De binnenkant van de zorg

12

Door omstandigheden heb ik de laatste tijd veel gelegenheid gehad om nachtdiensten in een ziekenhuis en verpleeghuis te mogen meemaken. Ik ben er diep van onder de indruk geraakt. In een verpleeghuis zitten niet de gemakkelijkste patiënten, vaak heel oud en niet meer goed aanspreekbaar, vaak ook heel lastig.

Ontroerend is het dan om te zien hoe liefdevol, zorgvol en met begrip de broeder of zuster met hen omgaan. Helaas krijgen zij weinig waardering, maar wel veel gemopper en verwijten te horen. Ondanks hun liefdevolle inzet raken zij dan ook gemakkelijk overwerkt. Velen van hen krijgen een burn-out.

Iedereen kan indirect de zorg beïnvloeden door een vorm van waardering

In het huidige beleid, waarin de patiënten ondanks al hun kwalen zo lang mogelijk in leven worden gehouden, vraagt de zorg veel meer tijd en aandacht voor hen dan vroeger. Dat betekent niet alleen een betere financiering, maar ook goede arbeidsvoorwaarden voor het verplegend personeel zodat zij plezier blijven houden in hun niet gemakkelijke taak.

Ik denk dat ieder van ons wel op de één of andere manier met een zorginstantie te maken heeft en daarmee ook indirect de zorg kan beïnvloeden door een vorm van waardering. Ik denk ook dat onder de nieuwkomers in ons land heel wat mensen zijn die in de zorg goed op hun plaats zijn.

De kwaliteit van de zorg wordt niet alleen bepaald door het beleid van hoger hand, maar ook hoe ieder van ons daaraan bijdraagt.

Paul de Blot SJHartelijke groet,

Paul de Blot
Hoogleraar Business Spiritualiteit
Nyenrode Business Universiteit

12 REACTIES

  1. Beste Paul, wat jij hebt geproefd in de zorg is passie. Passie van de zorgverlener naar de client.
    Zonder die passie is in het huidige oerwoud van regels en ict verplichtingen geen zorg mogelijk.
    Dank voor het onder de aandacht brengen van dit belangrijke onderwerp.

  2. Als ik de media moet geloven zijn er thans meer managers dan handen aan het bed. Mijn overleden echtgenote was vroeger bij de gezinszorg. Twee leidsters en 52 werksters als ik hen zo mag noemen Thans is de zaak omgedraaid. U kent het gezegde toch. Zeven roeiers en een man met de toeter. Thans zeven toeters en een roeier. De wedstrijd is verloren en wat wordt gezegd: De roeier is niet gemotiveerd. Schande de mensen voor de mensen die het moeten klaren

  3. Jullie baas leunt achterover,je hebt er voor gezorgd dat hij 10miljard op de plank heeft liggen.Hij kan nog meer verdienen,nog minder handen aan het bed,of anders het eigen risico verhogen,of de premie.Als steeds weer is het hetzelfde lied,veel erin en weinig geld eruit,tis de schuld van t,kapitaal.

  4. De spijker op zijn kop! Laten we zelf onze verantwoording in deze niet laten liggen. Af en toe ben ik nog werkzaam in de zorg. Ik ben in de luxe positie het echt voor m’n plezier te kunnen doen. Maar ook ik weet hoe stimulerend het werkt en hoeveel energie en motivatie het geeft als je werk gewaardeerd wordt. Die waardering zou natuurlijk ook graag in eerlijk en goed geld kunnen komen, maar een hartelijk en welgemeend compliment is zeker zoveel waard. Daar kunnen we allemaal toe bijdragen….kost slechts een beetje omdenken(indien nog nodig).
    Veel goeds toegewenst…die nachten zullen wel niet voor niets zijn geweest.
    Hartelijke groet en weer dank voor uw column.

  5. Wat een mooie beschouwing. Gaat het weer goed met u?
    Eigenlijk beschrijft u beleefde omgangsvormen die we altijd en overal zouden moeten loslaten op onze medemens. Daar wordt de wereld sowieso een mooiere plek van. Verpleegkundigen, ambulancepersoneel, leerkrachten, winkelpersoneel, ambtenaren, bouwvakkers, geen uitzondering. Mensen die er staan voor jou. Is het wel fijn wanneer zij zich dat realiseren en diezelfde omgangsvormen in ere houden.

  6. Terima kasi banyak voor uw woorden. De zorg in NL hangt inderdaad af van het individu. Met z’n allen kunnen wij er iets moois van maken. Al valt het in de loop van het proces, voor bij dementerende mensen, niet altijd mee. Met een beetje geduld, passie, speelsheid en humor leert de patiënt zijn/haar leven te accepteren voor wat het is.

  7. Dag Paul, dit is mooi en oh zo waar, wat zou het fijn zijn als er meer mensen en niet alleen de nieuwkomers zich dienstbaar zouden inzetten. Dienstbaarheid aan je medemens of alles wat leeft is de enige weg naar een staat van zijn, zeker als dit onbaatzuchtig wordt uitgevoerd.

  8. Beste Paul, het doet me deugd om deze blog te lezen.
    De herkenning erin is aanleiding voor mij om het onderstaande gedicht te delen:

    Mantelzorger

    Je hart, je goede, open hart;
    je hart, dat is de start.
    Het wordt geraakt, het hoort en ziet.
    Stilzitten, dat doe je niet.
    Je gaat, je doet wat moet worden gedaan.
    Vaak is er geen tijd, om stil te staan.

    Je bent kostbaar en ja, soms voel je dat niet.
    Dat vanzelfsprekende, doet soms verdriet.
    Het is niet niks, soms is het veel.
    Soms vliegt het jou ook naar de keel.
    Niet altijd kan men jouw inzet waarderen
    En je naar jouw waarde eren.

    Maar jij bent onmisbaar, vergeet dat niet
    Ook als men jouw waarde niet altijd ziet.
    Kostbaar ben je ook al zal je soms falen
    Je hoeft het onmogelijke niet te behalen.
    Eer jezelf en zeg soms ook ‘nee’.
    Een gelukkig mens, die telt voor twee.

    Dank je wel voor wie jij bent
    en dank je wel voor wat je doet.
    Dit kleine presentje, doet je hopelijk goed.
    Eer ook jezelf, dan draai je niet stuk
    Want jij – ja juist jij – verdient geluk.
    Door Conny Coppen,
    bij het geschenkboekje ‘ik wens je veel geluk.”, http://www.connycoppen.nl , geschreven als relatiegeschenk voor organisaties waar mensen in de zorg werken. Omdat waardering zo ongelooflijk belangrijk is, juist voor deze groep, die vaak meer werken dan de uren die ze betaald krijgen en die inderdaad vaak overwerkt raken vanwege een te zware belasting en te weinig waardering.

  9. Het is inderdaad fantastisch wat die hulpverleners ook echt willen doen. Van een goede vriendin van mijn vrouw, die dit soort werk al vele jaren doet begrijp ik dat zij in de loop der jaren helaas steeds minder tijd kan besteden aan de patiënten, omdat een alsmaar groter deel van haar werktijd wordt opgeslokt door het verzorgen van (vaak twijfelachtige) managementrapportages. Juist het besef dat de tijd steeds minder zinvol kan worden besteed nekt mensen zoals zij (die inderdaad inmiddels op de rand van een burn out balanceert). Het is ook logisch dat het professionals frustreert dat ze hun eigenlijke werk, zorg besteden aan hulpbehoevenden, niet kunnen doen. Dit roept bij mij de vraag op of er wel zo nodig meer geld naar de zorg moet. Ligt de oplossing niet eerder een veel betere besteding van het geld. Meer voor degenen die het werk “op de werkvloer” doen en minder voor de bureaucratie.

  10. Helemaal eens. En ook je suggestie om nieuwkomers hiervoor te interesseren. Begeleid zelf een Eritreer die graag deze richting opwil. En wellicht zijn er nog veel meer die hierin en een zinvolle toekomst kunnen vinden

  11. Wat een fijne oproep Paul. En terecht! Waardering voor de ander begint bij onszelf.
    Sinds november ben ik voorzitter / directeur bij de NVvPO (Nederlandse Vereniging van Praktijkondersteuners). Ik mag vrouwen en mannen vertegenwoordigen die in de eerstelijnszorg een belangrijke rol vervullen. Ik mag met hen meelopen om inzicht te krijgen in hun dagelijkse werk. Heel bijzonder en wat een fantastische mensen ontmoet ik. Hoe fantastisch bewegen zij mee in de behoefte van de patient, stellen zij de vragen die nodig zijn om het gedrag van de patient inzichtelijk te krijgen … stellen zij gerust, spreken zij toe, onderzoeken zij samen met de patient hoe deze (veelal) preventief kan omgaan met haar / zijn gezondheid. Door ondermeer de bezuinigingen in de tweedelijnszorg komt er veel op hen af … CHAPEAU hoe zij dit, samen met huisartsen en de andere zorgondersteunende collegae in de huisartsenpraktijken oppakken!

    • Paul je hebt gelijk, de mensen die voor de zorg gekozen hebben zijn doorgaans parels. Ik denk dat ze niet overwerkt raken door de zogenaamd lastige clienten. Zij accepteren gedragsverandering bij mensen doorgaans als horend bij het proces. Waar ze meer door belast worden is de steeds toemende bureaucratie. Ze willen er zijn voor mensen die hun zorg nodig hebben, de handen gebruiken aan het bed en niet uren bezig zijn met administratieve processen. Daar zie ik mensen op afknappen. Als ze er de tijd voor hebben dan kunnen ze veel aan want vinden ze wel creatieve oplossingen. In die zin vind ik dat ik dat er ook een stukje waardering kan komen door deze mensen te laten doen waar zo zo goed in zijn : zorgen voor hun medemens en minder administratieve ballast.

"Wat is uw reactie op mijn artikel? Mede namens de andere lezers bedankt voor het toevoegen van uw bijdrage. Laat een reactie achter voor mij, of reageer op elkaar. Het zou mij een plezier doen. Bedankt aan alle lezers die mijn weblog verrijken met een reactie." - Paul de Blot

NB: Uw emailadres wordt nooit gepubliceerd. Reacties met meer dan één link worden eerst gecontroleerd. Link alleen naar relevante websites. Gebruik uw reactie niet voor commercie.


+ 12 = 19