Recht op een thuis

38

Ik las in de krant dat ondanks alle inspanningen van corporaties en gemeenten het aantal huisuitzettingen nog steeds stijgt.  Hierbij is coulance ver te zoeken. Het verhaal wordt verteld van iemand die op 5 december door Vestia uit zijn huis werd gezet waar hij al 35 jaar woonde. Hij had drie maanden zijn huur niet betaald en staat nu op straat, midden in de winter. Alles is volgens de standaardprocedures verlopen…

De uitspraak van de rechter is nageleefd. Vestia, waarvan de leiding zelf in opspraak is, beroept zich erop rechtmatig jegens de huurders te handelen. Rechtmatigheid is inderdaad een belangrijke waarde in een democratische staat. Wel wordt vaak vergeten dat het bij rechtmatigheid om mensen gaat.

Het diepste verlangen van ieder mens is de behoefte om zichzelf te kunnen zijn. Dan voelt iemand zich thuis. Daar heeft iedereen recht op.

Mensen die zich in onze maatschappij thuis moeten voelen. Deze geborgenheid is een basic trust die ons samen verrijkt en sterk maakt. Rechtmatigheid is een belangrijk middel om te voorkomen dat mensen de speelbal worden van willekeur en eigenbelang, maar het is nooit een doel op zichzelf. Wet en recht zijn middelen om de menswaardigheid van de burgers te verzekeren en te beschermen. Ze zijn altijd gericht op het welzijn van mensen.

In een verstarde bureaucratische cultuur zien we dat het recht en het rechtssysteem voorop worden gesteld om het bestuurssysteem goed te laten functioneren. De mensen moeten het systeem in stand houden en worden onbewust gezien als de middelen van het systeem. Dat is een omkering van waarden.

Ik heb me afgevraagd of een tehuis, het zich thuis voelen, niet een fundamenteel recht is van iedereen. Het diepste verlangen van ieder mens is de behoefte om zichzelf te kunnen zijn. Dan voelt iemand zich thuis. Daar heeft iedereen recht op.

Het valt daarom vanzelfsprekend ook tot de verantwoordelijkheid van het staatsbeleid om hier aandacht aan te schenken. Het zich thuis kunnen voelen geldt ook voor de uitgeprocedeerde asielzoeker en ook voor iemand die de huishuur niet kan betalen. Gastvrijheid is een waarde die ook in het staatsbestel niet vergeten mag worden.

Een beleid dat geen aandacht schenkt aan de meest voor de hand liggende behoefte van de mens om een thuis te hebben, schept een gemeenschap van thuisloze mensen en een cultuur   van onmenselijkheid met alle gevolgen van dien. Iemand die zich niet thuis voelt wordt agressief en onmenselijk. Elke inspanning tot verbetering van de veiligheid is dan dweilen met de kraan open. Omgekeerd schept het helpen van mensen om zich thuis te voelen een gastvrije maatschappij waar mensen elkaar bijstaan. Een beleid dat aandacht schenkt aan de waarde van gastvrijheid bouwt aan de grondslag van sociale duurzaamheid.

 

Paul de Blot SJHartelijke groet,

Paul de Blot
Hoogleraar Business Spiritualiteit
Nyenrode Business Universiteit

38 REACTIES

  1. lees dit maar eens dat mijn dochter 13 jaar was en toen werdt mijn dochter door een medebewonner seksueel misbruik in de leefgroep dat dat dan normaal dat mijn dochter seksueel misbruik werd en wsg voogd deed nicks moeder moest zelf aangifte doen ,maar zedepolitie zei omdat moeder geen gezag meer heeft moest het de william schrikker voogd manager het doen maar wsg manager voogd vondt het niet nodig om aangifte te doen enwsg voogd daerlzicht zei ook nog hun konden niet 24 uur op het kind letten daarom kreeg mijn dochter te prikpil en mijn dochter wou de prikpil niet maar werdt getwongen om te prikpil te hallen bij de huis arts maar die wist het ook dat mijn dochter de prikpil niet wou en nog werd de prikpil gezet maar lees dit maar eens

    In de loop van de tijd,zullen hier de verhalen geschreven worden.
    verhaal van moederke x.
    De machteloosheid de wanhoop ,het gevecht.

    En moederkevanx vecht en vecht.
    En de tijd zal leren ,hoelang nog!!!!….
    En nu.
    2013
    Isoleert,time-out,op slot kamertje.
    Het zal je kind maar zijn die er in zit.
    De kalender leeftijd is 14 jaar.
    Deze dag ,is ze verdrietig ,op haar been zijn schaafwonden.
    Die ik krijg te zien.
    Ik huil ,maar niemand ziet mijn tranen.
    Ze heeft pijn ,en waarom ?
    Ze is in de holding gelegd:
    en daarna geïsoleerd in een time-out ruimte.
    Dit is de gewone gang van zaken,als ze over haar toeren is.
    Over haar toeren ,om dat ze de wereld om haar heen ,zoveel onbegrip aan
    haar geeft.
    De wereld die haar boosheid niet begrijpt,en niet op weten te vangen.
    En ik sta machteloos ,en weet haar geen troost te geven.
    Want uit mijn gezinsleven is ze verbannen.
    Ik kan haar tranen niet drogen,op het moment dat ze me nodig heeft.
    Haar opvoeders ,weten wat goed voor haar is.
    IK HUIL MAAR NIEMAND ZIET MIJN TRANEN ,
    EN HAAR TRANEN WORDEN DIE GEZIEN?
    DE HOLDING EN ISOLEER DE TROOST DIE ZE KRIJGT.
    IS DE CAMERA…..ZE MOET IMMERS OP RUST KOMEN.
    (De prik pil werd al op haar 13 jaar gegeven)
    Omdat ze bang zijn dat ze zwanger word van een vriend die ze toen en nu
    nog niet had en nog niet heeft)

  2. Een mooie column Paul die mij aan het denken zet.
    De basis gedachte van recht op huisvesting onderschrijf ik.

    De verwijzing naar overheid (staatsbeleid) snap ik wel, maar ik vind het ook gemakkelijk. Want die overheid die kiezen wij. Scheppen wij niet onze eigen maatschappij? Dus wat is onze verantwoordelijkheid hierin?

    Ik ervaar nog steeds een “verwende” maatschappij, waar ik stiekem ook van geniet en die ik blijkbaar ook nog in stand wil houden. Het wijzen naar overheid en banken als reden voor de crisis is eenvoudig, maar ik geniet nog wel van mijn tophypotheek. En ik klaag gemakkelijk over mijn trage internetverbinding in plaats van dat ik dagelijks dankbaar ben dat ik überhaupt een verbinding heb.

    Wanneer veranderen we echt? Wanneer wordt het gebrek aan huisvesting van een ander belangrijker dan onze eigen privacy? Dan pas nemen we die ander op in ons huis. Imagine…

  3. Laten we dan vooral zo blijven stemmen met zijn allen? (als er niets veranderd moet worden natuurlijk) Dit Nederland is niet meer het sociale Nederland van mijn jeugd (jaren 60 en 70). Ook toen waren er misstanden maar het verhard in zo’n rap tempo…..Dat doet mij hartstikke veel pijn. Bedankt voor uw mooie blog..

  4. Amsterdam, 16/1/2013
    23:30uur

    Geachte heer De Blot,

    Momenteel zijn er wetten en regels die het zelfs hulpverleners onmogelijk maken hulp te verlenen die ze eigenlijk zouden willen geven.
    Iemand die bijvoorbeeld dakloos dreigt te worden (of thuisloos) kan niet geholpen worden. Pas als het leed geschied is kan er hulp geboden worden.
    Het zou juist zo moeten zijn dat hulp geboden wordt op het moment dat een probleem zich aandient, min of meer nog in de verte en dus afwendbaar.
    Momenteel lijkt alles enkel en alleen om geld te gaan en ziet men in het z.g. bezuinigen de enige oplossing.
    Ik ben van mening dat verbetering van preventie hulp en de verbetering van de mogelijkheden daartoe resulteert in een groter welzijn voor de mens alsook de beoogde bezuiniging.

    Een plan dat ik opgesteld heb om hiertoe bij te dragen is het volgende:

    VoorZorgStichting
    De VoorZorgStichting is een instelling die er met name voor moet zorgen
    dat mensen niet onnodig opgenomen moeten worden in een Opname of PAAZ
    doordat zij in een situatie terecht zijn gekomen die uitzichtloos is, op dat moment.
    Mensen die in stress-situaties zitten of terecht komen lopen vaak onnodig het risico
    door te draaien of in situaties terecht te komen waar politie bij geroepen wordt.
    In de laatste situatie eindigt een persoon maar al te vaak in een politie-cel om uiteindelijk
    in een isoleercel te terecht te komen.
    Enkele weken later mag deze persoon weer naar huis. Inmiddels vaak behandeld met veel medicijnen
    waardoor vaak een half jaar depressie volgt.

    De VoorZorgStichting moet een landelijk bedrijf worden.
    In iedere stad dient een centrum te zijn alsook per regio.
    De dekking moet vergelijkbaar zijn met die van de Politie.
    24/7 actief en bereikbaar.
    Er dient een verregaande samenwerking te zijn met de Politie
    waarbij o.a. gedacht moet worden aan gezamenlijk uitrukken naar situaties.

    Mensen die feitelijk hulp behoeven dienen door de VoorZorgStichting opgevangen te worden.
    Dit vermindert tevens het werk van de Politie.

    Het werk van VoorZorgStichting (VZSt) (www.voorzorgstichting.nl)
    bestaat hier uit dat een persoon opgevangen wordt,
    de druk van de ketel gehaald,
    het probleem dat speelt bekeken wordt
    tijdelijke opvang geregeld wordt, elders indien mogelijk,
    of een oplossing aangeboden kan worden per direct.
    In principe dient dit in ± 3,5 uur mogelijk te zijn.
    Indien geen directe oplossing mogelijk is dan dient een vervolgafspraak
    gemaakt te worden om een oplossing te vinden.

    Het moge duidelijk zijn dat een instelling als deze een flinke personele bezetting nodig heeft.
    Deze zal bestaan uit reguliere en niet-reguliere werknemers.
    Hiervan is een groot deel ervaringsdeskundige.

    Mark Biemans
    Initiator “De VoorZorgStichting”
    Binnenkort http://www.voorzorgstichting.nl

    Ik zoek mensen die mee willen werken aan dit initiatief of mensen en instanties die een samenwerking willen bespreken. Graag uw reactie naar info@markbiemans.com
    Er moet nog veel gebeuren, dat moge duidelijk zijn.
    Met dank aan Karine Lintvelt die mij op uw artikel wees.

  5. Beste Paul, Ja, je hebt helemaal gelijk. Ik vind het bijzonder triest wanneer mensen hun huis uitgezet worden, om wat voor reden dan ook. Vaak gaat het om meerdere factoren, en natuurlijk doen mensen ook domme dingen. Maar iemand op straat zetten is vreselijk. Een thuis zou inderdaad een basisrecht moeten zijn; maar dat geldt voor meer eerste levensbehoeften, zoals eten, verwarming en kleding. Waarom komen wij mensen niet tegen die onrechtmatigheden in opstand? Waarom laten wij dit alles gebeuren? En tegelijkertijd staan er nog steeds mensen aan de top die zich verrijken ten kosten van anderen. Waarom komen we daar niet massaal tegen in opstand en laten we het maar gebeuren? Sinds veel bedrijven geprivatiseerd zijn, zie je dat alleen geld belangrijk is. En terwijl de top zich verrijkt, wordt het leven voor de normale mens steeds complexer en duurder. Bedrijven zouden verplicht moeten worden om naast een financieel plan en een financieel jaaroverzicht vooral een maatschappelijk plan te maken, waarop ze worden beoordeeld. In dat plan zou moeten staan wat het bedrijf aan maatschappelijke meerwaarde biedt voor de mens, de maatschappij en de natuur. En ze dan daarop jaarlijks beoordelen zoals we nu door accountants laten doen tbv de financiën. Vr. groet Corien

  6. Lieve Paul,

    Ik bewonder je om je zijn. Telkens weer heb je een column die gedachten weergeven die resoneren met mijn gedachten en weergegeven zijn vol liefde en compassie.
    En een vraag die bij meer lezers voorkomt: En nu? Ik geloof in elke druppel in de zee. Dus ook het kleine aandeel in wat ik kan toevoegen in een liefdevolle wereld. Ik ben in de gunstige omstandigheid dat ik nog een vakantiehuisje over heb waar nu iemand woont die in de schuldsanering zit. Hij kan nu niets betalen. Vele normen, waarden en overtuigingen komen van vrienden en anderen die zeggen dat dit niet goed zal gaan. En hier komt de eerste verandering in mezelf. Het voelt goed en het geeft een thuis aan iemand die dat nodig heeft. Geld is voor mij een middel om naar een doel te komen. En doelen kun je zelf maken. Waar ben je gelukkig mee. Daarom ook heb ik zelf in 2012 besloten om niet meer te werken in werkomgevingen waar geld het doel was en geen middel en heb nu mijn eigen kleine bedrijfje opgezet. Een mix van werk dat betaald wordt en vrijwilligers werk (buurtbemiddeling, stervensbegeleiding, tussenschoolseopvang-moeder). Een droom dat het ooit een cooperatie mag worden waar mensen met hart en ziel anderen ondersteuning geven die dat op dat moment nodig hebben. Soms bij jij dat (bv als je moeder overlijd) en de andere keer ben ik dat (bv wanneer ik in een crisissituatie zit). Wij zorgen voor elkaar zodat ingrijpende gebeurtenissen toch mogen gebeuren zonder dat we bang hoeven zijn om onszelf te verliezen.
    Ik hoop op meer druppels in een nieuwe zee.
    En jij Paul, bent mijn voorbeeld.

  7. Geachte heer De Blot,

    Je ziet, we lopen achter de harde maatschappij van Amerika aan.
    Ik moest ook gelijk denken aan de piramide van Maslow.

    Als iemand in de shit zit, dan kom je er niet makkelijk meer uit.

  8. Het recht op onderdak, op fatsoenlijke huisvesting, is inderdaad een grondwettelijk recht.

    Ook het EVRM (Europees Verdrag van de Rechten van de Mens), artikel 8, toont vanwege de terecht vergaande bescherming van het huisrecht aan hoe zeer van wezenlijk belang het hebben van onderdak, een thuis waarin men zich veilig weet, is.

    Vanuit overheidswege (nationaal en gemeentelijk) wordt, door bepaalde wetgeving en/of beleid en de wijze van ‘handhaving’, hierop soms (vergaand) inbreuk gemaakt; door overheidsinstanties, Openbaar Ministerie en politie, en (maatschappelijke) instellingen, corporaties, etc..

    Het is dan ook van het grootste belang dat onderwerpen als deze vanuit een juist startpunt benaderd wordt, en dat is vanuit ditzelfde wezenlijke basisrecht op onderdak (en de bescherming daarvan d.m.v. ‘Huisrecht’!), zoals ook wat betreft voeding, toegang tot medische zorg en onderwijs, etc.

    Een wellicht interessant stuk hierover (m.b.t huisuitzettingen, etc.) ook hier: http://arno.uvt.nl/show.cgi?fid=80632

  9. Beste Paul, omdat ik je manier van naar het leven kijken omarm, en omdat ik per 1 juni mijn woning word uitgezet en mijn zachte stem niet word gehoord bij de woningstichting, maak ik graag gebruik van de gelegenheid op deze prachtige column van je te reageren met een column van mijn hand:

    Alles wat nu werkelijkheid is, was eerst een onmogelijke droom.
    (William Blake)

    DORPSVISIE voor een betere WERELD

    De diversiteit aan huur- en koopwoningen in de woonwijken van de laatste decennia met een gemêleerde samenstelling van bewoners, wordt tot op de dag van vandaag als oplossing beschouwd voor een harmonieus leefklimaat.
    In de praktijk blijkt echter het tegenovergestelde te zijn gebeurd omdat er een grote denkfout aan ten grondslag ligt.
    Niet het inkomen moet bepalen waar je kunt gaan wonen, waardoor je overgeleverd bent aan buurtbewoners met wie je verder geen binding hebt door compleet verschillende levenswijzen, gestoeld op totaal andere waarden en normen.
    Onbewust levende mensen, ongeacht waar ze in wonen, produceren onnodig lawaai en menen daar ook alle recht toe te hebben.

    Herriemakers versus stilteminners

    Er is niet alleen een toenemende kloof tussen arm en rijk, waarbij de armen steeds armer worden omdat de rijken steeds rijker worden. Een niet minder verschrikkelijke tweedeling is er ontstaan tussen herriemakers en stiltebehoeftigen. De ironie is dat de desastreuze gevolgen voor beide partijen hetzelfde zijn, alleen de stilteminnende mens is in staat dat op te merken.
    Stil kunnen leven is niet alleen een basisbehoefte, zoals schoon water en zuivere lucht dat zijn. Het is ook een kunst die aangeleerd moet worden om op dagelijkse basis te ervaren. Discipline en doorzettingsvermogen zijn nodig om de geest te oefenen kalm te worden en de stilte te kunnen omarmen.

    Alternatieve woonvormen
    In de afgelopen jaren verrijzen er allerlei alternatieve vormen van specifieke leefgemeenschappen, gestoeld op een gezamenlijke factor en veelal met een idealistisch karakter. Het is nu eenmaal een biologisch gegeven dat soort soort zoekt en dat gelijkgestemden graag met elkaar willen wonen en werken.
    Wat opvalt bij dit soort initiatieven is dat mensen zo weinig zelfstandig hun eigen leven kunnen en/of willen leiden en teveel op elkaar moeten leunen. Men organiseert en onderneemt van alles in gezamenlijkheid en vaak zijn dat precies de oorzaken van het niet functioneren van de initiële doelstelling omdat het op persoonlijk contactniveau niet goed zit.

    STILTE…ooit (van)gehoord?

    Er is inmiddels in toenemende mate en om uiteenlopende redenen behoefte aan een woonomgeving die zowel voldoende stilte biedt als met rust gelaten willen worden. Mensen met een chronische ziekte, een gehoorbeschadiging als Hyperacusis, of heel gewoon sensitieve, creatieve mensen voor wie stilte belangrijk is voor het uitoefenen van hun werk. Voldoende slaap krijgen, opperste concentratie nodig hebben, contempleren, schrijven, tuinieren, een boek lezen, of gewoon stilletjes voor je uit zitten staren, je in alle rust lekker kunnen “vervelen” en je lamlendig kunnen voelen ; het is allemaal nauwelijks nog mogelijk.

    “Woonwijk voor stiltebehoeftigen”

    Tot nu toe is er echter geen enkel initiatief dat Stilte als uitgangspunt heeft. Deze gedeelde levensvisie is allesbepalend voor het individuele gedrag en komt daarmee ten goede aan de gehele leefomgeving.
    Het voorbeeld geven door het te zijn! Oftewel: Mijn leven is tevens mijn boodschap.
    Het is een even hardnekkig als desastreus misverstand te denken dat het alleen willen/moeten zijn, het in stilte met jezelf willen/kunnen leven, een egoïstische en asociale levenswijze is.
    Het tegendeel is waar. In de stilte komt de verbinding met je diepste wezen tot stand die onlosmakelijk verbonden is met het diepste wezen van al het leven op aarde en daarbuiten.
    Een groot gevoel van liefde voor het leven en compassie voor de medemens, waar die zich ook bevindt, komt vrij.
    En het is juist die basale toevoeging van geluk, die je de lawaaiverslaafde zo gunt. Lawaai is oorlog en verbruikt. Dat is een miserabel, treurig bestaansniveau.
    Stilte is vrede en voedt…

    Wezenlijke zaken, zoals je bekommeren om en inzetten voor je medemens zijn voor hen heel vanzelfsprekend.
    Zorg dragen voor jezelf en je omgeving moet geen punt van discussie zijn.
    We hebben het recht te kiezen voor een passend akoestisch landschap! Voor het eigen welzijn en dat van de wereld.
    Pas als je beter weet, kun je beter doen. Doen wat je moet doen en laten wat je moet laten.
    Zo simpel is het in wezen.

      • Dank Liliane voor het meedenken. Ik zit echter, gelukkig!, niet in een schuldenlastsituatie, maar een sloop/herstructureringsproject. De wbv kan ons uiteraard niet zomaar op straat zetten, maar in hun verplichting, vastgelegd in een sociaal plan, om o.a passende woonruimte voor ons te vinden schieten ze schromelijk tekort. Wij laten ons niet zomaar in alweer een ongezond makende woning en dito omgeving zetten. De wbv moet n.a.v ons “niet akkoordverklaring” naar de rechter om hun wettelijke grond van de huuropzegging aannemelijk te maken maar wij kunnen een advocaat niet betalen. Ik vind dat dit grote onrecht bevochten moet worden en zoek manieren dat voor elkaar te krijgen.
        Zoals Corine hier al schrijft: hoe is het mogelijk dat we niet massaal opstaan, ageren, en actievoeren om het onmenselijke systeem van onderaf te gaan veranderen.
        Ik kan o.a door een chronische ziekte geen karren trekken, maar zal er alles aan doen mijn verbale en schrijvende kracht in te zetten om ons zwaard van Damocles als voorbeeld te gebruiken en het publiekelijk te maken hoe schandalig de praktijken van dit soort megalomane bolwerken zijn en de desastreuze gevolgen daarvan blootleggen.

        • Dag Annette,

          hoewel naar mijn idee dit niet helemaal de plek is om uitvoerig in te gaan op jouw/jullie specifieke problematiek enz., dan toch kort even dit: In dergelijke situaties is bijstand van een advocaat nodig (tenzij je enkel de meer activistische methodes wilt gebruiken; ook dan sluit het ene het andere niet uit). Ook als je weinig geld hebt is dat nog steeds mogelijk: je kan een “toevoeging” zoals dat heet aanvragen via een advocaat. Probeer met wat feedback van andere mensen een goede advocaat te vinden die thuis is op dit rechtsgebied (dat kan dus ook een advocaat uit een andere plaats zijn!). De kosten hiervan zijn – zeker met meerdere mensen – te overzien! Succes!

        • Graag geef ik nog een aanvulling op de reactie van Martin.
          In veel gevallen en bij vele gemeenten, is het voor het resterende bedrag dat overblijft na het aanvragen van een ‘toevoeging’ mogelijk vergoeding te krijgen middels bijzondere bijstand. Al met al het onderzoeken waard lijkt mij, succes, groet Liliane

  10. Er bestaat een liedje met de tekst “Iedereen is van de wereld en de wereld is van iedereen…” Ja, iedereen wil zichzelf kunnen zijn en iedereen wil zich graag thuis kunnen voelen, ongeacht hoe dat “thuis” er voor iemand uitziet. Dus ja, ik denk inderdaad dat je kan zeggen dat het “je thuis voelen” een fundamenteel recht van iedereen zou moeten zijn. En of dat thuis nou gevormd wordt door het hebben van een huis, (een huis om in te wonen en om in te leven en om daar je “thuis” in te kunnen creëren) of door de keuze om dat “thuis” juist niet te verbinden aan een “vast” huis, maar door dat “thuis” gewoon proberen te vinden op iedere willekeurige plek van deze wereldbol c.q. door dat thuisgevoel in jezelf te creëren en het zodoende overal mee naar toe te kunnen nemen, dat doet er in mijn ogen in wezen niet zo heel veel toe. Zolang iedereen maar de vrije keus heeft om dat thuis te creëren, zoals men dat zelf creëren wil. Wel of niet verbonden aan een vaste plek, c.q. een vast huis en wel of niet verbonden aan “vaste” mensen om ons heen, in de vorm van een relatie, een gezin etc.

    Ik ben een geboren en getogen Nederlandse en ik heb mijzelf jarenlang thuis gevoeld in “mijn” Nederland maar momenteel voel ik mijzelf hier niet meer thuis. Ik voel mijzelf niet meer thuis in -voorheen- “mijn” Nederland simpel en alleen door het feit dat mijn Afghaanse vriend in Nederland geen thuis mag hebben. Mijn vriend met wie ik graag samen wil zijn, voor wie ik in al mijn “vrijheid” wil kiezen om mee samen te kunnen leven. Heet dat niet het recht op vrije partnerkeuze? Zo ja, dan zou ik heel graag willen weten waar ik dat “recht” kan “opeisen” want mijn vriend is in Nederland niet welkom.

    Als uitgeprocedeerde asielzoeker wordt het hem niet gegund om zich hier in Nederland thuis te kunnen en te mogen voelen. Integendeel, hij wordt opgesloten in een akelig gebouw met hele hoge betonnen muren en rijen prikkeldraad erboven en daar zit hij nu al 5 maanden totaal onschuldig “achter slot en grendel”. En daar op die akelige plek, in dat akelige gebouw, daar mag ik 2 uurtjes per week “met hem samen zijn”…. “samen zijn” in een ruimte, waar ook anderen, met hun onschuldig opgesloten geliefden, twee uurtjes per week samen mogen zijn… maar dat dan wel onder streng toezicht…. want op de één of andere manier heeft iemand in ons land ooit bedacht dat onschuldig opgesloten uitgeprocedeerde asielzoekers gewoon opgesloten mogen worden volgens de penitentiaire beginselenwet.

    Maar omdat deze mensen geen misdaad begaan hebben, is er dan geen sprake van een strafrechtelijke maatregel maar “slechts” een bestuursrechtelijke. Een bestuursrechtelijke maatregel, dat ligt wellicht wat beter in het gehoor om dit beleid te kunnen “verantwoorden”…. voor een onschuldig opgeslotene maakt het echter geen donder uit of je dit nou strafrechtelijk noemt of bestuursrechtelijk. De opsluiting zelf wordt er namelijk echt niet anders door…. sterker nog, mensen in vreemdelingenbewaring, zoals het ook zo “mooi” genoemd wordt, hebben een beperkter activiteitenprogramma en mogen niet werken en leren. Ofwel, zij hebben zelfs nog minder rechten dan degenen die volgens een strafrechtelijke maatregel opgesloten worden. Maar “om de pijn te verzachten” wordt de opsluiting in het kader van “vreemdelingenbewaring” dan maar gewoon “een bestuursrechtelijke maatregel” genoemd.

    En zo zit mijn vriend nu dus al 5 maanden onschuldig opgesloten, aan de andere kant van het land. En iedere week reis ik -al dan niet samen met mijn dochter- weer af naar de andere kant van het land en probeer ik, zo goed en zo kwaad als ik dat kan, aan mijn 12-jarige dochter uit te leggen waarom mijn vriend, die zij in de afgelopen anderhalf jaar als een uiterst liefdevolle en vreedzame man heeft leren kennen, zijn tijd nu noodgedwongen in een detentie- en uitzetcentrum door moet zien te brengen, waarbij hij 16 uur per dag opgesloten zit in een cel van 2 bij 5, dag in… en dag uit…iedere dag weer opnieuw en al 5 lange maanden lang… Dat is aan een kind gewoon helemaal niet uit leggen… en dan heb ik nog het “geluk” dat mijn dochter 12 is en dat het niet haar vader (of haar moeder) is die zij daar bezoekt, zoals dat voor zoveel andere kinderen helaas wel het geval is….

    Want ik heb in de afgelopen 5 maanden helaas al heel veel kindertjes gezien, in allerlei soorten en maten, in allerlei geuren en kleuren en in allerlei leeftijden, die daar hun bloedeigen ouder komen opzoeken, van wie zij door dit onmenselijke beleid zo goed als volledig gescheiden zijn. Ik kan mijn 12-jarige dochter nog enige uitleg verschaffen maar hoe moet de moeder van de 2- of 3-jarige peuter aan haar kind zien uit te leggen waarom ze haar papa maar 2 uurtjes per week kan zien? Hoe moet zo’n kindje zich in Nederland thuis kunnen voelen als de ene ouder hier wel een thuis mag hebben en de andere ouder niet ? Dat is toch niet uit te leggen aan een kind? Maar “wij” in Nederland, vinden kennelijk dat “wij” dit onze onschuldige medemensen gewoon aan mogen doen, zelfs met de wet in de hand…..

    En dan vraag ik mij oprecht af…. wat is dit voor een wet? Is dit nou wat wij rechtvaardig noemen? Is dit nou “recht”? Ik ben geen jurist maar ik hoef geen jurist te zijn om voor mezelf te kunnen bepalen wat ik moreel gezien nog wel rechtvaardig acht en wat niet meer….. en dit vind ik gewoon niet rechtvaardig…eerder integendeel…. Ik heb -helaas- na ieder bezoekuur weer opnieuw, al in zoveel onschuldige kinderoogjes gekeken en de pijn die ik in die onschuldige kinderoogjes gezien heb en nog steeds wekelijks zie, op het moment dat zij weer afscheid moeten nemen van hun onschuldig opgesloten vader of moeder, is met geen pen te beschrijven…. en toch noemen “wij” dit “recht”…..

    Voor mij is dit geen recht…. voor mij is dit krommer dan krom… ik snap hier dan ook werkelijk helemaal niets van… ik snap niet dat “wij” dit soort praktijken hier toestaan in ons “beschaafde” land, want ik vind hier niets maar dan ook helemaal niets beschaafds aan… en iedere week weer opnieuw, reis ik noodgedwongen af naar “de andere kant van mijn land”…. en dat bedoel ik niet alleen geografisch gezien….

    Ik heb helaas al 5 maanden te maken met “de andere kant van mijn land” en dat is geen kant waar ik als geboren en getogen Nederlandse trots op ben…. sterker nog… “de andere kant van mijn land”, maakt dat ik mij afvraag of ik nog wel bij dit land horen wil…. “de andere kant van mijn land” zorgt ervoor dat ik mijzelf totaal niet meer thuis voel in “mijn” eigen land…. want “de andere kant van mijn land” ontneemt mij mijn geliefde en ontneemt mijn dochter een man die een soort van “voor haar vervangende” vaderrol op zich genomen heeft…

    Een land waarin niet alleen een uitgeprocedeerde asielzoeker niet meer welkom is maar waarin vaak ook de “echte” vluchteling amper nog een eerlijke kans krijgt, alhoewel “men” nog steeds anders doet beweren… maar ja, wat is in de hedendaagse “juridische touwtrekkerij”, die wij asielprocedures noemen, tegenwoordig nog “echt”? Geven “wij” hier in Nederland mensen nog “echt” een eerlijke kans? Op een echte en authentieke manier? Mijn persoonlijke ervaring is helaas totaal anders…

    Verbolgen ben ik… plat geslagen….en volledig murw geslagen door de manier waarop er met de asielaanvraag van mijn vriend omgesprongen wordt… ik kan niet voor anderen spreken, want ik ken alleen zijn verhaal… toch heb ik ondertussen in de afgelopen maanden genoeg gehoord en gezien om te veronderstellen dat zijn asielaanvraag niet het enige verhaal zal zijn dat gewoon verworden is tot één of ander raar juridisch “taalspelletje”…. dat “gespeeld” wordt door allemaal mensen “die hiervoor doorgeleerd hebben”…

    Terwijl iedereen die “hier niet voor doorgeleerd heeft” en die ik het verhaal van mijn vriend vertel, zich achter de oren krapt en zich ten eerste afvraagt hoe het komt dat mijn vriend niet gewoon een verblijsvergunning krijgt en zich ten tweede afvraagt hoe het komt dat hij (na alles wat hij in zijn leven al mee heeft moeten maken), gewoon zomaar onschuldig opgesloten wordt, onder een regime vergelijkbaar met- c.q. strenger dan het regime waar veroordeelden onder opgesloten worden….

    Maar de meeste mensen, die ik het verhaal van mijn vriend vertel, weten helemaal niet dat dit soort dingen gewoon hier in Nederland gebeuren, hier in ons “tolerante en beschaafde” Nederland… maar het gebeurt…. en het gebeurt aan de lopende band “aan de andere kant van ons land”….. een kant, waar men de woorden “liefde en compassie” totaal niet kent… en een kant, waar men niet geïnteresseerd is in het immense leed dat onschuldige mensen (zowel volwassenen als kinderen) dag in, dag uit, aangedaan wordt… en dat wordt dan ook nog eens gewoon gedaan “met de wet in de hand”…. een kant van ons land, waar “men” het hoofd liever afwendt, dan vanuit liefde en compassie daadwerkelijk onder ogen te willen en te durven zien, hoe immens groot het leed is dat zoveel onschuldige mensen zomaar aangedaan wordt… onschuldige mensen, die hier een fundamentele behoefte geweigerd wordt, “het recht op een (veilig) thuis”.

    Dank voor uw woorden en dank voor de kans die ik nu krijg om mijn woorden hierbij te plaatsen…

  11. Beste Paul,

    Ik kan mij alleen maar aansluiten bij hetgeen door jou en anderen, als reactie hierop is geschreven. Helaas moeten wij constateren dat onze maatschappij de afgelopen 25 jaar verhard is. Door het vercommercialiseren van alle nuts instellingen, tenslotte zijn cooperatieve woningbouwverenigingen ooit opgericht om sociale woningbouw te realiseren, zien we wat de gevolgen zijn!
    Het sociale element is verdwenen en de geledkwestie is prioriteit nummer één.
    Als we niet uitkijken gaan in de toekomst nog meer instellingen, die ooit bedoeld zijn voor het welzijn en welbevinden van de mens, verloren aan dit afschuwelijke denken en handelen.
    Met vriendelijke groeten,
    John van der Hoek

  12. Beste Paul,

    Het voorbeeld in jouw artikel geeft aan hoe ver sommigen gezonken zijn. In plaats van de mens centraal te stellen, krijgt het contract blijkbaar voorrang. Zo iemand komt dan op straat en wat moet die persoon dan?

    Vestia en vele branchegenoten dienen zich diep te schamen, zeker gegeven het feit dat ze er letterlijk een financiele puinhoop van gemaakt hebben, waarvan de huurders uiteindelijk de prijs betalen.

    Het gaat mij niet om het zoeken naar zondebokken, maar om het terugvinden van gezond verstand en menselijke maat. Een samenleving waarin de menselijke maat niet meer centraal staat en waar de sterken steeds minder bereid zijn om voor de zwakken op te komen, is in mijn ogen een samenleving die uiteindelijk zichzelf moreel ten gronde richt. Dat moeten we niet laten gebeuren, maar ik besef dat het lastig kan zijn om dit uiteindelijk te realiseren. Misschien moet eerst de bom barsten voordat men daadwerkelijk gaat nadenken over de fundamentele normen en waarden die ten grondslag liggen aan onze maatschappij.

    Hartelijke groet,

    Marcel

  13. Bij het lezen van je blog moest ik denken aan Matthijs, uit de aangrijpende documentaire ‘de regels van Matthijs’ waar Matthijs ook ‘rechtmatig’ zijn huis uit werd gezet. Pijnlijk. Dat De cooperatie(s) zo bang is van anders-levenden en niet vanuit compassie (en zakelijkheid) naar alternatieve oplossingen kan zoeken.

    • Wat goed dat je dit voorbeeld in herinnering brengt! Aan het einde van de hartverscheurende docu.”de regels van Matthijs” gebeurde plotsklaps wat ik toch niet echt verwacht had. Ik ben er dagenlang beroerd van geweest.
      Ik zal de hand nooit aan mezelf slaan, maar zit wel in een levensbepalende strijd met de wbv. omdat ze per 1 juni a.s zomaar kunnen gaan slopen: “om dringend eigen gebruik”, heet dat dan.
      6 uitzonderingen zijn er inmiddels om de zo noest verworven wettelijk geregelde huurbescherming teniet te kunnen doen, waaronder sloop/herstructurering.
      Lekker democratisch bepaald?

      Alle instanties waar je als burger van afhankelijk bent, zitten tegenwoordig volledig juridisch dichtgetimmerd. We hebben helemaal geen rechten meer, maar zijn slaven van een onmenselijk systeem geworden.
      De (financieel) zwakkeren, de gevoeligen, de creatieven, de kleurrijken enz. zijn de dupe, terwijl juist zij veelal de beste ideeën hebben om prettig samen te kunnen leven.

      Het roer moet om!

  14. Inderdaad is het je “thuis” voelen wel een mooie rode draad voor deze blog, zeker in combinatie met het in opspraak geraakte bestuur van Vestia. Jezelf thuis voelen heeft te maken met het huis waar je woont, met de gemeenschap waar je lid van bent, en met het land waar je tijdens je leven te gast bent.

    “Alles is volgens de standaardprocedures verlopen en de uitspraak van de rechter is nageleefd”. Blijkbaar houden de standaardprocedures geen rekening met deze tijd van het jaar, een tijd waarin met iets meer aandacht gekeken kan worden naar de gevolgen van een huisuitzetting.
    Blijkbaar houden de standaardprocedures geen rekening met de huidige fase van de economie, die is namelijk allesbehalve standaard te noemen en daar zou best rekening mee gehouden kunnen worden.
    Blijkbaar houden de standaardprocedures alleen maar rekening met een uitzetting; het vrijmaken van een bepaalde nauwkeurig omschreven ruimte waar men, tegen betaling van een maandelijks bedrag wat kleine aanpassingen in mag aanbrengen. Waar men op eigen kosten wat kleur en verlichting in mag aanbrengen die ervoor zorgen dat men zich er thuis voelt. en bij die uitzetting moet natuurlijk wel betaald worden voor alle schade die men aan de betreffende ruimte heeft aangebracht om zich er thuis te voelen.

    Blijkbaar stopt daar volgens de standaardprocedures de verantwoordelijkheid van Vestia, en is er geen gemeenschap die die verantwoordelijkheid daarna van haar overneemt. Daar zou eens aandacht aan gegeven moeten worden: aan de zogenaamde keten-aansprakelijkheid. Door de overheid genoemd en geroemd in het kader van leveringen door leveranciers aan klanten. Maar blijkbaar niet toegepast door de overheid zelf bij de levering van voorzieningen aan haar eigen burgers, aan de gasten in het door haar beheerde land. Wellicht voer voor een Facebook website?

    Vestia is niet in staat om standaardprocedures toe te passen in niet-standaard omstandigheden. Behalve het bestuur dan; zij wisten jarenlang buiten de standaardprocedures om winst voor eigen gewin te behalen… 🙁

  15. Ik bied bewustziijns- en integriteitstrajecten aan, aan bestuurders, Raden ven Bestuur en C?O’s. Het wachten is nog op de aanmelding van woningcorporaties.

    Esoterisch psycholoog en filosoof
    Professor Global Education & Civilization
    Apprenti – Centrum voor Psychologie & Educatie

  16. Helemaal mee eens.
    Echter;
    het is langzamerhand verleidelijk om die dingen te vergeten.
    Het direct aangedane leed is voelbaar en laat ons er toe neigen eerst voor onszelf te kiezen en daarmee desnoods tegen die basiswaarden in te gaan.
    Voorbeeld:
    mijn zoon maakt mee dat er ingebroken wordt. De dief verdwijnt met een aantal zeer kostbare zaken.Dingen die hij bij zijn studie hard nodig heeft. Met de verdwijning er van is niet alleen geld gemoeid; ook een belangrijke hoeveelheid werk ( en dus studie-punten) is hij kwijt. De dief laat hoegenaamd geen sporen na; dus de verzekering keert niet uit.
    Zelf frauduleus handelen is echt heel verleidelijk op zo’n moment.
    Hij besloot het niet te doen (uit zichzelf, Ik ben heel trots!);
    een betrokken persoon trok het ‘eerlijk duurt het langst’ in twijfel. Dat je samen zo’n verzekering draagt en dus moet zorgen dat die integer en velig zal blijven…, dat, je conformeren met diegenen die daar anders mee omgaan, je uiteindelijk schade oplevert…..het is moeilijk om zo ver te denken.
    Ik kan alleen maar hopen en bidden en wensen dat we die oude ‘naïeve’ moraal weer weten te ontdekken en waarderen en dan: vooral koesteren.

  17. Beste paul,

    ik wil je graag bedanken namens alle mensen die zich daadwerkelijk in de situatie van jouw Blog bevinden. Je schrijft hier typisch een artikel dat juist geschreven is voor de mensen die dit niet willen zien, of niet willen lezen. Die zullen het logisch vinden dat wanneer mensen hun huur niet betalen dat je dan op straat belandt. Deze tijd vraagt om onlogica of noem het psychologica.
    Onvoorstelbaar dat Vestia zich niet maatschappelijk verantwoord op wilt stellen stellen. Hoe kun je je oud-directeur met een bonus wegsturen en je klanten (lees gasten) op straat zetten,

    nogmaals bedankt Paul,

    Frans Beskers

  18. @ Fred, Groot compliment voor jouw prachtige feedback als jurist met verstand èn gevoel. (Lees: Wijsheid!) In onze huidige rechtspraak missen wij gaandeweg elk gevoel voor rechtvaardigheid. Advocaten van de duivel worden altijd beter betaald dan ‘Advocaten van (armlastige) engelen’. Via ‘Broekzak-Vestia langs bouwfraudes, t/m zorgwekkende salarisniveau’s in de zorg en bij goede doelen’. Wij hebben ons land helaas sceptischer gemaakt dan zij groot is. Terwijl juist de Nederland wereldwijd bekend stond om vrijgevigheid en betrokkenheid. Ook ná 7 jr NMB/ING & 12 jr Intl. Eco & Finance (t.w. Datastream-Thomson-Reuters), heb ik aanmerkelijk meer vragen dan (vage/inhoudsloze) antwoorden beschikbaar. Naast Business-spiritualiteit bestaat er in elk geval sinds vandaag gelukkig ook de ‘Spiritualiteit van het Recht’. Koot & Bie hebben ook de meest geniale nieuwe vondsten nieuw leven in geblazen, waar Nederlanders regelmatig herkenbare eyeopeners hebben mogen ontdekken. Deze tijdgeest vraagt absoluut om dit soort initiatieven. Vermogend rechts VVD kan niet zonder onvermogend links (PvdA cs) regeren. Dan staan maatschappelijke- en sociale innovatie centraal. Het zou mij niet verbazen als je in record-tijd talloze bondgenoten kunt mobiliseren!

  19. Paul,

    Je column brengt me direct terug naar de tijd dat ik kookte voor thuislozen. We hadden in de stad een restaurant voor thuislozen opgezet en daar heb ik door de ontmoetingen met mensen die op straat leven heel erg veel geleerd. Twee dingen hebben me daarbij vooral geraakt. Het eerste is de waarde van samen eten. We waren bij de start van het restaurant door anderen gewaarschuwd dat thuislozen erg op zichzelf zijn en het liefste alleen aan een tafel willen eten. We hadden dus veel kleine tafeltjes klaar gezet om in deze behoefte te kunnen voorzien. Maar al op de eerste avond schoven onze gasten zelf alle tafels aan elkaar, zodat we met z’n allen aan een tafel zaten te eten. Eten doe je blijkbaar samen. Door samen te eten vorm je ook al is het maar voor even een sociaal verband, een thuis. Het tweede raakt aan het voorbeeld dat je geeft in je column. Ik kwam in contact met iemand die mijn vader had kunnen zijn. Niet alleen in leeftijd, maar ook door zijn gewone, warme manier van doen. Hij vertelde van zijn wanhoop nadat zijn echtgenote overleed, dat de alcohol hem de enige manier leek om overeind te blijven en dat juist dat hem huis en haard had gekost. Van een gelukkig man was hij in notime thuisloos geworden. Ik zag hoe dun dat lijntje is en hoe makkelijk je daarover heen raakt (of gezet wordt).En welke (ongewenste) impact dat heeft voor die mens zelf, maar ook voor de samenleving als geheel.
    Meneer Tromp, wat prettig dat u uw visie vanuit uw vakgebied naar voren brengt. Ik denk met u dat er een spiritualiteit van het recht bestaat. Zoals ik vermoed dat spiritualiteit door alle velden van het leven en van de samenleving ademt. We kennen in de volksmond het onderscheid tussen leven naar de letter van de wet of leven naar de geest van de wet. De geest (spiritus) van de wet verwijst dan voor mij naar het hogere doel, de bedoeling van de wet. Naar recht doen dus. Recht doen krijgt dan een spirituele notie. Het is dan in mijn ogen niet zo gek dat u ook in uw vakgebied uitkomt bij hogere waarden als liefde en medemenselijkheid.

  20. Geachte heer De Blot,
    Met deze korte tekst snijdt u eigenlijk heel veel facetten aan van wat er op dit moment is en wat er de komende tijd zal gebeuren.

    Ik ben van mening dat wij allen vinden dat in deze maatschappij er een zorgplicht is voor onze naasten. Mijns inziens is dat iets anders dan een recht dat er wel voor je zal worden gezorgd. Het lijkt wel of steeds meer mensen zich richten op (hun eigen) rechten ipv op de plichten die zij hebben.

    Daarnaast ben ik van mening dat we ‘de overheid’ of ‘het systeem’ niet verantwoordelijk kunnen maken voor alles. Zij zullen gewoon weg daar nimmer aan kunnen voldoen daar het systeem uit mensen bestaat. De basiszaken zullen en zijn geregeld en hierop kan een ieder aanspraak maken. Er zal echter altijd een groep zijn die niet voldoet, niet kan voldoen of niet weet hoe te voldoen. Ik ben dan ook van mening dat oplossingen gezocht moeten worden in onsystematisering. We zullen steeds meer zelf op maat initiatieven (moeten) ontplooien en zaken lokaal regelen. Hierbij is de menselijke maat inderdaad de eerste prioriteit.

    Als laatste ben ik van mening dat niemand verantwoordelijk is voor het Thuis van een ander. Een huis kan je organiseren of regelen net als een interieur, eten en drinken etc. Maar een thuis maak je met elkaar, met liefde en begrip. Dat kan je alleen zelf en met elkaar.

    Misschien een wellicht wat chaotische reactie maar het onderwerp heeft simpelweg te veel facetten om het maar als een een dimensionaal onderwerp te bespreken.

  21. Beste Paul,
    Dank je wel voor deze invalshoek, en vooral de aandacht voor dit wezenlijke en soms pijnlijke onderwerp.
    Procedures waar achter geen mens meer te bekennen is, zijn onmenselijk.
    Ontheemde mensen ondermijnen een samenleving. Niet omdat ze de juiste mentaliteit ontberen, maar omdat waarden waar een samenleving op rust in het geding zijn door het feit van ‘ontheemd zijn’.
    Onszelf proberen te beschermen tegen de agressiviteit die voortkomt uit mensen die zich ontheemd voelen, maakt de zaak er alleen maar erger op.

  22. Dank voor de column. Het brengt mij op de volgende vraag.
    Hoe komt het dat ‘hulpmiddel’ en ‘doel’ meer en meer verwisseld worden? Wat voor het recht, wetten en procedures geldt dat geldt ook voor het financiele systeem. (Geld is geen hulpmiddel meer maar een doel op zich, hetzelfde voor procedures versus recht). Welke oorzaak ligt hieraan ten grondslag??? Is het angst, of egoisme, of wat???

  23. Paul, opnieuw wat heb je dit weer mooi verwoord. Hoe waar is het opnieuw wat je schrijft. De spiegel die je de maatschappij, die je ons, voor houdt. Elke brief van jou is weer een moment van bezinning. Jij laat steeds opnieuw zien waar het uiteindelijk om gaat. Wat de prioriteiten zijn. Dank daarvoor.

  24. “Als je alles in je hebt, kan je zelfs gelukkig zijn als de hemel het dak van je huis is” deze zin uit het dagboek van Etty Hillesum inspireerde mij om mijn huis te verlaten. Als mobiel burger pas ik op bij mensen die op vakantie gaan of voor het werk in het buitenland zitten. Mijn “thuis” zit in het kleine plekje dat ik creëer in de verschillende huizen waar ik verblijf.

    Lidewij Edelkoort (trendwatcher) had het in Zomergasten over een nieuwe levensvorm: “de nieuwe nomaden”. Mensen die door hun werk niet meer aan plaats en huis gebonden zijn en overal hun werk kunnen doen. De groep mobiele burgers (zonder eigen huis) is dan ook groeiende. Groot verschil met de casus uit het krantenartikel is wel dat mobiele burgers vrijwillig voor deze levensvorm kiezen.

    Of het hebben van een t(e)huis een fundamenteel recht is vraag ik mij af omdat ik juist aanloop tegen de bureaucratie die het leven zonder vaste woon- en verblijfplaats met zich meebrengt. Als het nu ook nog een fundamenteel recht wordt dat krijgen mobiele burgers met nog meer regels en onbegrip te maken.

    Ik denk dat als we het begrip ‘bezit’ anders in gaan vullen en anders gaan gebruiken dat er dan al een heleboel problemen uit de wereld worden geholpen.

  25. Beste Paul,

    Goed dat je dit aankaart. We weten het allemaal wel: regels zijn er voor de mensen, en mensen niet voor de regels. Toch gaat het regelmatig ‘fout’ op mensniveau, terwijl op regelniveau alles klopt. Wie zich veilig voelt en vanuit verbinding met het geheel leeft, voelt meteen: dit gaat niet goed. Juist de mensen die op momenten dat het ertoe doet, niet het verschil weten te maken tussen wat er werkelijk toe doet, mensen en niet de regels, die hebben onze liefde en ondersteuning nodig. Zodat ook zij de verbinding kunnen gaan ervaren en van daaruit durven acteren.

  26. Geachte heer De Blot,

    Met grote belangstelling heb ik deze column gelezen. U snijdt er een onderwerp aan dat mij als jurist bijzonder interesseert: wat is de functie van het recht in onze samenleving en zijn er andere normen te vinden waarvoor wet en procedurele rechtmatigheid zouden moeten terugtreden? Ik heb er vooralsnog meer vragen over dan dat ik er antwoorden op heb. Maar misschien zijn de vragen wel het belangrijkste.

    Het lijkt mij dat wet en (procedurele) rechtmatigheid iets anders zijn dan ‘recht’. Wet en procedurele rechtmatigheid moeten dan hun plaats weten. Zij zijn menselijke concepten die als functie hebben middel te zijn om een probleem op te lossen, een geschil te beslechten. U schrijft er ook over in uw column. Dat brengt mij op de vraag of er dan – naast business-spiritualiteit (uw vakgebied) niet ook een spiritualiteit van het recht bestaat. Ik vermoed van wel. Als wet en procedures slechts menselijke concepten zijn, veronderstel ik de aanwezigheid van normen of overwegingen van een hogere kwaliteit die de tekst van de wet en de procedures niet zozeer volledig terzijde stellen als wel het licht zijn waarin die wettekst en die procedures moeten worden gezien en toegepast. Ik kom dan op compassie en liefde. Grote woorden, ik realiseer het mij, en misschien wat vreemd om in een juridische context te gebruiken. Maar toch… Voor een werkelijk menselijke samenleving lijken mij deze twee hard nodig.

    • Zowel de column als de reacties zijn me uit het hart gegrepen. Zoals zo vaak is mijn eerste reactie; wat kan ik doen, waar kan ik protesteren, wat kan ik voor deze mensen doen? Niet direct iets helaas. Maar wel dankbaar de aanknopingspunten van de heer Tromp in me opnemen; liefde en compassie, in ieder geval in mijn eigen leven toepassen, met mildheid beschouwen, respectvol reageren, en helpen waar ik kan. Ook als ik misschien zelf in ‘mijn recht sta’; begrip hebben en coulant zijn.

      Wat ik zelf steeds meer doe: alleen in zee gaan met bedrijven en instanties die zelf met respect voor mensen zaken doen, zoals de Triodosbank.

Laat een reactie achter bij Marina Schriek Annuleer reactie

NB: Uw emailadres wordt nooit gepubliceerd. Reacties met meer dan één link worden eerst gecontroleerd. Link alleen naar relevante websites. Gebruik uw reactie niet voor commercie.


36 + = 43