Democratie als wetgeving of bestuur?

10

Twee kinderen die het land moesten verlaten mochten tenslotte toch blijven. Dat was uiteindelijk het besluit van onze democratisch gekozen regering. Bij mij roept het de vraag op of we bij democratie vooral aan wetgeving moeten denken, of vooral aan menselijk welzijn?

Indien niet wettelijk, dan zeker in sociaal opzicht was het voorlopige besluit van de regering de kinderen weg te sturen aanvechtbaar. Onze maatschappij heeft een groot gebrek aan jonge mensen. Waarom worden kinderen dan op wettelijke gronden weggestuurd die al in Nederland zijn geworteld?

Een wet die kinderen wegstuurt die zich in ons land thuisvoelen, en daarom juist hier willen opgroeien om later een bijdrage te kunnen leveren aan onze maatschappij, vraagt om bestuurlijke vernieuwing die meer belang hecht aan het welzijn van onze volgende generaties.

Een democratisch bestuur is ook een maatschappelijk verantwoord bestuur.

Het zou meer voor de hand liggen om alle kinderen in Nederland van harte welkom te heten en te helpen zich dienstbaar te maken aan onze maatschappij, die een nijpend tekort heeft aan jonge krachten.

De universele mensenrechten vormen wettelijk óók voor kinderen een wezenlijk aspect van ons democratisch bestuur. Wie echter het hoogste wettelijke recht laat gelden, veroorzaakt in het geval van het wegsturen van kinderen, tegelijk ook het hoogste bestuurlijke onrecht dat kinderen in een democratie kan worden aangedaan. Hier zegt de wet: geen schuld, wel straf.

Elk besluit een kind uit ons land weg te sturen is duidelijk gebaseerd op een te strikte toepassing van ons rechtssysteem. Zo’n besluit is onvoldoende gericht op verbetering van het huidige en toekomstige maatschappelijk welzijn van alle mensen in Nederland.

De regering moet zich bij de besluitvorming over kinderen steeds bewust zijn dat sociale onzekerheid tot ernstig psychisch letsel bij kinderen kan leiden. Dit geldt vooral als de besluitvorming, of de verbeterde wetgeving, jarenlang op zich laat wachten. Veel kinderen raken getraumitiseerd en voelen zich nog lang veroordeeld te moeten leven met frustraties.

Zonder aandacht en begeleiding kunnen deze kinderen op latere leeftijd ernstige persoonlijke moeilijkheden ontwikkelen. Hierdoor wordt niet alleen het kind beperkt in de ontwikkeling van zijn of haar toekomstige bijdrage aan het maatschappelijk welzijn. Ook ons rechtssysteem wordt onnodig beperkt door het hierop vaak onvermijdbare verval tot onrechtmatig gedrag.

Een democratisch bestuur is ook een maatschappelijk verantwoord bestuur dat rekening houdt met het toekomstige welzijn en de mensenrechten van alle kinderen in Nederland.

 

Paul de Blot SJHartelijke groet,

Paul de Blot
Hoogleraar Business Spiritualiteit
Nyenrode Business Universiteit

10 REACTIES

  1. Beste Paul,
    Iedere kwestie staat weer op zichzelf. De moeder van deze twee kinderen heeft gelogen tegen de IND en heeft eindeloos kunnen rekken om hier te kunnen blijven. Niettemin zij had geen grond om hier asiel aan te vragen. Ondertussen zijn haar kinderen hier geworteld en daarop is door de advocaat op gespeculeerd. Ja wat moet dan doen als overheid en tenslotte als minister doen? Een dilemma dus.
    Daarom pleit ik voor een snellere afhandeling van de procedure bij asielaanvragen en bij afwijzing dan ook daadwerkelijk terugsturen.
    Overigens zijn er nog ca. 800 kinderen in vergelijkbare situatie in Nederland. Daarom pleit ik voor een ruim kinderpardon voor hen.
    Overigens moeten wij beter gaan nadenken over hoeveel nieuwe asielzoekers wij willen/kunnen jaarlijks opnemen.

  2. Dus de legitimering is te vinden in het te verwachten toekomstig nut van deze kinderen voor “onze” maatschappij?

    Wat mij betreft is het veel fundamenteler: ieder mens is vrij om te gaan en staan waar hij maar wil en te doen wat ie maar wil doen, zolang hij daarbij hetzelfde recht van andere mensen niet schendt.
    Het probleem is de verzorgingsstaat. Daarmee wordt andere mensen schade aangedaan, vanwege de dwang. Gedwongen solidariteit is geen solidariteit en zal – helaas – altijd in het tegendeel gaan verkeren. Nijd, jaloezie, vrees enz. worden er door gevoed en brengen nimmer het beste in de mens naar boven.

    M.a.w. het is iets complexer dan “ben bereid de kinderen hier te laten omdat dit goed zou zijn voor later”. Het is ook de zorg voor vermeende tekorten nù weten weg te nemen.
    Ook een wet lost dat niet vanzelfsprekend op.

  3. Zoals altijd Paul heb je precies de vinger op de plek gelegd, daarbij zeg ik nog niet eens op de zere plek. Nu zijn het kinderen, straks zijn het de mensen vanaf 65 jaar. En zij vergeten dat ze deze leeftijd hopelijk ook zelf eens gaan halen!
    Al met al mensen regeren vanuit hun hoofd en zijn vergeten om hun hart te laten spreken. Compassie is een woord die men is vergeten. Schandalig, triest en verdrietig. Ik wens de mens voor de toekomst sterkte en kracht toe. Het lijkt wel of men bezig is om buiten de robots die straks de taken gaan overnemen, ook het denkwerk en het gevoel overgenomen gaat worden. De mens zal zelf een robot worden, deze hoeven ze niet meer te creëren, dat zijn ze al aan het worden.
    Maria

  4. Beste Paul met de volgende zin snijd u iets wezenlijks aan voor mij;
    “Elk besluit een kind uit ons land weg te sturen is duidelijk gebaseerd op een te strikte toepassing van ons rechtssysteem. Zo’n besluit is onvoldoende gericht op verbetering van het huidige en toekomstige maatschappelijk welzijn van alle mensen in Nederland.”
    Er staat met het kinderpardon veel meer op het spel namelijk ons mensbeeld en het maatschappelijk welzijn van alle mensen in Nederland. Als kinderen niet meer welkom zijn dan worden mensen gereduceerd tot een ‘lastige’ kostenpost. Dat is dus niet alleen vervelend voor de kinderen die het betreft maar het is cultuurbepalend voor de wijze waarop er in alle lagen en leeftijden naar elkaar wordt gekeken. Gevolg is dat we meer en meer elkaars rivalen zijn en ons vaker strijdend tot elkaar gaan verhouden om de schaarse grond/ het geld te bezitten. We liggen er niet wakker van dat er buiten het nationale hek voor 95% van de mensen een andere realiteit bestaat die onze levensstandaard mogelijk maakt. En dat wij in dit land ook met een uitkering tot de 5% happy few gerekend mogen worden. Het is en blijft daarom een persoonlijke opdracht om tegen deze cynische misvatting in onszelf in verweer te komen en onze naaste, beleidsmakers, ouders,ouderen, kinderen, collega’s, vrienden soms tegen beter weten in, liefdevol tegemoet te blijven treden. Telefoons uit en het gesprek aangaan tegen de eenzaamheid daar heeft de ander ook behoefte aan. Dan komt het goed en gaat het licht in de kamer weer aan.

  5. Van de huidige wijze van regeren, begrijp ik echt niets meer. Het ziet er zo kortzichtig en vaak ook leugenachtig uit. Hoe komen we toch tot iets dergelijks? Of het nou de hier besproken kwestie betreft of iets anders, we zitten opgescheept met regeringsleiders die zich aan onze democratische grondslag niet meer lijken te willen storen. Laat ons als burger onze verantwoordelijkheid blijven nemen en stemmen en ons daartoe van te voren terdege op de hoogte stellen van de mentaliteit van eventueel toekomstige leiders. Daarvoor hoeven we niet te wachten tot de volgende verkiezingen; het op de meritus beschouwen , kan nu al, moet zelfs.
    U heeft zo’n sterk punt als u het heeft over de behoefte aan meer kinderen die later onze maatschappij zullen vormen. Laten we ze niet opzadelen met frustraties die leiden tot bitterheid; rechtvaardig en goed behandelen is naar goed en menselijk, een regelrechte investering in de toekomst.

  6. Eerwaarde Pau,
    u levert altijd fantastische teksten ik vind wel dat de Nederlandse rechtspraak een wassen neus is en dat velen met een leugen binnenkomen, procederen eindeloos en winnen uiteindelijk. Voorbeelden zijn er genoeg Kleine kinderen worden meegezogen en kunnen er niets aan doen. Dan de lariekoek zij moeten terug nar een land dat hen vreemd is maar communiceren wel met de taal van de daar verblijvenden. Mensen die hier asiel aanvragen komende uit een veilig land en behandelen als toerist en niet als asielzoeker. Ik ga maar niet verder hier op in. De oude generatie hield ons altijd voor maak de mens boos en hij grijpt naar de wapens. Ik denk dat wij aan de vooravond staan van een nieuwe oorlog.
    Tussen haakjes . Ik heb zelf Nederlandse taal gegeven op een asielzoekerscentrum. Heb nu nog contacten met mensen die ik onder mijn hoede heb gehad.

  7. Beste Paul,

    DANK voor deze rijke gedachte en laten wij deze delen met zeer velen.

    Naar mijn bescheiden mening geloof ik toch dat Nederland ( als een democratisch bestuursland) de conventie van de kinderrechten heeft geratificeerd . De kinderrechtencommissaris heeft in deze een zeer grote verantwoordelijk SAMEN met elke burger uit Nederland. Wijzelf in welke leeftijdsfase wij ons ook bevinden hebben de plicht om hieraan mee te werken en om kinderen te ondersteunen en aan te moedigen op het grondgebied waar zij leven, wonen, spelen, studeren en werken.

    Laten wij niet enkel de “zwarte piet” doorschuiven naar de beleidsmakers, het instituut van het Kinderrechtenverdrag maar dagelijks een bijdrage leveren aan een realisatie voor ALLE kinderen op deze aardbol. “De jeugd van nu is de toekomst van later. Doe er alstublieft alles aan om ons als mens-en-kind een goede jeugd én toekomst te geven”.

    Neen… niet alleen met goede voornemens die vaak dienen als excuus om niets aan ons leven te veranderen. We nemen ons weliswaar voor aan onszelf te werken, een stap verder te doen. maar in werkelijkheid blijven wij staan…wij staan stil.
    Want het voor-nemen altijd loopt altijd voor me uit, het richt zich op de toekomst en laat het heden zoals het is. Wij en ikzelf vluchten voor de uitdaging van het huidige moment in de vrijblijvendheid van de toekomst. In plaats van veel plannen te maken, moeten wij allen hele simpele gedachten en handelingen aanleren naar, voor en met de kinderen.

    De levens-kunst van het geestelijk en wereldse leven bestaat eruit van de kleine dingen van het gewone leven een oefening in de tegenwoordigheid van de Ene, Onhoorbare en Onzichtbare te maken. Daardoor kunnen we iets in ons in beweging zetten. Suc6.

  8. Bedankt Paul!

    Dit artikel maakt elk nog volgend politiek debat over deze beschamende kwestie volstrekt overbodig. Deze wet maakt ziek en laat bij elk vonnis de maatschappij verbaasd achter met een groeiend schuldgevoel. Wie deze wet nog wil toepassen is niet geschikt dit land te regeren.

    Rick

"Wat is uw reactie op mijn artikel? Mede namens de andere lezers bedankt voor het toevoegen van uw bijdrage. Laat een reactie achter voor mij, of reageer op elkaar. Het zou mij een plezier doen. Bedankt aan alle lezers die mijn weblog verrijken met een reactie." - Paul de Blot

NB: Uw emailadres wordt nooit gepubliceerd. Reacties met meer dan één link worden eerst gecontroleerd. Link alleen naar relevante websites. Gebruik uw reactie niet voor commercie.


8 + 2 =