al een stukje verder binnen onze beleidskringen, omdat ook zij openstaan om nieuwe input te ontvangen.

    Fijne zondag,
    Marjolein

  7. Beste Paul

    Allereerst dank voor je mooie artikelen die ik dit jaar weer mocht ontvangen. Inspirerend en compassievol de vinger op de relevante plekken leggend, terwijl een andere vinger altijd naar mezelf wijst.

    Want, wij, dat zijn alle ikken bij elkaar. Wat doe jij om de wereld rondom je wat beter te maken? Die vraag ligt altijd onlosmakelijk bij de vraag wat anderen doen

    Wat je schetst zie ik op allerlei niveau gebeuren, de focus op de middelen en de systemen, die ooit bedoeld zijn geweest de mens handvatten te geven. De wereld op zijn kop als het ware. Een goede leermeester van me zei ooit: Weet je, Marianne, laat maar afbrokkelen wat niet meer werkt en vertrouw erop dat er weer nieuwe vormen zullen ontstaan.

    Dat veel systemen en strategieen niet meer werken, lijkt me duidelijk. Dat heel veel mensen in leidinggevende posities vastzitten in die systemen en strategieen blijkt ook in de praktijk. Het lijkt er ook op alsof – misschien wel om grote paniek te voorkomen – men niet wil of kan of durft te zeggen: we weten het ook niet meer! Dus niets rest dan in ogenschijnlijk wel weten een imago aan te meten van status en belangrijkheid.
    De kleren van de keizer, daar doet het me aan denken.

    We zien het met zijn allen gebeuren, we kijken ernaar, en klagen erover. Als individu lijken we zo klein tegenover het machtige systeem. Maar heeft David uiteindelijk ook niet Goliath verslagen? De verandering kan altijd individueel ´onderop´ beginnen. Het goede kan navolging krijgen en als een olievlek uitbreiden. Dus …

  8. Beste Paul, van harte gelezen. Volgens mij kunnen we door de crisis leren wat nu werkelijk van waarde is in het leven. Dat is toch altijd een gezond leef-, en werkklimaat.
    De waarde wordt vandaag de dag door geld bepaald. Wat met het geld wordt gedaan schijnen velen steeds onbelangrijker te vinden als men zichzelf maar verrijken kan.
    Ikke, ikke, ikke en de rest mag stikken. Hierdoor ontneemt de mens zichzelf en anderen de waarde menswaardig te leven, gericht op welzijn. Vele mensen zijn te berekenend geworden, hebben geen idee van hun eigen waarde.

    • En bedenk dat heel veel van dit gebeuren gebeurt onder het mom van weldadigheid.

      Bedenk dat diegenen die de macht hebben, het ene zogenaamd verdelen.
      Zij verdelen niet het geheel maar zij laten iets minder dan de helft verdelen onder de bevolking.
      Dus zelf houden ze meer dan de helft, ongeveer 52% en die andere 48%
      mogen wij verdelen.

      Dat noemen zij de markt.
      Dan nog het fenomeen om uit het niets geld te maken.
      En als u denkt dat u er iets aan kan doen of onze Koningin………

      vergeet het maar.

      Alle, alle banken zijn privaat. Dus denk nou niet dat de winst naar ons komt of de arme burgers.
      Het kapitale systeem of de markt….moet armen maken anders kunnen zij niet rijk worden.
      En ten tweede moet je wel mensen hebben die jouw markt vervolmaken.

      En dat zijn wij.

      • Als iemand een antwoord heeft dan hou ik mij van harte aanbevolen;

        Maar waarom kan men wel 10/10 verdelen in 2/10 of 8/10 maar niet in 5/10?

        50-50 is zo lastig en zooooo oneerlijk.

        Maar het systeem dat nu heerst….zogenaamd hetzelfde principe als de natuur (het recht van de sterkste geldt) om dus dood of levend te zijn.
        Rijk of arm.
        Honger of voldaan.

        Raar hé?!

      • Het is de truc om als eerste weer het geld van een ander af te pakken voordat een ander dat doet.

        Maar arm of rijk…het gaat alleen om de hoeveelheid geld dat in omloop is of wordt gebracht.
        Dus alles is gemanipuleerd. Ook uw 7 magere en uw 7 vette jaren.

        Het nadeel is dat mensen in de politiek, een groot aantal daarvan Vrijmetselaars zijn.

        Obama is 32ste graad en om 33ste te worden…..het alziende oog

        Moet iets gaan doen met de leus: ORDO AB CHAO

        Het betekent orde door chaos.

        Waarom zijn die crises er?
        En waarom financiele crises?

        Omdat ‘rode’ crises niet meer kunnen in een verenigd Europa.
        Rode crises zijn oorlogen.
        Mensen die geld snappen zeggen wel eens dat de beste tijd om te kopen de tijd is dat alle straten rood worden….vollopen met bloed.

        Maar als rood niet meer kan dan maar een groene….
        Groen de kleur van een dollar.

  9. Beste Paul,

    Welke brief ik ook van je lees, het zijn stuk voor stuk juwelen van liefde, compassie en eenheid. Ben jij of de mensen om je heen in staat deze juwelen naar de tweede kamer te sturen? En misschien ook naar de 1000 hoge ambtenaren in dit land en naar de besturen en directeuren van 1000 invloedrijke bedrijven? Ik vermoed dat het er werkelijk toe doet en een aantal zullen ze al lezen en dat proeven we ook al op verschillende gebieden in de samenleving. Ik voel me dankbaar voor de eenvoud van je woorden en de essentie die je telkens neerzet. Weg uit de polariteit en voortbouwen op wat deze regering nu aanbied om het sterker, socialer en creatiever te maken. Ik hoop van harte dat de oppositie ( het woord zou dan kunnen verdwijnen) de aanwezige intelligentie daarvoor in gaat zetten.

    Al het goede, Jonanda

  10. Beste Paul,
    Bedankt weer voor je inspirerende blog! Ik ben het er helemaal mee eens dat wij mogen veranderen van een ik/ego-cultuur naar een wij/samenwerkings-cultuur. Alle kleine beetjes helpen daarbei!
    Wat ik me nu wel steeds vaker afvraag is: is het huidige geldsysteem – met als onderdeel het innen van rente – een geschikt middel om een wij- en samenwerkende houding te ontwikkelen en te bevorderen? Of ist het niet eerder een serieus te nemen struikelblok op de weg van alle positieve ontwikkelingen richting duurzaam en samen? Want inherent aan ons geldsysteem is toch
    a) dat wij gedwongen worden steeds ‘beter’ te zijn dan de ander (de concurrent – het woord geeft al aan dat ik TEGEN de ander moet ageren); dus rente eist de (wed)strijd tussen de spelers in het systeem,
    b) dat steeds meer economische groei en consumeren nodig worden, ook hebben wij al genoeg om te leven; dus rente versterkt de noodzaak van eindeloze groei (in de medische wereld noemt men eindeloze groei KANKER), en
    c) dat een kleine groep steeds RIJKER en een grote groep steeds ARMER wordt; dus rente draagt bij aan de concentratie van rijkdom omdat rente een grote meerderheid belast ten gunste van een keine minderheid.
    Ik zou heel graag een keer horen – misschien lezen in een volgende blog – wat jij, Paul, hierover denkt. En hoe je aankijkt tegen ons huidig geldsysteem?
    Volgens mij mogen en moeten wij het geldsysteem eens kritisch onderzoeken op zijn waarde, willen we meer samenwerking en wij-cultuur ontwikkelen. Op weg naar een vreedzanere wereld mag ook in het geldsysteem veranderin komen. Volgens mij gaan het oude geldsysteem een een nieuwe cultuur van ‘duurzaam’ en ‘wij’ niet samen.
    Hartelijke groet, Bärbel Renaud

  11. Mooi! Net nu ik weer met verbijstering vaststel hoe mensen worden verdreven van een toch al nauwelijks menswaardige plek (Osdorp), zonder enig perspectief maar heen en weer worden gesleurd danwel zomaar de straat op gejaagd, verschijnt deze column. Net nu ik verzucht dat de overheid lijkt te worden verworden tot een gedrocht dat zichzelf niet meer in de hand heeft en dergelijke zaken niet alleen laat gebeuren, maar stelselmatig uitvoert en instandhoudt … vallen de wijze woorden van Paul de Blot weer op mijn virtuele deurmat. Een goed getimed cadeautje. Hoopgevend: gewoon terug naar de basis, meer is er eigenlijk niet nodig.

    Zijn de politici in Den Haag ook geabonneerd?

  12. Uw column sluit mijns inziens mooi aan op het symposium “Zorgen voor Morgen’ op 28 november bij het Ministerie van VWS. De inhoud en strekking daarvan zou ik graag met u delen.

    Een van de panelleden constateerde dat de toon gezet wordt door de gezondheidseconomen. Wie heeft het nog over de sociale rechtstaat.
    De discussie over de zorgpremie woedt dan ook door in het economenblad (ESB). Ik raad uw ‘volgers’ aan dat te lezen.

  13. Mooie column, kan ik erg mee instemmen. Voor heel veel zaken geldt: 1+1=3 Wat we daarbij vaak vergeten is dat als sommige zaken, zorgvuldig opgebouwd uit het verleden, die een geheel zijn nog wel eens opdelen. Daarmee gaat veel meer verloren dan we beseffen. Er blijft dan nog maar een fractie over van wat we hadden. We breken zodoende veel meer af. Synergie opbouwen is evident, afbreken vaak onzichtbaar.

    Groeten,

    Peter

"Wat is uw reactie op mijn artikel? Mede namens de andere lezers bedankt voor het toevoegen van uw bijdrage. Laat een reactie achter voor mij, of reageer op elkaar. Het zou mij een plezier doen. Bedankt aan alle lezers die mijn weblog verrijken met een reactie." - Paul de Blot

NB: Uw emailadres wordt nooit gepubliceerd. Reacties met meer dan één link worden eerst gecontroleerd. Link alleen naar relevante websites. Gebruik uw reactie niet voor commercie.


+ 10 = 20