Het gaat om mensen!

33
Een grensrechter wordt door een Marokkaan doodgeslagen en de conclusie ligt voor de hand: het voetbal moet worden aangepakt en de allochtonen moeten weg. Een simpel antwoord waarbij de diepste oorzaak over het hoofd wordt gezien. Het gaat om mensen! De dodelijke agressie had op het voetbalveld plaats en een Marokkaan was de dader. Dat is puur toeval. Agressief gedrag komt niet alleen voor op het voetbalveld en wordt niet alleen begaan door allochtonen. De bron van dit onheil is dat we vergeten dat het om mensen gaat: in de politiek, in de bureaucratie, in het onderwijs, in de zorg, in het verkeer, in het gezin, en zelfs in de religie.
 
Een strenger voetbalbeleid zal niets veranderen als we niet beseffen dat het ook in de sport om mensen gaat. Mensen die zich lichamelijk, psychisch en ook spiritueel ontplooien in hun menselijke rijkdom door vriendschap en sportiviteit. Jammer genoeg gaat het in de topsport allang niet meer om mensen, maar vooral om geld en macht. Om een miljoeneninvestering, een bron van frustraties en daardoor ook van agressie.
 
De ontmenselijking van de sport staat niet op zichzelf. De politiek lijdt aan dezelfde kwaal. Het politieke beleid zou zich moeten richten op het menselijk welzijn, maar is vervallen tot een strijd om partijbelangen. Het beleid omschrijft het menselijk welzijn zodanig dat het door de computer verwerkt kan worden. De mens wordt verknipt door rationele analyses, cijfers en statistieken. De bureaucratie is verzand in een dictatuur van reglementen zonder menselijk gezicht.
 
In Woerden ontdekt een wethouder dat een probleemgezin wordt behandeld door 10 tot 17 hulpverleners met verschillende uitgangspunten. Een kind in nood dat verknipt wordt in 17 elementen: wat blijft er over van het kind-zijn en zijn menselijke karakter? Deze verknipping is doorgedrongen tot het onderwijsbeleid. Het kind mag geen kind meer zijn en het heeft geen ruimte meer om te spelen, om zich te verwonderen en zichzelf te zijn. Het wordt zo snel mogelijk volwassen gemaakt en de Cito-toets is hiervoor een uitstekend instrument. Nog onmenselijker is het beleid tegenover asielkinderen, waar geen rekening wordt gehouden met de traumatiserende gevolgen van dat beleid. Afgewezen asielzoekers moeten volgens de reglementen terug naar hun land, maar in de praktijk is dit vaak onmogelijk. Het antwoord is duidelijk: op papier is het mogelijk. Men vergeet dan gemakshalve dat het om levende mensen gaat en niet om digitale nummers.
 
Digitalisering van de mens werkt vernederend en traumatiserend. Trauma’s leiden tot agressie, niet alleen bij allochtonen maar ook bij autochtonen en vooral ook bij jonge mensen. Jongeren die zich in hun huiselijke situatie niet meer op hun gemak voelen, blijken vaak wel gewaardeerd te worden door hun agressieve vrienden. Gelukkig is er een reactie merkbaar op deze verontmenselijking van ons cultuurgoed. Die is nog zwak maar wordt wel steeds sterker, ook onder de jongeren. Het vrijwilligerswerk groeit, het aantal deskundigen dat zich inzet als entrepreneurs voor goede diensten neemt toe en het verlangen naar een menselijk klimaat wordt steeds sterker. Het probleem van agressie is al veel bestudeerd, maar het antwoord is heel simpel: wees zelf mens en zie de mensen als mensen, ook als dat niet gemakkelijk is. Het vraagt om verantwoordelijkheid en zelfbewustzijn.
 
Ik wens alle lezers mooie kerstdagen toe en een nog mooier 2013 met meer menselijkheid.  
 
Paul de Blot SJHartelijke groet,

Paul de Blot
Hoogleraar Business Spiritualiteit
Nyenrode Business Universiteit

33 REACTIES

  1. Dankjewel Paul voor je blog en mooie wensen voor meer menselijkheid. Zoals je zonder nacht de dag niet waardeert, zou er zonder geweld waardering zijn voor liefde? Ik vond de sterke afkeur in de maatschappij voor het voetbal-onrecht net juist hoopgevend. Ik zie de menselijkheid op veel plaatsen al toenemen. Volgens mij bestaat toeval niet en zijn we hard aan het leren weer menselijker te zijn. Op naar een hoopvol menselijk 2013.

  2. lieve Paul, zo waar! het gaat om mensen, en het begint met de zorg voor onszelf, als we goed zijn voor onszelf, en dan bedoel ik geen egoisme mee, maar liefdevol, vergevingsgezind, mededogend etc kunnen we deze eigenschappen ook ten dienste stellen van alle medemensen, bewust worden van onze bescheidenheid, bewustzijn dat we allemaal uniek zijn, kind van het grotere, en een taak hebben in deze wereld. hard werken en durven op te gaan staan voor onrecht.als medewerker bij een organisatie die zich bezig houdt met de opvang van slachtoffers, in de breedste zin van het woord, tracht ik de cliënten,bewust te maken dat ze keuze hebben hoe te leven, er is een mooie anekdote die ik laatst las; een grootvader verteld zijn kleinkind over het onrecht en het lijden in de wereld, hij zei” het is net of er twee wolven in mijn hart wonen, de ene is vol boosheid en agressie, en de ander is vol liefde en mededogen” waarop de kleinzoon vraagt, welke gaat er winnen opa, waarop de oude man antwoord, ” de wolf die ik besluit te voeden.” die gedachte geeft me altijd keuze, en dat breng ik graag over aan jonge mensen

  3. Volgens een oud gezegde begint de vis bij de kop te stinken.
    Het morele en politieke geweld, dat zich achter de hersenpan afspeelt en dus onzichtbaar voor de buitenwacht, openbaart zich in de uiteinden van de samenleving onder meer in de vorm van agressie en pesten.
    Ik ben altijd weer geroerd door uw wijsheid en compassie. Niettemin lijkt het mij van belang dat de ‘oplossing’ toch moet komen van daar waar de klappen vallen.
    Voor wat zich namelijk onder de hersenpan afspeelt aan de top is er nauwelijks ruimte voor de taal van het hart.
    Mijn laatste column ERG GENOEG op http://www.ziekvanzorg.nl doet daar een beroep op.

  4. Ik ben het van harte eens met uw pleidooi voor menselijkheid, maar uw stelling : “Het politieke beleid /…/ is vervallen tot een strijd om partijbelangen” wekt de indruk, als dat het steeds maar erger wordt. Ik denk, dat er niet zo gek veel veranderd is in ons mens-zijn. We kunnen echter optimisme peuren uit het feit, dat we er nu meer dan in het verleden van doordrongen raken. Misschien moest het wel zover komen – moest het allemaal wel zo publiekelijk worden – om ons de ogen te openen en er elkaar meer en meer van te overtuigen, dat we allemaal mens onder de mensen zijn. Dat dàt nu steeds meer gebeurt is iets om dankbaar voor te zijn. Laten we doorgaan.

    Ik dank u voor uw columns, die ik als werkelijke lichtbakens ervaar.

  5. Beste Paul,
    Alweer zo’n menselijke reactie op een indrukwekkende gebeurtenis. Telkens ben je voor velen weer een baken voor liefdevolle reflectie. Vandaag kreeg ik weer het Handvest voor Compassie van de internat. org. die dat uitdraagt en waarvan ik onder de samenvatting geef. Hartelijk dank en fijne feestdagen,
    Ad de Regt

    Het principe van compassie of mededogen:
    behandel alle anderen zoals jij zélf behandeld wilt worden.
    Daarbij hoort de opdracht :
    zowel in het openbare als privé-leven geen enkele vorm van leed te veroorzaken door geweld of laatdunkende uitingen.
    Daarom roepen wij iedere man en vrouw op:
    compassie opnieuw te maken tot de kern van moreel handelen.
    Het is van wezenlijk belang dat wij :
    compassie maken tot een lichtende en dynamische kracht die politieke en religieuze grenzen slecht.
    Compassie voert naar verlichting, een eerlijke economie en een harmonieuze wereldgemeenschap die in vrede leeft.
    verkorte versie en zie verder:
    http://www.charterforcompassion.org

  6. Mooi gezegd Heer de Blot,
    U ook de beste wensen, en mogen we mede wensen dat we wat aandacht geven aan het grote geheel genaamd moeder Aarde als ik dat hierbij zeggen mag.
    S.O.P. Save Our Planet!!!

  7. Mooi stuk meneer de Blot. Ik meen overigens een OF OF scenario in uw artikel en in de reacties te lezen. Zou het kunnen dat we te maken hebben met EN een stuk culturele verschillen EN een noodzaak om de mens achter de daad te blijven zien?

    Kennen jullie overigens de reputatie van bijvoorbeeld Italiaanse voetbal supporters? En sommige autochtone supporters hier kunnen er ook wat van volgens mij. Voetbal is een sport welke, net als autorijden overigens, af en toe het meest primitieve in de mens naar boven haalt zoals ik het zie. Dat zit volgens mij niet alleen in het geld wat er op top niveau mee gemoeid is.

    Verder denk ik ook dat allochtone medelanders af moeten van het idee dat ze gediscrimineerd worden. Ook al is het zo, ga er boven moeten gaan staan en vecht voor een zelf opgebouwd bestaan. Net als vrouwen af moeten van dat idee van een glazen plafond. Als je ook een topfunctie wilt bereiken zul je er dezelfde effort in moeten stoppen. Als jij er niet van overtuigd bent dat het kan wordt een ander dat ook niet. Oftewel, de intentie waarmee je de wereld tegemoet treedt is wat je zult realiseren. Misschien moeten we toe naar kindercoaching op scholen voor een verandering van denken en handelen.

  8. Beste heer De Blot,

    Heel erg bedankt voor het delen van uw heldere en inspirerende zienswijze!!
    Groot respect voor uw duidelijke en authentieke manier van schrijven!

    Hele fijne Feestdagen gewenst voor u en uw dierbaren en een prachtige en liefdevol 2013!!

    Vriendelijke groet,
    Monique van Ooteghem

  9. Dag Paul,

    lastige materie vind ik. Volgens mij hebben we namelijke allemaal wel iets in onszelf zitten waardoor we dingen kunnen gaan doen die niet goed zijn voor de omgeving.
    Het gaat om mensen. Het gaat om het zelf. Hoe gaan we om met de ander? Hoe gaan we om met ons zelf? Durven we het innerlijke conflict aan te gaan met onszelf is wel een vraag die mij bezig houdt als ik dit artikel lees. Ik wens het ons allen toe. Misschien dat we dan iets minder blijven projecteren.

    Een klein gedicht ter afsluiting;

    Ik ben de ander,
    de ander ben ik.
    Ben ik, ik ben?

    Iedereen fijne (stille) tijd toegewenst en een sprankelend 2013.

  10. ik lees uw column altijd aandachtig, wat mij opvalt is dat u agressie ziet als een reactie op een trauma, en daar ben ik niet zo van overtuigd.
    in egypte sprak ik twee knulletjes van 15 jaar die mij zeiden als iemand mijn geit steelt maak ik de dief dood, dat is normaal, ik denk dus dat er hele grote culturele verschillen zijn die niet te overbruggen zijn, en waarmee ik me ook helemaal niet meer wil verbinden.
    inderdaad is voetbal geen sport meer maar een miljoenenbedrijf, echter dat zijn allemaal geen redenen om een grensrechter dood te trappen, is het echt toeval dat dit gebeurt door een marokkaan?
    ik sta vaak op rommelmarkten en mijn man en ik worden vaak ernstig bedreigd door marokkanen en arabische mannen en vrouwen, op zeer agressieve manier, wat echt niet meer leuk is. tevens wordt er in groepen door arabische mannen veel gestolen met een afgesproken systeem, deze mensen zien ons niet als mensen maar als dingen waar ze geld aan kunnen verdienen, mijn man is al oud en gehandicapt en ik moet heel vaak keihard optreden, anders pikken ze alles van ons af, nee deze mensen verbinden zich alleen met hun eigen cultuur, hun eigen familie, en alles wat daar buiten valt is een soort portemonnee waar ze geld vandaan moeten zien te plukken.
    allerlei argumenten worden hierbij aangedragen waarom wij nederlanders zo slecht zijn, en onze cultuur zo slecht is, het is de groepsdynamiek van de penosa, en echt niet anders, en dat valt op geen enkele wijze goed te praten, en ja gelijk terugsturen naar marokko lijkt mij het beste, en zeker alle uitkeringen stoppen naar dit geldverslindend land.
    Uiteraard de penosa heeft andere waarden en normen, een dode betekent niets, dat is normaal, iemand omleggen of doodtrappen is normaal, en natuurlijk als bij de penosa hun vader doodgetrapt wordt heb je een trauma, maar dat ga je dan toch niet goedpraten, dat vind ik pas onmenselijk

    • Beste Corrie,
      Ik moet zeggen dat ik voor een groot deel wel eens ben met Paul als het gaat om de herkomst van agressie. Ook jou voorbeeld van de twee Egyptische knulletjes is daar een voorbeeld van. Ze hebben al niets en als de geit ook nog wordt gestolen??!! Dat is traumatisch, gevoel van machteloosheid en onrecht. Daar wordt ieder mens agressief van. De machteloosheid van geen werk hebben, geholpen moeten worden, ziek zijn, geen dak boven je hoofd hebben, geen thuis hebben, geen waardering krijgen, geen waardigheid meer hebben. DAAR wordt een mens agressief van. Mensen worden niet agressief geboren, ze worden agressief gemaakt door hun “mede mens”. Hoe, waar en wanneer die agressie tot expressie komt is niet te voorspellen. Het is absoluut niet goed te praten wat deze jongens de grensrechter hebben aangedaan. Maar er moet al meer agressie in die jongens hebben gezeten dan een onterechte buitenspel balletje om tot een dergelijke daad te kunnen komen. Waar is die agressie vandaan gekomen??

      Ik heb dan ook diep diep diep respect voor b.v. de vader van Marinane Vaatstra. Ongelofelijk hoe die man ondanks alle onrecht en machteloosheid wat zijn dochter en hem is aangedaan overeind is gebleven. Waar komt dat eigenlijk vandaan? Waar komt de kracht vandaan waar deze man uit heeft geput?? Daar kunnen we met z’n alle wellicht nog iets van leren.

  11. Morgen is het 21-12-2012.
    Volgens de maya’s het einde van hun kalender.
    Ook het begin van de winter, de kortste dag, de dag waarop vroeger feest werd gevierd.
    Een vroege romeinse keizer en een eeuw later een paus bedachte het te combineren met de geboorte van Jezus.
    de vrede en liefde brenger.
    Wordt het niet eens tijd dat we durven uit te dragen tegen geweld,macht,corruptie en verdeeldheid te zijn.
    Ik las in een spiritueel boek dat onze aarde eigenlijk de plek is waar zielen/mensen/wij dus reincarneren afkomstig uit andere universa en zonnestelsels om onze eigen vrije wil te gaan gebruiken.
    de keuze voor licht en liefde.
    Stel eens dat het waar is dat we zelf al verschillende levens hebben gehad, wie zegt dat ik niet een allochtoon was of een moordenaar.
    we mogen allen leven en wonen op deze pracht planeet, laat ons in liefde samen leven niet oordelend naar elkaar maar verantwoordelijk naar elkaar toe.

    PS, het mag misschien niet maar ik ben op zoek naar een inspirerende en uitdagende baan waarin zingeving en respect erg belangrijk is, dus als iemand toevallig iets weet.
    Een gezegend en liefdevol kerstfeest.
    Paul Speijcken

  12. Geweldig, meneer de Blot, u schreef (alweer) een artikel naar mijn hart. Hartelijk dank hiervoor!

    Gezien ook ik het als een missie zie om menselijkheid en compassie uit te dragen zal ik met bijzonder veel genoegen de link naar dit waardevolle artikel verspreiden binnen mijn netwerk van vrienden en bekenden. Deze roerige tijd schreeuwt m.i. immers om een dergelijk appèl,

    Ik wens u en iedereen die dit leest bijzonder warme feestdagen toe en wens u de kracht toe om ons/elkaar in het nieuwe jaar blijvend te kunnen inspireren.

    Hartelijke groet,

    Jaap Wakker

  13. Beste Paul,

    Even een kritisch puntje als ik zo vrij mag zijn….

    Hoe kun je een ontmoeting met dodelijke afloop toeval noemen? Ontken je daarmee niet het bestaan van elke vorm van oorzaak en gevolg, van betekenis en zingeving, van alles waar spiritualiteit op gebaseerd is. Noem het een hogere samenhang, een gelaagde betekenis van de dingen die er zijn en die gebeuren, karma, whatever..

    Is er werkelijk ook maar één detail toevallig in de continuïteit van de levens van die mensen die elkaar daar hebben ontmoet? Of van of voor de mensen die dit in de krant lezen of nu hier dit lezen. Is het niet juist, vanuit spiritueel perspectief, iets wat juist pertinent niet toevallig is en juist enorm veel te betekenen heeft voor iedereen die er bij betrokken is en die er kennis van heeft genomen. Is juist dit sterven, juist dit geweld, niet een duidelijk en door de omvang er van een onvermijdelijk signaal voor alles en iedereen? Zegt het niet iets over de daders, slachtoffer, toeschouwers, lezers…. Een iets dat voor iedereen verschillend zal zijn.

    Dit zijn in mijn ogen van die kwantum gebeurtenissen die een enorm bereik hebben en daar binnen komt waar het binnen moet komen om iets wakker te schudden, om iets duidelijk te maken, om iets bewust te maken, om iets in beweging te zetten of juist te stoppen. Het heeft naar mijn mening ook een gelaagde betekenis want het zal voor de direct betrokkenen een andere impact hebben dan voor iemand die het een dag later in de krant leest. Lijden is nooit voor iemand alleen en nooit voor dat moment alleen.

    Maar toevallig? Al uw haren zijn geteld, geen vogel valt van het dak zonder dat….

    Misschien is het beter te schrijven dat we vaak niet weten waar vanuit, waardoor of waarvoor de dingen gebeuren zoals ze gebeuren. We zijn nou eenmaal nog niet zo bewust dat we een duidelijk overzicht hebben in die continuïteit van leven(s), en kunnen daardoor vaak de logica van de schepping en de schepper niet zien noch snappen, maar verwijs het dan niet naar toeval (of pech, of geluk, of samenloop van omstandigheden, of gods wil, of lot….) want dat is in mijn ogen de grootste ontkenning van alles wat nog niet gezien kan worden, inclusief de schepper en de schepping…

    Voor mij was het nieuws schokkend. Ik heb de nieuwsberichten en foto’s meerdere keren bekeken en werd er af en toe misselijk van. Dit zijn kinderen van rond de 16 jaar oud die bewust achter iemand aan hebben gerend en bewust een man volledig in elkaar hebben getrapt, zonder schaamte en terughoudendheid, gewoon waar iedereen bij stond. Wat is er maatschappelijk aan de hand dan een maatschappij kinderen baart (wat voor kleur of religie dan ook) die dit doen, of die een dorp als Haren molesteren, of hulpverleners aftuigen, of met wapens overvallen plegen….

    Er is iets mis in onze maatschappij en mogelijk is juist de ontkenning van een hogere samenhang daar wel de oorzaak van…. En dan bedoel ik een samenhang die niet gevat kan worden in één of andere ziek makende religieuze aanname of overtuiging maar die slechts ervaren kan worden in de diepe stilte van menselijke warmte….

    Toch een fijne kerst en een goede jaarwisseling,

    Rob Droog

  14. Beste heer De Blot, weer een tekst die recht in het hart treft. Ik heb dorst naar heelheid in en van de samenleving. Ik betrapte me er laatst op dat ik blij, verwonderd en dankbaar was voor normale service. De verhoudingen zijn zoek geraakt. Het verlies reikt verder dan we kunnen bedenken als we moeten uitleggen wat respect is. Wanneer en wie keert het tij?

  15. Beste Professor Paul de Blot,

    Een pakkend verhaal waarin de essentie van ons bestaan als mens is weergegeven, en waar in de dagelijkse praktijk klakkeloos aan wordt voorbijgegaan. Dank voor deze mooie gift. Graag wil ik u en de andere lezers ook verblijden met mijn gedicht wat over respect voor de medemens gaat:

    2013, Het Jaar van Respect

    Als je handelt vanuit je hart en hoofd op een manier die voor jou, je omgeving en de maatschappij de beste weg lijkt te zijn, ben je bewust competent
    Voor anderen kan dit door eigen onbegrip als incompetent voorkomen, immers het is een menselijke maat die niet altijd wordt erkend

    Dit resulteert in (on)gevraagd advies en overtuiging van je omgeving door het geven van katoen
    En levert jou juist meer twijfel en angst op, en voorkomt dat jij nog iets op je eigen manier gaat doen

    Hoe onderscheidend je ook denkt te zijn, hoe zeer je gelooft in je eigen creativiteit en kracht
    Het is lastig om betekenisvol te functioneren in een wereld van doorschuiven en louter opererend vanuit macht

    Elk mens kan verbinden, en wil graag juist beter en bewuster handelen
    Echter, hiervoor is er meer nodig, te beginnen met respectvol behandelen

    Door te luisteren en daadwerkelijk de persoon te raken op een manier die positief aanslaat
    En niet door te drammen en vast te houden aan een manier, die bij de ander als een bom inslaat

    Om zelf eerst bewust te worden van ons denken en handelen en wat dit betekent voor een ander vergt moed
    Alleen in deze gezamenlijkheid overstijgen we onszelf in elke situatie en dit doet ons allen goed

    Fijne feestdagen en een respectvol 2013

    Hartelijke groet,

    Dr. Asha Nagesser
    INSIDEAN

  16. Beste Paul,hartelijk dank voor jou inspirerende columns ,ik lees ze graag ,ook ik ben erg begaan met al de zaken waar jij je licht op laat schijnen,het valt mij op dat mensen die in Indonesie in kampen hebben gezeten zeer byzondere mensen zijn ik eet wekelijks met een proffessor die ook in een kamp heeft gezeten ikzelf heb wel gewerkt in kampen in Bosnie als homeopaat zonder grenzen ,je vraagt je dan af hoe kan de mens een ander mens zoiets aandoen maar inderdaad bewustzijn of zoals in het Johannes evangelie de “ik ben” woorden zijn nog niet genoeg tot de mensheid doorgedrongen .Hele goede kersttijd gewenst,Jeroen van der Kruijf

  17. Dag Paul, mooi gesproken. M.i. ligt de oplossing in het weer verbonden voelen met alles en iedereen. Dat is de werkelijkheid zoals nu ook de wetenschap zelfs onderschrijft. Als we dat werkelijk beseffen en dan ook weer gaan voelen dan voelen we ons verantwoordelijk voor het geheel en zul je je daden en gedachten daarop afstemmen. Dus niet vanuit persoonlijk gewin maar in het algemeen belang zodat we als samenleving kunnen groeien naar samenwerking, delen, en genieten van dat wat de natuur ons biedt.

    hartelijke groet,

    Marcel Hof

  18. Beste Paul,
    Dank voor je insopirerende blogs in 2012. Voor jou (met een kerstwens) een kort verhaal dat ik goed bij jou en je inspanningen vind passen:
    Op een dag kwam een lucifer bij de kaars: “Ik heb een opdracht: ik kom jou aansteken.”
    “O nee”, zei de kaars, “dat niet! Wanneer ik ga branden, zijn mijn dagen geteld. Niemand zal dan meer mijn schoonheid kunnen bewonderen.”
    De lucifer aarzelde even, maar vroeg toch: “Wil je dan een leven lang koud en hard blijven zonder daarvoor geleefd te hebben?”
    “Maar branden doet zeer en het zal mij kracht kosten”, fluisterde de kaars onzeker en vol angst.
    “Dat is waar”, antwoordde de Lucifer. “Maar dat is juist het geheim van onze roeping. We zijn gemaakt om licht te geven. Zelf kan ik niet zoveel en als ik jou niet aansteek, heft mijn leven weinig zin gehad. Ik ben er om vuur te geven, meer niet. Jij bent een kaars. Jij zult anderen licht en warmte schenken. Alles wat jij aan lijden en kracht geeft, verandert in licht. Jij gaat niet verloren, ook al raak je een keer op. Anderen zullen je vuur doorgeven. Jij gaat alleen dood als je jezelf opgeeft.”
    De kaars rechtte zijn pit en zei vol verwachting: “Steek me alsjeblieft aan.”

    Hartelijke groet,
    Peter Fruhmann

  19. Prachtig Paul!! Je slaat de spijker weer eens vol op zijn kop. En dat wil niet iedereen horen. Vooral mensen die iets te verliezen hebben staan niet open voor de heldere waarheid die hen in het gezicht staart en die consequenties heeft voor hun eigen gedrag. Gelukkig, zoals je ook al schrijft, zijn er heel veel mensen die het anders willen en ook anders doen. Het initiatief om de clubs hierover zelf met alle leden in gesprek te laten gaan vind ik al een mooie eerste stap. De vliegtuigen in de twin towers waren ook niet tegen te houden met extra weapon shields, zo kunnen we agressie ook niet voorkomen met extra regeltjes. Wel door samen te bouwen aan een veilige en prettige samenleving. Waarin aandacht is voor mensen en we elkaar betrekken bij de gemeenschap. Laat je hart spreken en durf ernaar te leven!

"Wat is uw reactie op mijn artikel? Mede namens de andere lezers bedankt voor het toevoegen van uw bijdrage. Laat een reactie achter voor mij, of reageer op elkaar. Het zou mij een plezier doen. Bedankt aan alle lezers die mijn weblog verrijken met een reactie." - Paul de Blot

NB: Uw emailadres wordt nooit gepubliceerd. Reacties met meer dan één link worden eerst gecontroleerd. Link alleen naar relevante websites. Gebruik uw reactie niet voor commercie.


+ 56 = 58