De jeugd is de grondslag van onze toekomst

14

Ik las een verontrustend bericht dat jonge docenten van het lager onderwijs meer begeleiding nodig hebben. Het is alsof men de taak en het belang van het lager onderwijs bagatelliseert. Onderwijs geven aan jonge mensen en hun vorming is een heel moeilijke taak. Hiervoor is niet enkel deskundigheid vereist maar vooral ook bezieling en begrip voor de zoektocht van jonge mensen. Een kind begint met verwondering van het leven, in spel en fantasie ontdekt het zijn vrijheid en de mogelijkheden van zijn mens zijn. Ieder kind is hierin uniek en ieder kind heeft intensieve begeleiding nodig om zijn mogelijkheden te leren ontdekken. Een goede docent is in staat het kind hierin te stimuleren, dat is niet hetzelfde als het kind iets opleggen.

Het is vanzelfsprekend dat deze taak niet gebaseerd is op louter verstandelijke vorming. Hiervoor is vooral praktijk en ervaring nodig, maar vooral wijsheid want kinderen veranderen en omstandigheden veranderen. De wijsheid van oudere docenten is daarom van groot belang voor jonge leerkrachten en hun begeleiding is vanzelfsprekend.

Naast deskundigheid is er meer nodig, een sterke motivatie en bezielende energie. Die komt niet vanzelf en groeit vooral door waardering. Deze waardering voor het onderwijzend personeel is helaas vaak minimaal zodat hun motivatie verzwakt. Het percentage burn out in het onderwijs is hoog. Docenten gaan vaak over naar andere beroepen die hun, ook financieel, hoger waarderen. Het management is vaak gemakkelijker en wordt veel hoger gewaardeerd.

Ontslag van onderwijskrachten is een kapitaalvernietiging die moeilijk te herstellen is. Bij de bezuiniging wordt vaak niet gerealiseerd wat het verlies is van deze kapitaalvernietiging van onderwijsspecialisten voor de toekomst van ons volk. Het is een vernietiging van de mogelijkheden van onze jeugd en daarmee van de toekomst van ons volk. Een welvarende toekomst van ons land wordt bepaald door de jeugd van nu.

Hoe bereiden we onze jonge mensen daarop voor? Niet enkel door kennis, maar vooral door karakter en verantwoordelijkheid. Dat is in handen van de ouders en ook van onze docenten in het lager en middelbaar onderwijs. Het management krijgt voldoende aandacht maar in het onderwijzend en opvoedend personeel is meer investering nodig en een sterke waardering, ook financieel.

Paul de Blot SJHartelijke groet,

Paul de Blot
Hoogleraar Business Spiritualiteit
Nyenrode Business Universiteit

14 REACTIES

  1. De taakverzwaring in de klas wordt in belangrijke mate veroorzaakt door de gemakzucht van ouders. Wellicht hoort daar de begeleiding dan is deze voor de leerkrachten minder relevant.

    Samen spelen en ontdekken met onze kinderen hebben we geen tijd voor. Veel kinderen komen met sociale achterstand en gebrekkige vaardigheden in de klas.
    Ze halen hoge levels in computergames maar weten niet hoe je “mens erger je niet” speelt of met leeftijdsgenootjes “zakdoekje leggen” ; een beetje stoeien hebben ze niet geleerd, incasseringsvermogen is laag.

    Grote waardering voor alle leerkrachten die, ondanks de ouders en de regelgeving binnen het onderwijs, hun tijd, liefde en energie in de kinderen stoppen om er mooie mensen van te maken

    groeTon

  2. Docenten zijn in te delen in diverse categoriën:
    1) Net van de PABO, geen gevoel voor kinderen, alleen bezig met wie waar te gaan stappen komend weekend. Hoger salaris is interessant, want meer BaCo’s i.p.v. gewoon bier.
    2) Langer aan het werk, op zich wel enig verstand van kinderen, maar vooral bezig met zichzelf, hoe geweldig hij/zij zelf is. Meer salaris betekent nog geweldiger, niet meer betrokkenheid
    3) Nog langer aan het werk, pensioen in zicht, hekel aan vernieuwing (“iPads in de klas? Ik hoop niet dat ik dat nog moet meemaken”). Meer salaris betekent een extra kadootje voor de kleinkinderen, niet het meegaan met de tijd.
    4) Betrokken, geïnteresseerd, liefdevol, altijd op zoek naar de beste methodes, vernieuwd of niet (open minded): op een team van 20 mensen zijn dat er gemiddeld max. 5.
    5) Overig/miscellanious

    Een gemiddeld team heeft het zwaartepunt liggen op categorie 2: mensen die alleen hun geld aan het verdienen zijn. Dit geflankeerd door categorie 1 en 3: bakvissen en bijna-bejaarden.
    Om nu heel lyrisch en emotioneel te doen over “de docenten” vind ik zodoende zwaar ongenuanceerd: maximaal 25% van het docentencorps is het waard moeite voor te doen.
    De rest is gewoon -puur zakelijk- zijn/haar geld aan het verdienen en interesseert het zich geen reet of het goed of fout gaat met onze kinderen.
    En dat terwijl minstens 75% een grote waffel heeft over hoe hard ze maar liefst werken voor die bloedjes van kinderen.
    En ondertussen van de 13 weken vakantie er 2 dagen werken met veel gezucht en gesteun.

    Mijn aanbeveling is: 
    * Zoek met een lantaarntje die paar docenten die werkelijk betrokken zijn en beloon ze rijkelijk. Goed zoeken, waarschijnlijk zijn het niet degenen met de grootste bek. Tip: betrokken ouders weten soms welke docenten echt hun best doen.
    * Laat de rest van je team weten op welke criteria je beoordeelt. Beoordeel sowieso iedereen elk jaar, dat geeft je eigen betrokkenheid bij je mensen weer en het schept duidelijkheid (een zeldzaam fenomeen in de onderwijswereld)
    * Probeer bakvissen (m/v) te koppelen aan goede docenten, via interne stages.
    Een goede docent kan misschien duidelijk maken wat er zo boeiend is aan kinderen, behalve geld verdienen.
    * Probeer bijna-bejaarden te laten zien dat een digi-bord handiger is dan een gewoon schoolbord, en een tablet een half bos aan papier kan schelen in de klas.
    * en zo kunnen we nog even doorgaan.

    Samengevat: zo geweldig is ons docentencorps nu ook weer niet: grofweg 75% schreeuwt dat ze geweldig bezig is terwijl max. 25% daadwerkelijk geweldig bezig is.
    Het is echter wel mogelijk om te zorgen dat ooit 75% geweldig bezig gaat zijn, maar daarvoor moeten het management en de docenten samen nog een pittige inspanning leveren.

    Succes ermee!

    • idee delen alstublieft.
      Onderwijs Krachten Docenten zijn overbelast. In een klas met cá 15 lerlingen, kunnen 1 of 2 lerlingen zijn die de les continu verstoren.
      Dat vergt heel veel energie om beheerst door de docent les voortzetten.
      Kinderen vroeger waren lichamelijke straffen toegediend en kinderen vandaag hebben “inspraak ” en ” nog kinderlijke oordeel doen over hun begeleider docent ” .
      Voorstel alstublieft: Onderwijs ondersteunen AANVULLEN.
      Onderwijs Ondersteunen met Inspirerende Ignatiaanse Pedagogie die verweven is met Wijsheid en Humor.
      3 pilaren van Ignatiaanse Pedagogie : Competence, Conscience ,Compassion,
      aanreiken voor kinderen en jongeren en volwassenen een richtlijn
      om zelfstandig leven “onderscheiden en van leven wijselijk genieten”.
      Zelfstandig ! leven dat is belangrijk en kan continu interessant worden voor alle kinderen.
      Docent Leer Kracht als een Wijze volwassene geeft kinderen een aanreiking hoe kind verder kan de “puzzel van zijn moment” uit werken, oplossen, ontdekken.
      Dat is voor kinderen vrolijk en spannend.
      Ignatiaanse Pedagogie is stimulerend in Kinderen Optimaal hun talenten benutten in “ontdekken van hun leven in dat moment”.

  3. Financiële en maatschappelijke waardering ….. zo in de kern Paul, in de kern van ieder mens en dus ook van de docent. Als zij / hij met gepaste trots op haar / zijn vak en deskundigheid, voor de kinderen als voorbeeld kan zijn …. prachtig!

    Ik zeg JA, JA tegen de gemotiveerde en gepassioneerde leermeester – zowel op als buiten school!

    Dank voor je inspiratie. .

  4. Dank Paul voor deze wijze woorden, die helemaal waar en raak zijn. Wat er nog aan toegevoegd mag worden, is dat veel kinderen, zeer gevoelige zijn. Zij kunnen vaak niet in het gewone onderwijs meekomen, omdat zij niet worden gezien, het wordt er- en herkend, de leerkracht weet niet hoe om te gaan met deze kinderen, en zij komen vaak in een school waar zij niet thuishoren. Deze kinderen, zijn zeer oude zielen, en willen al heel jong meedenken, verantwoording nemen. Dit wordt hun niet toegestaan vaak niet door hun ouders, (soms wel) dat zijn dan ouders die zelf ook bewuster in het leven staan. Als alle leerkrachten van nu ook een inzicht scholingscursus krijgen wat betreft hoogevoeligheid, paranormaal en spiritueel, dan gaan we pas de goede kant op. Dan kan er met liefde les gegeven worden. Deze kinderen zijn liefde en voelen dit niet bij de leerkracht (en). Maria Hartjes

  5. Beste Paul…

    Prachtige column….exact de rede waarom de Campagne Onze Kinderen zijn de Toekomst is opgericht…en het bijbehorende Christoffel Appèl

    Graag nodig ik u uit om met uw intentie voor de toekomst van onze Kinderen te tekenen:

    Lees en TEKEN het landelijke Burgerinitiatief Christoffel Appèl met jouw positieve stem
    op http://www.onzekinderenzijndetoekomst.nl/christoffelappel.php
    waarin het welzijn van het kind centraal staat,
    positief opvoeden en passend onderwijs, hulpverlening naar behoefte voor elk kind

    Onder opmerking kan je jouw intentie plaatsen en/of verwijzen naar jouw positieve inbreng

    We verbinden, inspireren, versterken en maken zichtbaar!

    HARTelijke groet,
    Ingrid Rouleaux, moeder, auteur en initiator
    Campagne Onze Kinderen zijn de Toekomst

  6. De problemen in het onderwijs hebben m.i. zeker niet alleen met bezuinigingen te maken. Je noemt ‘karakter en verantwoordelijkheid’.
    Wat ik heb gezien in het onderwijs aan mijn kinderen is dat een leerkracht vooral ook een rolmodel is en zou moeten zijn. Mijn oudste zoon liep vast in het reguliere onderwijs en moest maar naar speciaal onderwijs. Ik was het daar niet mee eens en wij hadden het geluk in aanraking te komen (mijn zoon wees daartoe zelf de weg!) met een particuliere Vrije School. De meester daar was een echte Meester, in de zin van hoogstaand voorbeeld, beheersing van zichzelf en van alles wat hij de kinderen te bieden had. De kinderen niets opleggen, maar zelf op veilige manier de weg laten vinden en daartoe ook uitnodigen. En ook voor ons als ouders een voorbeeld van hoe wij (anders) naar onze kinderen konden kijken en hen konden begeleiden.
    Ik merk hier hoe moeilijk het onder woorden te brengen is. Maar zo’n Meester wens ik elk kind toe. Ik ben er van overtuigd dat het belang ervan voor de kinderen en de hele samenleving zwaar onderschat is.
    Omdat wij zelf als weinige ouders van de kinderen op dit kleine schooltje het onderwijs zelf moesten betalen, leefde deze Meester en zijn gezin van erg weinig geld. Dat gaf hem geen gevoel van ondergewaardeerd te zijn. Daar was uiteraard ook geen sprake van. Waardering werd hier anders uitgedrukt. In groot respect voor elkaar (ook een voorbeeld zoals het hoort). We stonden samen om het kind heen. Met mijn kind is het goed gekomen. En ook de andere kinderen zijn op hun tijd, zover ik heb gezien, als prachtige evenwichtige mensen hun pad verder op gegaan.

  7. Wat een raak artikel. Er kan veel verbeterd worden in de opleiding van docenten. Daarnaast pleit ik er allang voor om de mensen op de werkvloer die elke dag voor de klas staan en grote verantwoordelijkheid dragen, het hoogst te belonen. Wie goed kan regelen en in het management wil, heeft een andersoortige verantwoordelijkheid die inderdaad makkelijker is. Daar kunnen de beloningen iets lager. Dat zal gelijk een ommekeer brengen in het aanzien van het vak, wat nu ontzettend ondergewaardeerd is. Wat ik zie, is dat juist de docenten met bezieling en het hart op de juiste plek, het onderwijs verlaten omdat ze met de leerlingen willen werken en geen dossiers willen maken achter een laptop. Er is veel te winnen, en het is zo’n prachtig vak! Docenten moeten ook tijd hebben om veel meer met de ouders samen te werken. Omdat docenten overbelast zijn worden ouders vaak als lastig benoemd. Terwijl er veel kracht in die samenwerking zit.

  8. Onderwijzen – wijzen op wat eronder ligt. Een ontdekking. Speels weghalen van ‘dekken’ in de vorm van vooroordelen, angsten, slordigheid. Wat een verlichtende taak. In de huidige tijd lijken twee dingen de onderwijzers machtig te kunnen helpen: 1) verlichting van administratieve lasten – en eigenlijk geen ‘inspectie’; simpelweg komen luisteren en aanvoelen; 2) vervanging van alle directies door ‘hoofdonderwijzers’, die zelf nog voltijds of in ieder geval deeltijds voor de klas staan.
    Het argument; “Ja maar alles is zoveel gecompliceerder dan vroeger” slaat wellicht op de slechtere opvoeding thuis, meer ADHD en meer verschillen in culturele achtergrond. Wellicht waar. Maar dan is er maar één goede oplossing: kleinere klassen (te betalen met de besparingen op management en inspecties).
    Deze stellingen en argumenten zijn zorgvuldig overwogen en gebaseerd op gesprekken met onderwijzend personeel en directies. NB In het bedrijfsleven winnen de-hiërarchisering en groter vertrouwen in de uitvoerenden, snel veld.

  9. Beste Paul,

    Dank wederom voor deze wijze woorden! Niet alles is meetbaar in het leven of gaat om´het rendement´. Want ook dat lijkt steeds meer de insteek bij ons onderwijssysteem.Het gaat niet alleen om WAT je kent maar ook om WIE je bent! Laten we dit vooral rijkelijk belonen…….bij jong en oud(er)!

    Vriendelijke groet,
    Emmy van Overdijk

"Wat is uw reactie op mijn artikel? Mede namens de andere lezers bedankt voor het toevoegen van uw bijdrage. Laat een reactie achter voor mij, of reageer op elkaar. Het zou mij een plezier doen. Bedankt aan alle lezers die mijn weblog verrijken met een reactie." - Paul de Blot

NB: Uw emailadres wordt nooit gepubliceerd. Reacties met meer dan één link worden eerst gecontroleerd. Link alleen naar relevante websites. Gebruik uw reactie niet voor commercie.


+ 2 = 8