Onze jeugd is ziek

24

Tot mijn grote verbazing las ik dat in Nederland het aantal zelfdodingen van jonge mensen in één jaar bijna is verdubbeld! In 2016 waren er 48 jongeren tussen 10 en 19 jaar die een eind aan hun leven maakten. In 2017 is dit aantal gestegen van 48 tot 81 kinderen. Wat maakt onze jeugd zó ziek?

Het sterk toegenomen aantal zelfdodingen in 2017 is uiterst zorgwekkend. Ondanks de toegenomen maatschappelijke aandacht voor de gevolgen van burn-outs, depressies en de groeiende vereenzaming in het algemeen, hebben vorig jaar twee keer zo veel jongeren hun leven beëindigd. Dat waren 81 zelfdoding, waarvan 31 jongens en 50 meisjes: een triest en betreurenswaardig record.

Een jeugd met een uitzichtloze toekomst is het begin van een uitzichtloos bestaan voor ons allemaal.

Het aantal jongeren dat met suïcidale gedachten worstelt moet nog veel hoger liggen. Over het aantal mislukte suïcidepogingen zijn geen cijfers beschikbaar. Het sterk toegenomen aantal zelfdodingen onder jongeren roept verschillende maatschappelijke vragen op. De belangrijkste die ik mij stel is: “Waarom verliezen deze jonge mensen hun zin om te leven?”

Opvallend was dat onder de vele zelfmoorden onder jongeren in 2017 ook een kind in een jeugdinstelling stierf waar het onder professioneel toezicht in behandeling was. Helaas is ook de jeugdzorg zelf al jaren een zorgenkind van de overheid. Het blijft onverteerbaar dat in de jeugdzorg, met alle daar aanwezige kennis en ervaring, nog steeds te weinig kan worden bereikt.

Het beleid van de regering om zorgtaken te decentraliseren heeft ondanks de belofte op een betere toekomst nog steeds niet kunnen zorgen voor meer beschikbaarheid of hogere  kwaliteit in de jeugdzorg. De gebrekkige samenwerking tussen de vele betrokken overheidsinstanties is hierbij een structureel probleem dat vernieuwing in de weg staat.

In Nederland houden zich meer dan 10 instanties bezig met de zorg voor jongeren. Maar wie voelt zich in de jeugdzorg daadwerkelijk nog verantwoordelijk voor het welzijn van het kind in nood? Het kind wordt veelal een speelbal van de bureaucratie die de jeugdzorg verkrampt en nalatig maakt. Het hoge aantal zelfdodingen in 2017 lijkt hiervan een alarmerend gevolg te zijn dat dringend meer aandacht vraagt.

Beseffen we wel genoeg dat het ook om onze eigen toekomst gaat? Want die wordt bepaald door onze kinderen. Kinderen zonder toekomstverwachting zijn niet in staat om iets moois van het leven te maken. Een jeugd met een uitzichtloze toekomst is het begin van een uitzichtloos bestaan voor ons allemaal.

Alhoewel het de eerste verantwoordelijkheid van de overheid is om dit probleem aan te pakken kan toch ieder van ons ook een belangrijke bijdrage leveren aan een betere zorg voor kinderen. Wij hebben allemaal op de één of andere manier met kinderen en jonge mensen te maken. Ieder van ons kan jonge mensen positief beïnvloeden om iets moois van het leven te maken.

Paul de Blot SJHartelijke groet,

Paul de Blot
Hoogleraar Business Spiritualiteit
Nyenrode Business Universiteit

24 REACTIES

  1. Dag Paul,
    Angst en verdriet vanwege deze zelfmoordcijfers beklemmen mij en ik stel mezelf de vraag wat kunnen wij als volwassenen bijdragen aan een gezondere maatschappij?
    Stop met die domme ratrace, laat jonge mensen fouten maken, wij volwassenen doen dat toch ook en reken jonge mensen daar niet op af! Liefdevol mens zijn, dat is de essentie van ons leven en maakt ons leven zinvol.
    Omzien naar elkaar en er zijn voor elkaar, juist als alles tegenzit, dat is de kern van ons bestaan.

    Gosien Boerboom

  2. EerwaardePaul,
    Fantastisch artikel van u. Ik heb mij in day onderwerp nog niet verdiept en zal moeten nagaan uit welke milieus deze jeugdigen.
    ieder week lees ik een bepaald blad en dan hebben degenen die geïnterviewd worden al meerdere relaties achter de rug. Veel vechtscheidingen die het gevolg zijn van slechte huwelijken. Dan het pesten op scholen. Vallen de slachtoffers onder de minder bedeelden? Facebook een onderwerp. Je privacy is weg en kan anoniem worden getreiterd. Voor de webcam je weet wel wat door pedo’s van je wordt verlangd. Hoe ingewikkelder de wereld wordt hoe meer men kwetsbaar is. De goede oude tijd was ook niet alles maar alles liep. Hulpverlening is ook maar tussen negen en vijf en functioneert ook niet optimaal en werken langs elkaar heen. Thans speelt het egoïsme. Hebben de jeugdigen thuis nog een luisterend oor?
    Ik kan het helaas niet oplossen

  3. Beste Paul,

    Wat een zorgelijke cijfers die je noemt. Het is triest dat we de jongeren om wie het gaat als samenleving nauwelijks weten te bereiken, op een manier die de jongeren verstaan. Ondanks alle hulpverlening die zich inspant om de jongeren bij te staan, zoals je zo pijnlijk duidelijk maakt.

    Graag verwijs ik naar een essay dat ik heb geschreven over onderwijs. Ik doe daarin een voorstel om ook de hulpverlening deel te laten zijn van het onderwijsaanbod: ‘Daarnaast is er een aanbod van hulpverlening binnen de muren van de school’.(https://nivoz.nl/nl/over-de-gordiaanse-knoop-in-onderwijs-deel-3-een-voorstel-voor-een-ander-systeem)
    Dit voorstel maakt deel uit van een breder voorstel, namelijk voor een ander onderwijssysteem.

    Daarnaast is het denk ik belangrijk dat we als samenleving anders leren denken over hulpverlening. Nu is hulpverlening iets waarvoor je ‘ziek’ moet zijn om er gebruik van te maken. Dat willen heel veel mensen, dus ook jongeren, niet. Terwijl de (complementaire!) hulpverlening in de praktijk ook een plaats is waar je kunt leren leven, daar waar de kennis daarover voor een groot deel uit de samenleving is verdwenen. Zo’n andere manier van leren denken over hulpverlening zou de stap ernaar toe voor jongeren wellicht makkelijker maken.

    Dank voor je mooie artikel.
    Hartelijke groet,

    Frederike de Jong
    Filosoof, docent, auteur

  4. Dank Paul, dat je dit onderwerp op de agenda zet.
    De jongeren die ik tegenkom, (ik heb er 1 van mezelf en 7 bonuskinderen opgevoed) vrienden van hen en vrienden van vrienden die bij mij in de praktijk komen.

    Wat ik zie is dat kinderen eigenlijk met een oorspronkelijk gevoel de wereld inkomen en een natuurlijk gevoel hebben hoe dingen zouden moeten zijn. Maar wat ze tegenkomen is een wereld die gecreëerd is door het ego. Daarmee is de wereld op zn kop.

    Het belangrijkste in deze maatschappij is geld verdienen en gaat ten koste van zoveel menselijke waarden en de natuur.
    Ons voedsel en onze landbouw is aangetast door chemicaliën en genetische manipulatie, het recht wordt krom gemaakt door slimme advocaten, het nieuws brengt nieuws niet voor waarheidsvinding maar voor kijkcijfers, de zorg wordt uitgehold door topmensen die hun zakken vullen en de handen aan het bed worden onder mega druk gezet.
    Goed onderwijs is te weinig geld voor. Mensen die zich met hart en ziel inzetten voor anderen worden niet serieus genomen en uitgehold.
    Burn-outs en gedesillusioneerde medewerkers zijn het gevolg.
    Dan moeten die jongeren vervolgens in een maatschappij waar ze zich innerlijk totaal niet mee geëngageerd voelen omdat die niet overeenkomt met hun innerlijke blauwdruk.
    Voordat je zover bent dat je in een positie bent waarin je de wereld wel een beetje kunt creëeren zoals je denkt dat het beter kan, ben je op zn minst een goede opleiding verder icm visie en stimulans en hulp van goede mensen in je achterban.
    Als je als jongere die visie ook niet mee hebt gekregen, je door niet-geëngageerd zijn, je opleiding niet hebt afgemaakt, moeilijk opvoedbaar bent geweest omdat je hebt vastgehouden aan je innerlijke blauwdruk, maar geen draagvlak daarvoor hebt meegekregen, dan wordt het maatschappelijke leven niet heel uitnodigend.
    Daarbij opgeteld een aantal jeugdtrauma’ s en het gemak waarmee soft en harddrugs te verkrijgen zijn en je zit op een andere golflengte, waarmee de overbrugging naar de maatschappij steeds moeilijker wordt.
    Weinig discipline geleerd en schulden erbij maakt een uitzichtloos bestaan compleet.
    Hoe krijg je die groep jongeren weer op de rails? Jeugdzorg kan sturing geven, maar er is meer liefde, aandacht, geld en menselijke bonding nodig om deze jongeren weer de tools te geven om een plaats te nemen in onze maatschappij.
    Misschien zijn deze moeilijk hanteerbare jongeren juist de oorspronkelijke zielen wiens visie en originaliteit juist de oplossingen geven voor het beter maken van onze maatschappij.

    Bij de sjamanen bestaat een behandeling, het heet soul retrieval, ofwel de Spirit vragen om weer terug te komen in het lichaam,
    in het leven hier, i.p.v. op een andere golflengte waar het zich prettiger en veiliger voelt.

    Bij deze een oproep om te investeren in deze groep jongeren met liefde, geld, aandacht, oprechte zorg en authentieke communicatie. Zodat ze zich veiliger en gekoesterd en geliefd voelen. Achter ieder hard pantser zit een gevoelig hart.

    Liefst volgens een Pay it Forward systeem: degene die je dat geeft, is jou niets schuldig en hoeft jou niets terug te betalen, de afspraak is dat zij zelf wanneer zij weer sterk geworden zijn, zelf hun aandeel gaan geven in het helpen van anderen.
    Hierdoor ontstaat een stroom van liefde in allerlei vormen, enorm verrijkend voor de jongere, jezelf, de maatschappij en de volgende generatie jongeren.
    (Vanzelfsprekend hoeft deze geste zich niet te beperken tot jongeren)
    Tip: geduld en compassie zijn een schone zaak.

  5. Wat gaat me dit onderwerp aan het hart! Ik verloor een broer aan zelfmoord. We kwamen uit hetzelfde disfunctionele gezin. Ik weet nog dat ik , zelf een jaar of 9, een kind in een wandelwagentje zag en dacht…en jij moet nog veel langer dan ik voordat je je eigen weg mag vinden!’. Dat ik , zoveel jaar na dato, kan zeggen dat ik blij ben met m’n leven, noem ik een regelrechte zegen en blijk van genade en liefde. Ik had m’n broer zo van harte hetzelfde gegund. En met hem al die kinderen (want dat zijn het tenslotte) die geen uitweg zien. Een klein blijk van interesse of waardering kan al zoveel uitmaken. Van de weeek zag ik een TV-uitzending waarbij een fervente natuurliefhebber Obama (toen nog president), meenam de wildernis van Alaska in…mooie beelden, interessante conversatie enz. Eén van de beste dingen: Obama zei dat, wat z’n dochters ook zouden gaan doen, er altijd één regel overeind blijft: Be kind and be useful. Misschien scheelt het als we die regel , ieder voor zich en ook met elkaar, tot de onze zouden maken. ‘Kindness feeds my soul’, schreef een FB-vriendin de volgende dag in haar bericht.

  6. Ik vraag me af wat de impact is van subliminale boodschappen die via de tv en social media worden uitgezonden, die ons onderbewustzijn oppikken maar die met het ‘blote oog’ nauwelijks te herkennen zijn.

  7. Beste allemaal,
    Paul heeft wel een onderwerp op zijn blog gezet dat veel mensen blijkbaar bezig houdt. Een bekend voorloper van onze situatie waarin wij ons bevinden Is Japan. Daar is de maatschappelijke druk op het presteren een van de grootste oorzaken, veelal gericht op goede prestaties, lees cijfers. Op zich niets mis met prestatiebeurs maar in dit geval doorgeslagen naar de verkeerde kant. De Is zomaar een voorbeeld. Er zijn genoeg andere oorzaken aan te wijzen. Straling, zoals hierboven aangegeven kan een oorzaak zijn, radioactiviteit kan een oorzaak zijn (wetenschappelijk onderzoek ivm fallout Tschernobyl laat bijvoorbeeld in bepaalde delen van Europa zien dat er sinds die tijd significant meer jongens worden geboren door afwijking in chromosomen, kan mij voorstellen dat het ook een andere invloed kan hebben), vergeet ook onze welvaartsziekten niet door een verkeerde manier van voeden en ook nog een (gezonde) voeding die te weinig voedingstoffen bevat. Kortom, er zijn vele oorzaken te benoemen. Vaak met een algemene deler, de gezonde balans Is verstoord. Daarnaast denk ik dat we ook karmisch in een tijd zitten waarbij veel kinderen geboren worden met een trauma in algemene zin waarbij zij ons een spiegel voorhouden. Dan kom ik toch weer terug op de balans. Een tegenhanger van het voeden van het abstracte zijn de schone kunsten. Daarmee kunnen we naast de hersenen de ziel voeden en wordt de balans hersteld. Daar waar alles vanzelfsprekend Is, met de auto naar school gebracht worden, teveel zakgeld krijgen zodat brood wordt weggegooid en fast-food gekocht voor de lunch, etc, daar kunnen we ook weer zingend geven door kinderen weer lopend of met de fiets naar school te laten gaan, al doende lerend,met verkeer om te gaan, verwonder de omgeving in zich opnemen, etc.
    Kom ik ook even terug op de jeugdzorg. Intramuraal zitten de grote “probleemgevallen”, vaak niet begrepen door familie, familie die hen in de steek laat, begeleiding die volgens regels werkt, vaak te jonge begeleiding met te weinig levenservaring, enzovoort. Ik werk al een hele tijd met verstandelijk gehandicapten en heb ook met jeugd veel van doen. Als ze bij mij komen, in wat de maatschappij “dagbesteding” noemt, ik noem het al bijna dertig jaar gewoon werk, geef ik hen aan wat bij mij de regels zijn, behandel hen streng maar rechtvaardig en scheld ze een keer uit als ze niet respectvol met de planten, de dieren of met elkaar omgaan, gevolgd door een gesprek. Daar vallen soms harde woorden, maar het Is de intentie waarmee je de dingen zegt die helend werken in het gesprek. Iets dat deze jongeren haarfijn aanvoelen. Daarna een arm om de schouder of een begripvolle blik. Opvallend in al die jaren? De jongeren zoeken de vakman op en niet de begeleider. Daarmee heb je tenminste een “echt” gesprek hebben meerdere jongeren mij verteld in al die jaren. Dus voor mij Is de zoektocht naar balans tijdens de scholing tussen theorie en praktijk door vakmensen, een gezonde voeding, het weer in je lijf komen (dagelijks incarnaren) door lichaamsbeweging, voeding van de ziel door middel van de kunsten, het spelenderwijs scholen van de zintuigen een weg die we als maatschappij kunnen inslaan. Dit om onze jeugd en dus onze maatschappij een mooie toekomst te bieden. Daarmee sluit ik zelfmoorden niet uit, dat gebeurt al sinds mensenheugenis, maar de balans zal een positiever beeld laten zien.

  8. Paul, ik denk dat je het heel accuraat juist stelt: wat is de zin van het leven? Wij leven in een wereld waar de dingen die ons leven zin zouden moeten geven, veeleer als leeg en als hol ervaren worden. zeker als je er even bij stil-staat. Leegte is mooi wanneer we de eigen kracht hebben om deze leegte zinvol te vullen. Met “zinvol vullen” bedoel ik: levens-vervullend maken. Voor jongeren die richting nodig hebben in hun ontluikende leven, is dat uiteraard ontstellend. Zij missen dus onze getuigenis. Maar ook missen zij “de kracht” (the Force;-)), namelijk het vermogen om in contact te treden binnenin met zichzelf, met hun eigen stilte, het contact met het Hogere innerlijke, het “vergeten weten”. Persoonlijk raad ik iedereen Transcendente Meditatie aan, een vorm van effectief bidden die jou met jouw Zelf in contact brengt, en dus met het Goddelijke in ieder van ons. In die diepe rust, voorbij ons denken, ligt onze ware aard, onze Natuur, en die heet… Liefde. Niet de romantische liefde tussen man-vrouw, maar die Liefdeskracht die tegelijk Levenskracht is en dus de zin zelf is van het Leven. Moeilijk om uit te legen, makkelijk om te ervaren. Johannes

  9. Ik kan me vinden in de laatste zin van dit artikel

    Wij hebben allemaal op de één of andere manier met kinderen en jonge mensen te maken. Ieder van ons kan jonge mensen positief beïnvloeden om iets moois van het leven te maken”

    Dit is onze taak en verantwoordelijkheid.

    Eric

  10. Ook de jeugd is een afspiegeling van onze maatschappij. Daarin is betrokkenheid ver te zoeken. In het Engels is gezondheidszorg ‘healthcare’. ‘Care’ vertaalt weer terug naar betrokken zijn, betrokkenheid. En dat is betrokken op menselijk niveau, niet op inhoud!
    En dat is wat uit de zorg is weggeslagen, wegbezuinigd, weggerationaliseerd. Dat komt niet zomaar 123 terug, als het al terug komt.
    Pas als compassie en betrokkenheid op menselijk niveau terugkeert in de samenleving, dán zal ook de zorg kunnen veranderen.
    Promoties van boekjes en zo hier is prima hoor, maar daarmee redden we de wereld niet. Hooguit wordt iemands portefeuille iets beter gevuld daardoor…. Ook dat zijn egoïstische verlangens tegenover de noodzaak tot het altruïstische equivalent.

  11. Dag Paul,
    Wij verbazen ons niet dat er sprake is van een stijgend en hoog percentage van zelfdodingen onder de jeugd. Dit percentage gaat nog verder stijgen, tenzij er aandacht komt voor een belangrijke (mede-)oorzaak, namelijk “straling door draadloze communicatie”. Juist deze jeugd krijgt veel straling voor hun kiezen, niet alleen doordat zij continu 24/7 draadloos in verbinding staan met de wereld, maar ook doordat de straling sterk is toegenomen de afgelopen jaren. Nu hangt in iedere collegezaal een router, in iedere bibliotheek, in iedere winkel en horeca, in trein en bus, waar niet?! En dan de zendmasten zelf niet te vergeten: nu om de 2 – 3 km staat er weer een.
    (Teveel) Straling leidt tot depressie, is wetenschappelijk veelvuldig aangetoond. Teveel depressie tot zelfmoord. Goede nieuws: Stichting 113 heeft straling nu opgenomen in lopend onderzoek als mogelijk oorzaak suïcide. Tot op heden werd deze (mede) oorzaak genegeerd en ontkend in Nederland door Overheids- en medische instanties, met als resultaat een paar zelfmoorden te veel…….. Jammer genoeg wordt er nog steeds geen aandacht aan gegeven. Zie vanavond RTL Late Night, waarin aandacht voor straling en de film hierover: “Ubiquity”. Ubiquity wordt maandag 22 oktober op NPO 2 om 21 uur vertoond op TV.

  12. Geachte,
    Hierbij wil ik toch even aankaarten dat er ook hoop is !
    Mijn bijdrage als reactie op het artikel: maak kennis met het in 2018 verschenen boekje van Z.H. De Dalai Lama & Sofia Stril-Rever
    titel: Jouw revolutie – Min oproep aan de millennials
    uitgeverij: Xander BV Amsterdam
    vertaald uit het Frans / 2018 1e druk voor de Nederlandse taal
    ISBN 978 94 0160 930 2 | NUR 320
    prijs: € 10,00
    Het boekje is specifiek gericht aan jongeren die de Dalai Lama via een zeer hoopvolle intentie benadert.
    Met hartelijke groeten,
    Anne Marie W.

  13. Beste Paul, Ik wil hierbij reageren op wat ik het allerergste vind: het aantal zelfdodingen bij de jeugd. In de Chinese Geneeskunde zegt men dat wanneer de levensenergie (chi/prana) vrijelijk en uitbundig door het lichaam stroomt, er niet alleen geen ruimte is voor lichamelijke ziekten maar ook voor geestelijk ongemak niet. Er is vreugde, weerbaarheid, vrede, deemoed. En dit kan iedereen heel makkelijk bereiken door het regelmatig doen van chi kung (ook wel Qigong). 20 minuten per dag is al genoeg. Het hoeft niet eens veel geld te kosten. Men kan een online cursus chi gong doen, en zelfs een paar DVD´s kopen. De bewegingen zijn zo zacht en eenvoudig maar zo doeltreffend! En laagdrempeliger dan yoga. Na afloop voel je al de energie vloeien. Online in de VS is er veel materiaal en uitstekende instructeurs. Tips: Anthony Korahais, die nota bene altijd depressief en suicidaal was totdat hij chi kong ontdekte. Hij verspreidt deze kennis nu met enorm veel passie (https://flowingzen.com/, “I created FlowingZen because I know what it´s like to suffer”), maar ook o.a. Lee Holden (www.exercisetoheal), Master Mingtong Gu (www.chicenter.com) en Robert Peng (www.robertpeng.com). In hun websites en YouTube zijn ook gratis oefeningen. We kunnen zo veel bereiken met eenvoudige middelen. Zeg het voort! (Uiteraard, het is geschikt voor iedereen, ook voor volwassenen en voor mensen die niet depressief zijn.)
    Warme chi groet, Francesca

  14. Het is inderdaad een zorgelijke ontwikkeling Paul dat er zoveel zelfdodingen plaatsvinden. De WHO heeft berekend dat er meer mensen de hand aan zichzelf leggen dan dat er sterven door oorlogen, terroristische aanslagen en natuurgeweld. Let wel, tesamen. Maar de schuld hiervan bij de jeugdzorg leggen lijkt mij niet juist. Van nabij ken ik daar uiterst betrokken medewerkers die zich volledig inzetten voor het welzijn van de aan hen toevertrouwde kinderen.
    Professionele hulp kan niet altijd wegnemen van wat er eerder mis is gegaan. De vraag ‘Waarom kinderen de zin om te leven verliezen’ verdient aandacht. Maar dat kunnen wij ook zelf onderzoeken en daarvoor hoeven we niet te wachten tot de jeugdzorg beter georganiseerd is,
    Hartelijke groet,
    Hein

  15. Dank je wel, Paul, voor deze zuivere berichtgeving en betrokken en compassievol commentaar. Met daarbij de opdracht aan ieder van ons om waar we kunnen, kinderen en jongeren die wij ontmoeten, en steun in de rug te geven. Heel goed, dat moet wij doen!

  16. Dank voor de fijne artikelen.
    Vandaag zat ik in de collegebanken voor een opleiding in de verzuimhoek. De docent, een bedrijfsarts, uitte, op persoonlijke titel, zijn zorgen over de toekomst. Met name de belastbaarheid van de jeugd. Hoe maken we ze weerbaar, opgewassen tegen de dingen die ze op hun pad kunnen krijgen. In lijn met wat u hier uiteen zet. Afgezien van de kinderen die al in het vizier van jeugdzorg zijn hebben we ook te maken met het ‘medicaliseren’ van gedrag. ADHD, PDDNOS, ADD, iets in het autistisch spectrum. Is er ook niet een stadium voor jeugdzorg en het medische circuit: ouderschap?
    Rust, reinheid, regelmaat, duidelijkheid, opvoeden. Niet eenvoudig, zeker niet. Wel de kern of kiem van het vervolg. Aandacht maakt alles mooier. Er is veel werk te verzetten om het op de rails te houden. De antwoorden heb ik ook niet.
    Ik vraag me ook af dat wanneer we met kinderen in gesprek gaan hun antwoord op de vraag ‘wat heb je nodig om vertrouwen te krijgen?’ zal zijn.

    • Een aantal reacties gaat over borgdeskundigen. De eerste vraag is waar de oorzaak ligt. Als ik naar mijn kinderen en hun vrienden kijk, is er in het voortgezet onderwijs een enorme verandering geweest de afgelopen 5 jaar. Van klassenboek naar digitale huiswerkomgeving, leeromgeving, computergebruik. Ik heb zelf informatica gedaan, maar zie dat juist niet deskundigen de digitale wereld als de norm zien. De digitale wereld moet een hulpmiddel zijn, geen lijdensweg. Ik zie op verschillende scholen dat de oude methodieken overboord worden gegooid, omdat er de noodzaak wordt gevoeld om niets te missen in de digitale maatschappij, nog voordat onderzocht is wat dit voor deze kwetsbare doelgroep betekent. Zo bleek dat met het niet meer gebruik van het klassenboek, niemand meer het overzicht had hoeveel huiswerk de leerlingen per dag hadden. Bovendien was er de mogelijkheid van een docent die vergeten was huiswerk op te geven, danwel dit fout ging (en dat gebeurde veel vaker dan bij het klassenboek) om het ergens op een later tijdstip er nog even in te zetten. Bij 1 leraar zou dit nog geen probleem zijn, maar al snel gaf het leraren de mogelijkheid hun eigen fouten door te schuiven naar leerlingen. Met alle gevolgen van dien. Het werd niet raar dat leerlingen snachts nog hun huiswerk aan het maken waren. Vroeger kon je je dan nog afreageren bij gymnastiek. Nu moesten mijn beide kinderen in de 2e klas enorme verslagen maken voor gymnastiek, op de computer, waarom bewegen zo belangrijk is. Hoe het zit met spieren, voeding etc. Belangrijk, zeker, maar juist daardoor, zitten ze nog meer achter de computer. Niet alleen geef je een tegenstrijdige boodschap af, leerlingen zitten dus zelfs voor gym dagenlang achter de computer. Daarbij gaat het niet om kwaliteit, nee ook het voorblad, de regelafstand, lettertype, moet precies volgens het boekje, anders krijg je punten aftrek. Door chronische ziekte van mijn dochter, en jarenlang geen adequaat passend onderwijs heb ik een inkijkje gehad in het hele zorgsysteem. Ondanks dat mijn dochter jarenlang 50% naar school ging, mocht (jaja) ze pas in de 5e naar de schoolarts. Geen inspectie, leerplichtambtenaar, niets. Want ze had goede cijfers, dat het met haar welzijn niet goed ging, daar had de school geen boodschap aan. Dat voelt voor een kind niet goed, zeker niet als een Syrisch vriendinnetje na 3 weken griep wel na de schoolarts mag én de leerplichtambtenaar op bezoek krijgt. Scholen kunnen zelf triageren blijkbaar. De schoolarts was een uitkomst, zij heeft gezorgd dat school eindelijk de voorwaarden schiep om mijn te kunnen herstellen. Weliswaar met enorme moeite, advocaat erbij etc. Wat mij echt heeft verbaasd is de hoeveelheid leerlingen die een schoolarts onder zijn/haar hoede heeft. Dat is enorm. Mij is duidelijk geworden dat de schoolarts de onafhankelijke persoon is die echt wat kan roepen over wat er aan de hand is. Nog beter een schoolarts die ook kinderen in deze leeftijdscategorie heeft. Die weet wat er NU speelt op scholen. Want in scholen en gezinnen ligt de oorzaak, de zorg is het opvangnet en kan in haar bevoegdheid alleen maar aan gevolgbestrijding doen. En dan ben je te laat met ellenlange wachtlijsten. Dus Schoolartsen: Verenig je! Kijk naar scholen waar het goed geregeld is.

  17. Beste Paul,

    Helaas zie ik veel jongeren die de ratrace niet meer volhouden. Op MBO en HBO-scholen en universiteiten is te weinig menselijke zorg en aandacht. Alles gaat online en er is geen mens meer achter een loket waar je, als je het niet meer weet, dagelijks terecht kunt. Bij allerlei instanties lijkt de regel: ´het enige dat telt zijn regels en geld´, die het voor de hulpverleners onmogelijk te maken om echt de zorg te geven die ze willen geven. En dan de privacywet: onder dat mom wordt vaak informatie niet bekend en gedeeld. Natuurlijk is het niet goed als alles rondgestrooid wordt maar nu gebeurd het tegenover gestelde. Als ouder van een jongere van 18 heb je , lijkt het wel, geen enkele medezeggenschap meer….U kind is meerderjarig! Privacywet! Maar niet iedere jongere kan het op die leeftijd al allemaal aan. Ze moeten zoveel…..misschien ook van zichzelf?
    Ik pleit voor een ´luisterend oor`: een plek ( een lekker bank misschien? ) waar altijd iemand bereikbaar is. Op scholen, in de bibliotheek, in ziekenhuizen……Er is zo´n enorme behoefte aan. Maar laten we die functie dan ook bezoldigd doen. Dat maakt dat het ook echt de waarde krijgt die het verdient. En het hoeft niet altijd een psycholoog te zijn. Een lieve buurvrouw of opa kun je ook waarderen voor zijn tijd en aandacht. Misschien praat dat zelfs wat makkelijker……….
    Ik hoop nog veel blogs van je te lezen. Ze raken de kern!
    Veel dank hiervoor.

    • Ik kan alleen maar ‘Ja’-knikken als ik de beide verhalen lees van Paul en van Emmy. Zo eens ben ik met de roep om eens echt naar een kind te willen luisteren, objectief en zonder oordeel. En als je luistert en daarmee een kind weer een stuk tot rust kan brengen, dat dat ook gehonoreerd mag worden. Tegenwoordig moet je overal een diploma of certificaat voor hebben, zoals ook als coach, terwijl een luisterend oor vaak al genoeg is om een kind te ondersteunen. Wat ik ook bemerk bij de jeugd van nu dat zij geen fouten meer mogen maken, overal goed in moeten zijn, in uiterlijk en innerlijk om uiteindelijk hun eigen in ontwikkeling zijnde identiteit en autonomie volledig kwijt te raken. Drugs en drank is hetgeen hen nog leegte in het hoofd en ‘vrijheid’ biedt, even weg van alle verplichtingen. Wat zijn we doorgeslagen in het hedonisme, wat zijn we armoedig geworden in gewoon het menselijke zijn. Laten we proberen weg te blijven van social media en gewoon weer menselijk contact te leggen. Behalve dan de blogs van Paul lezen natuurlijk…

  18. Triest, maar waar. Professionele hulp is een traject van kastje naar de muur. Duurt veel te lang, van verwijzing naar intake en vervolgens misschien behandeling, is een traject van maanden, voor een kind/puber in nood is dat een eeuwigheid. Vaak wordt er ook vanuit de school op aangedrongen dat het kind beter zijn best moet doen, hierbij wordt over het hoofd gezien dat het kind niet meer kan. Vooroordelen zijn volop aanwezig. voor een kind moeilijk door te dringen met de eigen hulpvraag.

  19. Hallo Paul, helemaal eens met je en het zou voor iedereen een “wake-up call” moeten zijn, maar het blijft wat stroperig. Zelf doe ik nog een beetje vrijwilligerswerk en begeleid jongeren en ik merk dat er veel “schotten” zijn en dat er dan ook wel (veel) jongeren tussen wal en schip vallen; wat te doen en wat is wijsheid ?
    Paul bedankt voor jouw inspirerende blogs; ze raken altijd de kern en geven mij energie om door te gaan,
    warme groeten, René

"Wat is uw reactie op mijn artikel? Mede namens de andere lezers bedankt voor het toevoegen van uw bijdrage. Laat een reactie achter voor mij, of reageer op elkaar. Het zou mij een plezier doen. Bedankt aan alle lezers die mijn weblog verrijken met een reactie." - Paul de Blot

NB: Uw emailadres wordt nooit gepubliceerd. Reacties met meer dan één link worden eerst gecontroleerd. Link alleen naar relevante websites. Gebruik uw reactie niet voor commercie.


17 + = 24