Het spanningsveld van de thuiszorg

7

Ik kwam de laatste tijd steeds vaker in contact met de thuiszorg en raakte diep onder de indruk van de inzet van de medewerkers. De liefdevolle wijze waarop zij dag en nacht – ook onder de slechtste weersomstandigheden – hun cliënten van dienst zijn, dwingt respect af. Want het is niet gemakkelijk om oude en zieke mensen in vaak onmogelijke situaties houvast te bieden.

Het verouderingsproces bij mensen verloopt per individu verschillend en de thuiszorg heeft daardoor te maken met zeer uiteenlopende eisen en wensen van hun cliënten. Een thuis waar zij zich thuis voelen is van het grootste belang.

De grootste pijn van zorgbehoevenden is vooral de eenzaamheid.

De thuiszorg is daarop ingesteld, maar heeft veel moeite om voldoende personeel te vinden. Deze belangrijke tak van hulpverlening krijgt vaak veel te weinig waardering, ook in financieel opzicht.

De sterke veroudering in Nederland is een maatschappelijk probleem waarop we nog niet voldoende zijn ingesteld. Mantelzorgers kunnen hier in belangrijke mate een bijdrage aan leveren. De mensen hebben het vaak te druk, maar het zou toch mogelijk moeten zijn dat zij naar vermogen kunnen bijdragen aan de mantelzorg.

In de thuiszorg zijn ook veel medewerkers uit andere culturen actief. Ze stralen andere waarden uit en kunnen daardoor het teamwork met een andere spirit van liefdevolle toewijding verrijken. Het is daarom van groot belang om onder de nieuwkomers meer hulpverleners te werven.

De grootste pijn van zorgbehoevenden is vooral de eenzaamheid. Om deze nood te verlichten is een spirituele bewustwording nodig. Gelukkig beginnen steeds meer mensen dit in te zien.

Paul de Blot SJHartelijke groet,

Paul de Blot
Hoogleraar Business Spiritualiteit
Nyenrode Business Universiteit

7 REACTIES

  1. Prachtig dat u schrijft naar aanleiding van alledaagse gebeurtenissen en voorvallen. Dat houdt de inhoud dicht bij de eigen belevingswereld. Wel heb ik een kleine aanvullende vraag:
    Aan het eind van uw blog maakt u een opmerking over ‘De grootste pijn van zorgbehoevenden’ om die daarna te koppelen aan ‘nood verlichten’. Kunt u daar iets meer over uitweiden? Voor mij zijn pijn en nood namelijk twee verschillende begrippen maar ook twee verschillende grootheden qua gevoelswaarde. ik ben benieuwd naar uw inzichten hierover.

  2. hallo eerwaarde,
    Geen wonder dat mensen die jaren lang in de zorg gewerkt hebben maar ook in andere beroepen.
    Velen zijn ontslagen. ik kan best begrijpen die aan de kant gezet zijn niet meer aan het werk gaan.. Bang dat zij weer bij herintreding weer aan de kant na korte tijd worden gezet. Er is een gezegde, vroeger was een manager en tig werkenden.
    Mijn overleden vrouw was in de jaren 50 -60 bij de Gezinszorg.Iedere verzorgsterin de huishoudens en een of twee leidsterst
    Nu zes roeiers en een met toeter.
    Nu zes toeters en een roeier. De boot vaart niet en de conclusie van het management is: de roeier is niet gemotiveerd.

  3. Dag Paul,
    Ik werk zelf ook in de thuiszorg. Wij als team verlenen zorg met veel passie, hoe prachtig is het om dit te doen. Mooi ook om te zien dat mensen uit een ander cultuur ook onderdeel van een team zorg mogen zijn. Wanneer je met z’n allen er voor gaat is geld alleen maar bijzaak. Meer handen aan bed daar moet het geld aan uit worden gegeven. En idd eenzaamheid is de grootste pijn, en daar kunnen we met z’n allen aan werken. Aandacht, hand vasthouden etc. De betrokkenheid bij ouders, familie bij andere culturen is vele, vele malen groter.

  4. Beste Paul, ik vrees dat de niet de verrijking van de zorgcultuur maar het lage salaris de reden is dat er (als ze dat kunnen) vluchtelingen worden ingeschakeld bij de thuiszorg. Laagebetaalde beroepen bieden een kans voor vluchtelingen die moeilijk aan werk komen. Een pleidooi voor meer vluchtelingen in de zorg krijgt daardoor een aparte bijsmaak.

    • Die aparte bijsmaak…toch zou het geen reden moeten zijn om Pauls aanbeveling in de wind te slaan. Het stomme geld zou , ook in deze, toch niet ons moeten dwingen in een bepaalde richting te gaan of , helemaal niet meer te gaan. Ik zou zeggen: doe aan beide iets….mocht het tot je mogelijkheden behoren.

  5. Hoi Paul, wat mooi weer & zo herkenbaar. Onder de vluchtelingen die ik de laatste jaren ontmoette zaten zoveel mensen die heel graag de zorg hier verrijken. Zij komen vaak uit culturen waar families gewend zijn samen te leven en voor elkaar te zorgen. Ik ben regelmatig geconfronteerd met de verbazing over de wijze waarop wij “onze ouders opsluiten”. Zij willen heel graag liefde, een aanraking bieden (zij zijn gewend elkaar te wassen, masseren, verzorgen, samen te koken etc), Het voelt ook of ze zo iets terug kunnen doen voor “ons land”, waar ze zich over het algemeen heel gastvrij ontvangen voelen. Het blijkt echter vaak lastig om de juiste scholing binnen de stromen en zo te voldoen aan de gestelde criteria. Dus ook daarin moeten we blijven zoeken naar manieren om een “echt welkom” te bieden, dat ze echt mogen MEEDOEN in onze maatschappij. Fijn dat je het onderwerp inbrengt.

"Wat is uw reactie op mijn artikel? Mede namens de andere lezers bedankt voor het toevoegen van uw bijdrage. Laat een reactie achter voor mij, of reageer op elkaar. Het zou mij een plezier doen. Bedankt aan alle lezers die mijn weblog verrijken met een reactie." - Paul de Blot

NB: Uw emailadres wordt nooit gepubliceerd. Reacties met meer dan één link worden eerst gecontroleerd. Link alleen naar relevante websites. Gebruik uw reactie niet voor commercie.


5 + 1 =