Krijgen onze kinderen wel genoeg aandacht en liefde?

17

We schrikken als we horen dat er twee jonge meisjes zijn vermoord en vooral wanneer er sprake is van een minderjarige verdachte. Eigenlijk zijn ze allemaal slachtoffers, want ook de dader is slachtoffer van ons beleid.

Nederland behoort tot de rijkste landen van de wereld en is trots op de hoge kwaliteit van zorg en onderwijs. We zijn inderdaad succesvol in het scheppen van welvaart, maar op de zorg voor onze jeugd valt nog veel aan te merken. En dan gaat het met name om de bewustwording dat we tekortschieten in de aandacht voor onze kinderen.

Wellicht kan een ministerie voor de jeugd een verbetering zijn?

Krijgen onze kinderen wel genoeg aandacht en liefde van ons? Een kind wil als kind van het leven genieten. Vaak is een kind nieuwsgierig en wil het graag spelen met vriendjes en nieuwe dingen ontdekken. Het vraagt om aandacht, waardering en liefde. Een kind is ook uiterst gevoelig en kan gemakkelijk gefrustreerd en zelfs getraumatiseerd raken met vaak ernstige en zelfs misdadige gevolgen.

De helft van de huwelijken mislukt en vaak loopt het dan uit op een vechtscheiding. De kinderen zijn altijd de grote verliezers. Beseffen we wel genoeg de pijn die deze kinderen ondergaan? Vaak zijn deze gezinscrisissen het gevolg van sociale omstandigheden zoals werkeloosheid, armoede, stress, woningnood.

Het is ook schrijnend om te zien hoe gedachteloos er wordt omgesprongen met de vluchtelingen. Hun kinderen worden soms tot zeven keer van huis en school verplaatst. Zo krijgen die gewoon geen mogelijkheid om te aarden, om vriendjes te maken en tot rust te komen. Daar komt bij dat de jeugdzorg er nog niet in geslaagd om orde op zaken te stellen en geborgenheid voor het kind te garanderen.

Ook het onderwijs krijgt veel kritiek: er is te veel administratieve rompslomp, er zijn te grote klassen, er zijn te weinig deskundige leerkrachten en de focus ligt te eenzijdig op kennis. Daardoor is er nauwelijks meer aandacht voor het afzonderlijke kind. Tot overmaat van ramp gaat het ook nog mis op de pedagogische faculteit van de universiteit Leiden die richtinggevend zou moeten zijn voor het opvoedingsbeleid van kinderen.

Het welzijn van ons land wordt vooral bepaald door de mate waarin wij aandacht besteden aan onze kinderen. Zij bepalen de toekomst van ons volk. Een kind wordt niet als misdadiger geboren maar het kan misdadig worden door de opvoeding. Verbetering van de situatie is niet alleen de taak van de overheid maar van ieder van ons al naar gelang de eigen mogelijkheden en verantwoordelijkheden.

Wellicht kan een ministerie voor de jeugd een verbetering zijn maar het gaat vooral om de collectieve bewustwording dat onze kinderen liefde en geborgenheid nodig hebben. Daar kan iedereen op zijn eigen manier aan bijdragen, ook als je zelf geen kinderen hebt.

Paul de Blot SJHartelijke groet,

Paul de Blot
Hoogleraar Business Spiritualiteit
Nyenrode Business Universiteit

17 REACTIES

  1. Paul ( als ik zo vrij mag zijn),

    Is het niet zo dat de eerste levensjaren bepalend zijn voor de volgende?
    We moeten erkennen dat de tijd waarin we nu leven, toch echt anders is dan in de jaren 60. Mijn moeder was altijd thuis als ik van school kwam en er was rust, orde en regelmaat.
    Nu zie ik dat kinderen 10 uur van huis zijn, ook door de veranderde maatschappelijke omstandigheden. Ik zag mijn ouders 4 uur per dag. Nu is dat soms maar een uurtje. De balans is vaak weg en de rust ontbreekt.
    Hiernaast de veelheid van indrukken door telefoons en tablets, soms al aan het ontbijt! Dan moet de dag nog beginnen. Kunnen we dit keren door een nieuwe bewustzijn campagne mede door een verandering van denken bij beleidsmakers bij de overheid? Pedagogisch verantwoorde programma’s geïntegreerd in het onderwijssysteem? Het klinkt mogelijk idealistisch, maar ergens moet het toch beginnen. Bij hen, die de macht en de mogelijkheid hebben om echte veranderingen door te voeren, vooraf gegaan door hen die zich daarvoor sterk maken. De maatschappij van morgen kan anders zijn.

  2. Wat ik vaak zie is ook de afstandelijkheid van ouders naar de kinderen , knuffel ze eens wat vaker geef ze waardering en aandacht, helaas zit dat ook niet altijd in de Calvinistische cultuur in Nederland

  3. Beste Paul,
    Herkenbaar wat je schrijft en ik wil er graag een ander thema bij invoegen. Ik kwam daarop door het thema vechtscheiding. Iets wat ik momenteel van dichtbij meemaak. Ik kan dan schrikken van hoe ‘ego’ in de weg kan zitten. En ja…… kinderen worden daar de dupe van.

  4. Ik lees altijd uw artikelen en sla die hoog aan. ik weet niet maar hoe het een en ander recht echt gebreid kan worden. Zelfs de bezetting van de hulpinstanties deugt niet en op alle niveaus wordt gesjoemeld. Het allerergste vind ik dat in landen waar onze vluchtelingen vandaan komen kinderen van zelfs acht jaar uitgehuwelijkt worden aan bejaarden. Deze week las ik dat een kind van 8 jaar stierf in de huwelijksnacht. Wie doet er wat aan. Hier ga je achter de tralies. Neen de mensheid, niet de goeden na gesproken is rot. ik denk dat toen de rede in mens kwam daar misbruik van maakt. Ook de straafen die worden uit gedeeld staan in geen verhouding van de daad.

  5. Vroeger was niet alles beter! Wat wel goed was is dat kinderen thuis werden opgevangen door een vader en of moeder als school voorbij was, vanuit huis naar school gingen of gebracht werden. Begeleiden naar sport, muzieklessen en of ander hobbys. In de huidige samenleving wordt dit door professioneel opgeleide mensen gedaan in de buitenschoolse opvang. Hoe goed bedoeld kan dit nimmer de mama of papa vervangen!

  6. Beginnen we niet langzamerhand de (te grote) prijs te betalen voor de reeds jaren gepredikte individualisering? Gaan niet alle relaties hier uiteindelijk onder lijden? Waarom zou de relatie tussen ouders en (zeker de grotere) kinderen hier een uitzondering op zijn? Dit zijn zo wat vragen die bij mij opkomen.
    Wellicht is het waar, zoals in een van de reacties genoemd, dat er weinig van de overheid valt te verwachten. Maar de overheid bestaat toch uit mensen? Alle beleid is en alle maatregelen zijn toch door mensen bedacht? Het zijn toch mensen die het beleid en de maatregelen uitvoeren? Ieder mens, op welke plaats en in welke functie ook kan toch NEE zeggen?

  7. Ik kan me volledig vinden in de eerste regel van Eric Joosten… (de rest van zijn comment niet meegerekend, dat als je kinderen in deze wereld zet, je de veratwoording op je neemt om ze een bezielde liefdevolle omgeving te geven.
    Van de overheid hoeven we weinig te verwachten vrees is, omdat menselijk gericht beleid steeds verder op de achtergrond raakt, nu onderwijs, jeugdzaken en vluchtelingenbeleid eerst door het filter van de portemonnee heen gaat. Mensgerichtheidlijkt niets meer te mogen kosten… eerst de economie, en dan de rest.

  8. Mooi beschreven en o zo waar. Belangijk is het m.i. kinderen te leren goed te zijn zodat balans kan worden geleerd tussen gevoel en verstand. Nu is de focus meer gericht op IQ (ratio/mentale geest) waardoor EQ (intuitie/emotionele geest) onderbelicht raakt.

  9. Als de basis van een kind al niet goed is, hoe zal dat kind de toekomst dan doorstaan.
    Laten we een kind ook een kind laten zijn met alle liefde die het verdient.
    Wij volwassen mensen zijn maar bezig met buitenkant, meer en meer!!!
    Geen mens kan zonder liefde..en zekers een kind niet.

  10. Dank je wel voor het delen. En ja, daar waar verstrikkingen zijn in systemen, bij gezinnen, families, organisaties etc. Kan de Liefde niet meer stromen, zoals het de bedoeling. En worden kinderen belast met zaken die op een diepere laag niet van hen zijn. Het kunnen en nemen van verantwoordelijkheid speelt hierin ook een grote rol. Laten we kijken in de diepere onderstroom en dat de Liefde weer haar weg kan gaan, moeiteloos, zoals Liefde bedoeld is.

  11. Wow en helaas waar en triest. Ik ben heel erg blij en trots op onze enige zoon en voor mijn huidige echtgenote Clarina stiefzoon, Yvo. Die na mijn echtscheiding in 1990 is uitgegroeid tot een volwassen man zonder pretenties in wat voor een vorm dan ook.
    Praten met je kind als hij het moeilijk heeft of liefdesverdriet helpt echt en voor je kind klaar staan ook als is dat midden in de nacht. Clarina en ik hebben daar veel aan gewerkt me hem.

    Groet,

    Guido Nafzger

    Guido Nafzger

  12. Beste Paul, als je kinderen in deze wereld zet neem je de veratwoording op je om ze een bezielde liefdevolle omgeving te geven. Die bezieling daar ontbreekt het vaak aan. Ouders die om persoonlijke redenen een nieuw pad kiezen en hun veilige gezinssituatie opbreken, laten die bezieling links liggen, ontkennen het diepe gevoel van binnen, dat waarde en waardigheid geeft aan het ouderschap, aan het leven. Hoe gelukkig zouden zij en hun kinderen kunnen zijn als besef daarvan zou leiden tot samen een nieuwe weg MET bezieling te vinden.

  13. Paul. Mijn hart huilt als ik dit lees. Het doet pijn en ik voel onmacht. Wat kan ik doen om mee te helpen dat deze misstanden niet meer voorkomen in ons mooie Nederland. Wie kunnen we wakker schudden. Er is zoveel liefde in ons land. Dat moeten we toch kunnen inzetten. De kinderen zijn de toekomst. Dagelijks krijg ik mensen in mijn praktijk die schreeuwen om aandacht en liefde. Die zichzelf zijn kwijtgeraakt en steeds verder verwijderd zijn van wie ze echt zijn, diep van binnen. Als we de ouders leren hoe het is en voelt om op een vrije oordeelloze manier in het leven te staan, dan komt het met de kinderen ook goed.
    Ik ben het helemaal met je eens. De kinderen zijn onze toekomst.
    Miranda Meiners, Etten-Leur

"Wat is uw reactie op mijn artikel? Mede namens de andere lezers bedankt voor het toevoegen van uw bijdrage. Laat een reactie achter voor mij, of reageer op elkaar. Het zou mij een plezier doen. Bedankt aan alle lezers die mijn weblog verrijken met een reactie." - Paul de Blot

NB: Uw emailadres wordt nooit gepubliceerd. Reacties met meer dan één link worden eerst gecontroleerd. Link alleen naar relevante websites. Gebruik uw reactie niet voor commercie.


57 + = 58