De helse ervaring van een asielkind

9

In ons land blijkt een groot aantal asielkinderen na 6 jaar wachten nog steeds geen zekerheid te hebben over hun verblijfstatus, ondanks alle hierover in het verleden gemaakte afspraken. Elke dag leven ze met de onzekerheid of ze mogen blijven. Beseffen we wat dat voor een asielkind betekent, dat het wanhopig wordt als het op de middelbare school examen moet doen? Want wat voor zin heeft al die moeite als het toch weg moet.

Het zijn kinderen met een gezond gevoelsleven maar die door het asielbeleid in een hel van angst en onzekerheid zijn gestort.

Kunnen we ons hun angst voorstellen dat ze elke dag het bericht kunnen krijgen te moeten vertrekken? Dat ze van hun vrienden en vriendinnen afscheid moeten nemen en de bescherming van hun opvoeders moeten missen? Wat zullen ze aantreffen in hun thuisland dat voor hen onbekend is, waarvan ze de taal niet spreken en waar ze niemand kennen? Vooral de meisjes beseffen vaak heel goed wat hen te wachten staat.

Beseffen onze politici hoe hun asielbeleid het leven van deze onschuldige kinderen in verwarring brengt? De Kinderombudsman heeft daar onlangs een studie over gepubliceerd. Die toont aan dat het terugsturen van een asielkind, dat langer dan vijf jaar in Nederland verblijft, ernstige gevolgen heeft voor diens ontwikkeling.

Bij het bepalen van het asielbeleid spreken politici voornamelijk over het aantal asielzoekers en over de rapporten van de landen van herkomst. Ze houden daarbij vooral ook rekening met hun partijpolitieke belangen. Dan wordt wel over het hoofd gezien dat het hier om mensen gaat van vlees en bloed, van kinderen die niet gevraagd hebben om naar Nederland te gaan. Het zijn kinderen met een gezond gevoelsleven maar die door het asielbeleid in een hel van angst en onzekerheid zijn gestort. Het feit dat ze nu nog kunnen studeren is een schrale troost tegen de achtergrond van hun uitzichtloosheid.

Elk kind dat verloren gaat en gebroken wordt is er één teveel. Een kind met trauma’s wordt gemakkelijk onmenselijk en zelfs misdadig. Dat gaat uit haat op zoek naar wraak op de maatschappij, door het onrecht dat het is aangedaan. Ik hoop dat de politici zich bewust zijn van hun grote verantwoordelijkheid.

Ik denk dat iedereen naar vermogen kan en moet bijdragen om het lot van deze asielkinderen in goede banen te leiden en begrip voor hen moet tonen. We hebben de dag van de bevrijding gevierd. Laat deze kinderen ook ervaren wat bevrijding voor hen betekent.

Paul de Blot SJHartelijke groet,

Paul de Blot
Hoogleraar Business Spiritualiteit
Nyenrode Business Universiteit

9 REACTIES

  1. Beste Paul,
    Uw berichten raken me altijd. Ze raken volgens mij steeds weer precies het juiste punt. Heb al enige berichten geshared en eigenlijk zou ik elk bericht willen sharen.
    Ik woon al tientallen jaren in het buitenland. Het valt me op dat het calvinistische denken de overhand heeft gekregen in de meeste beslissingen in Nederland. We leven volgens methodieken. We leven zo omdat het moet. We leven niet vanuit ons gevoel, ons hart maar vanuit de rekenmachine. Ganzen teveel, doodschieten totdat we weer binnen een bepaald nummer zijn. Herten te veel, afslachten totdat we weer aan de nummers voldoen. Asielzoekers teveel .. wegsturen totdat we weer binnen de nummertjes zijn. In Ziekenhuizen, gaat het niet om de patient maar om de regeltjes en zoveel mogelijk aan de patienten verdienen. In de Landbouw gaat het niet om de dieren, gaat het niet om de grond maar gaat het om de export van Nederland. Waar is ons gevoel met het leven gebleven? Waarom zijn we zo methodisch? Wat is er in gebeurd in ons landje dat we steeds meer op de amerikanen zijn gaan lijken? How to do this and how to do that. We lossen dingen tijdelijk op (zogenaamde maatschappelijk verantwoorde oplossingen) maar kijken niet naar de oorzaak van alle problemen. De oplossingen van problemen zit echter in de vraagstelling. We moeten zorgen dat we weer contact hebben met het leven (sensibilliteit) in plaats van met dat wat we denken dat is zo ook met de asielkinderen. Het is diep droevig dat zo iets in Nederland nog voorkomt.

  2. Alles van waarde is en blijft weerloos. Politici en ambtenaren missen het vermogen om de menselijke maat vorm en inhoud te geven. Omdat altijd weer geld en die mandaat van een meerderheid ontbreekt. Ik ben geen fan van Arthur Schopenhauer, maar vrees dat zijn woorden: ‘het ergste moet nog komen’ gaandeweg meer vorm en inhoud krijgen… Alleen mensen van vlees en bloed, die vooral hun hart op de juiste plek hebben, kunnen tegenwicht bieden. Dat perspectief biedt hoop en licht naast dit mensonterend drama.

  3. Ja, afschuwelijk Paul. Wat te doen?
    Ik weet er te weinig van waarom de procedure zo lang duurt. Zorgelijk als dat vooral door een bureaucratisch systeem komt? Met papier kun je schuiven als het enige risico een ‘papercut’ is. Als er met mensen heen en weer geschoven wordt snijdt dat veel dieper alleen niet in de vingers van degenen die schuiven, maar in de ziel van de ‘geschovene’. Teveel regels zijn mogelijk bedoeld als verfijning van de kam om misstanden te voorkomen maar leiden helaas vaak toch tot muggenziften en ‘verdingessing’ van mensen….
    Hartverscheurend,
    Marielle

  4. Beste Paul, complimenten over hoe je kinderen centraal stelt in deze discussie. Het is inderdaad een discussie waardig hoe mensen die vluchten voor niet humane toestanden in hun eigen land worden voorgelicht. Dit gebrek alleen al is een trauma voor degene die dit ondergaat en in het bijzonder voor kinderen. Het is mijn inzien niet goed om kinderen op te leiden volgens ons stelsel die niet zeker zijn dat ze kunnen blijven. Zou het niet beter zijn om hen eerst op te leiden passend binnen hun eigen cultuur zodat ze een goed gevoel krijgen bij wat ze dan doen vooral als ze niet kunnen blijven. Ze kunnen deze vaardigheden dan gebruiken in het land van herkomst en daar iets opbouwends doen. Dit betekent niet deze kinderen buiten sluiten. Algemeen vormend onderwijs zouden ze dan samen met onze kinderen kunnen doen, bijvoorbeeld in projecten, zodat ze in ieder geval beter kennis van onze cultuur krijgen en zich daarop kunnen aanpassen als ze in Nederland mogen blijven. Samen sporten of andere vrijetijdsbestedingen kunnen daarbij ook als interventie ingezet worden. Als het ware the best of both worlds zodat jonge kinderen geholpen worden om een identiteitsprobleem te voorkomen zoals we nu zien bij Nederlanders afkomstig van een andere cultuur afkomst en die daar regelmatig hinder van ondervinden. Ook dit laatste is voor velen een helse ervaring al zijn ze hier geboren?
    Creatieve oplossing zijn nodig om te voorkomen dat een COA een doel op zich wordt!

  5. Beste Paul,

    Ik deel Uw standpunt in deze volkomen. Wat is echter mis is dat ook de ouders zelf een verantwoordelijkheid hebben. Soms blijven ouders tegen beter weten in door procederen. Misschien begrijpelijk, maar niet altijd het beste voor hun kinderen.

"Wat is uw reactie op mijn artikel? Mede namens de andere lezers bedankt voor het toevoegen van uw bijdrage. Laat een reactie achter voor mij, of reageer op elkaar. Het zou mij een plezier doen. Bedankt aan alle lezers die mijn weblog verrijken met een reactie." - Paul de Blot

NB: Uw emailadres wordt nooit gepubliceerd. Reacties met meer dan één link worden eerst gecontroleerd. Link alleen naar relevante websites. Gebruik uw reactie niet voor commercie.


7 + 3 =