Waardering voor onze hulpdiensten

3

Er wordt niet veel gesproken over onze hulpdiensten. Ze zijn ons zo vertrouwd dat we er niet meer over nadenken. Dat is een nadeel. Het gevaar is dan groot dat we ze uit het oog verliezen en zelfs tegenwerken. Met de politie heeft de gewone burger meer te maken dan met de ambulancedienst of de brandweer.

De kans is klein dat we persoonlijk een beroep moeten doen op de brandweer.  Daardoor kan onze aandacht en waardering voor de brandweer afnemen, wat kan leiden tot verlies aan kwaliteit van deze hulpdienst, met mogelijk meer dodelijke slachtoffers tot gevolg.

Angst is de grootste bron van mislukking en die is minimaal als mensen elkaar als een team van vrienden leren vertrouwen.

Daarom is het noodzakelijk dat de brandweer in de hoogste staat van paraatheid wordt gehouden. De overheid onderschrijft dat wel, maar meent de kwaliteit van de brandweer op peil te kunnen houden met een goede landelijke organisatie. Dit blijkt averechts te werken, zoals we dat ook bij de reorganisatie van de politie hebben gezien.

Bij de brandweer gaat het vooral om de innerlijke kracht van een team, dat gegroeid is uit een sterke kameraadschap en deskundigheid. Door steeds samen te oefenen besef je wat je aan elkaar hebt en kom je tot een sterke teamgeest. Dat ontwikkelt zich op kleinschalig niveau en kan moeilijk op landelijk niveau worden bereikt.

Angst is de grootste bron van mislukking en die is minimaal als mensen elkaar als een team van vrienden leren vertrouwen. Een sterk team geeft zekerheid en vertrouwen, zowel bij de eigen teamleden maar ook bij de slachtoffers van de brand. Ook de gezinsleden van de brandweermensen voelen zich meer gerust als ze weten dat hun man of vrouw  door een sterk team wordt ondersteund.

Een team versterkt zich niet alleen door grondige training, maar ook door sterke kameraadschap en vriendschap, door gezelligheid en waardering. Hier kunnen we allen aan meewerken want elke stad beschikt over een brandweer met brandweermensen die medewerking en gezelligheid nodig hebben, maar vooral waardering.

Paul de Blot SJHartelijke groet,

Paul de Blot
Hoogleraar Business Spiritualiteit
Nyenrode Business Universiteit

3 REACTIES

  1. Beste Paul, brandweer, ambulances, politie en alle gelijksoortige dienstinstanties zijn de laatste jaren vaker negatief in het nieuws geweest. We ontmoeten ze alleen als het mis is. Vroeger kende je de buurtagent. Nu niet meer. Contact leggen gebeurd alleen nog via de media, weer: als het mis ging. Lofbetuigingen of dankuitingen zijn moeilijk omdat men niet weet hoe je die aan laat komen. De media zijn niet geinteresseert in positieve verhalen. Het zou mooi zijn als deze instanties weer dichter bij ons zichtbaar en tastbaar onderdeel van de maatschappij zouden worden.

  2. Beste Paul,

    Je verhaal snijdt hout! De verbinding is wat er toe doet. En het lijkt juist de verbinding te zijn die bij voortduring kind van de rekening is. De angst die toeslaat als gevolg dat wij het contact met ons zelf kwijtraken; de kameraadschappelijkheid die verworden is tot een zakelijke relatie tussen collega’s. Niet zelden wordt deze relatie bestuurd door what’s in for me. Niet zelden wordt de motivatie van werk gevonden in geld en is waar het tot doet van ondergeschikt belang.
    De schaalvergroting van onze hulpdiensten staat niet op zich maar is evenals de schaalvergroting van menig bedrijf een uitvloeisel van een aantal basisprincipes van de industriële revolutie. Zonder dat we het ons bewust lijken te zijn is de opdeling van arbeid en specialisatie motor voor veel regelgeving, normering en verarming van werk en relaties. Hierbij is het groter geheel minder van belang of inzichtelijk en is jouw individuele prestatie goed als deze volgens de ‘norm’ klopt. Of de optelsom van volgens ‘norm’ juiste producten en diensten ook bijdraagt aan een gewenst resultaat laat zich in veel gevallen raden.
    Laat ons een stap terug doen en kijken naar waartoe Henry Ford, als een van de geestelijk vaders van de industriële revolutie, ooit tot opdeling en specialisatie besloot. Hij wilde meer en beter voor iedereen. Doordat wij tot op de dag van vandaag massaal in dit patroon vastzitten hebben we niet gezien dat om dit patroon gezond te houden een remedie moet worden gevonden om de verschraling en de verarming die op de loer ligt het hoofd te bieden.
    Volgens mij zijn wij de toelaatbare grenzen van verarming die met betrekking tot de opdeling en specialisatie gepaard gaan ver voorbij. Hoog tijd voor herstel van verbinding vanuit een oprecht verlangen om het met elkaar beter te hebben. Het herstel van verbinding op de werkvloer, hand in hand met het herstel van de verbinding met jezelf biedt een goede weg om weer betekenisvol te zijn.

    Hans Poiesz

  3. Beste Paul,

    Mooi dat je het grootte zo klein weet te maken. Het grootte is het omgaan met angst, een vaardigheid ie iedereen van kind af aan moet leren: “mama, er zit een eng beest onder mijn bed”. Mensen die dat niet leren blijven ook in hun latere leven verlangen naar veiligheid en borging. En dat moet dan worden gegeven/ingevuld door vrienden, partner, verzekeringsmaatschappijen, de overheid, maar altijd moet de oplossing komen van iets buiten zichzelf.

    In deze blog geef je aan dat je dit in teamverband kunt bereiken door steeds samen te oefenen, samen deskundigheid op te bouwen. De teamgeest die daaruit voortkomt geeft daarna de persoon zelf vertrouwen maar tevens de cirkel van mensen om ieder teamlid heen. Een prachtige aanpak en een prachtig voorbeeld van een ‘butterfly effect’. Dank je wel voor deze inspiratie.

    Jos

"Wat is uw reactie op mijn artikel? Mede namens de andere lezers bedankt voor het toevoegen van uw bijdrage. Laat een reactie achter voor mij, of reageer op elkaar. Het zou mij een plezier doen. Bedankt aan alle lezers die mijn weblog verrijken met een reactie." - Paul de Blot

NB: Uw emailadres wordt nooit gepubliceerd. Reacties met meer dan één link worden eerst gecontroleerd. Link alleen naar relevante websites. Gebruik uw reactie niet voor commercie.


22 + = 25