De helse ervaring van een asielkind

In ons land blijkt een groot aantal asielkinderen na 6 jaar wachten nog steeds geen zekerheid te hebben over hun verblijfstatus, ondanks alle hierover in het verleden gemaakte afspraken. Elke dag leven ze met de onzekerheid of ze mogen blijven. Beseffen we wat dat voor een asielkind betekent, dat het wanhopig wordt als het op de middelbare school examen moet doen? Want wat voor zin heeft al die moeite als het toch weg moet.

Heeft het kind nog rechtsbescherming?

Ik schrok van het onheilspellende bericht dat het aantal dodelijke slachtoffers van kindermishandeling niet is gedaald. Hoe is het mogelijk dat nog zoveel ouders dit hun kinderen aandoen zonder dat de overheid daar iets tegen kan doen. De jeugdzorg is nog steeds een zorgenkind en daar heeft men nog geen greep op de kindermishandeling.

Het beleid op de snelweg met twee snelheden

Er is in Nederland een diepe generatiekloof ontstaan. De oudere mensen die de oorlog hebben meegemaakt en aan de opbouw van het geruïneerde Nederland hebben gewerkt, hopen van hun oude dag te kunnen genieten. Ze groeien niet meer en doen alles rustig aan. De jongere generaties hebben de oorlog niet gekend en worden meegesleept door de revolutionaire technische ontwikkelingen. Een sprekend beeld is het fietspad waar naast traag bewegende ouderen ook voortsnellende scooters razen. Men weet niet hoe men dit verkeer met twee snelheden in goede banen moet leiden.

Het verloren gaan van onze bezielende kracht

We leven in een crisis, een crisis die ons persoonlijke - en maatschappelijke leven dreigt te ontwrichten. Door de bomaanslagen in Parijs en Brussel, door de angst voor meer terreur en door de enorme stroom van vluchtelingen komt de Europese samenwerking onder druk te staan. Men weet vaak geen raad en speelt paniekvoetbal. Ook in ons land moet het algemeen belang soms wijken voor de belangen van politieke partijen.

Het beleid gaat om mensen en niet om cijfers

De toevloed van vluchtelingen kan in Europa tot een onbeheersbare situatie leiden. In de Europese Unie heerst verdeeldheid over de aanpak van dit probleem en daardoor staat de eenheid van de EU zelf op het spel. Er zijn conflicten met Rusland, Turkije en Griekenland. In het streven naar eenheid ontstaat er paradoxaal genoeg steeds meer verdeeldheid op verschillende gebieden. Een crisis heeft altijd meerdere oorzaken.

De ramp van V&D

Het was te voorzien dat 8000 mensen hun baan zouden verliezen, maar de gevolgen ervan zijn niet te overzien. De situatie blijkt nog erger te zijn omdat ook toeleveranciers en aanverwante bedrijven ophouden te bestaan. Er komen steeds meer kleine bedrijven ten val en hele winkelwijken dreigen te verpauperen. Het is een veldslag en de werkeloosheid wordt een ramp. Deze economisch malaise is de keerzijde van de grootschalige aanpak en bijbehorende bureaucratische regelgeving. Die maken voor de hand liggende oplossingen vaak onmogelijk.

De toekomst lijkt uitzichtloos

Als we de media mogen geloven lijkt de situatie in de wereld uitzichtloos. Er is een totaal gebrek aan samenwerking van de rivaliserende mogendheden. Alles draait om geld en macht, desnoods ten koste van mensenlevens. Er zijn mooie afspraken gemaakt over het tegengaan van de luchtvervuiling, maar die worden al direct door machtige lobby’s ondermijnd. De vluchtelingenstroom schept geen eenheid maar verdeeldheid in Europa, waardoor zelfs de Europese Unie gevaar loopt te uiteen te vallen. Ondertussen wordt de kloof tussen arm en rijk in de wereld steeds maar groter. Ik kan me voorstellen dat al deze berichten de mensen wanhopig maken.

Respect voor anderen

Het is een bekend feit dat sommige mensen zich ergeren aan het gedrag van anderen waarin ze zelf ook tekort schieten. Het is ook een collectief verschijnsel. Na de rellen en het wangedrag van asielzoekers in Keulen komen er overal heftige reacties los. Het lijkt alsof de mensen onbewust hun eigen gedrag hierin herkennen.

Asielzoekers in diskrediet

De aanranding van vrouwen in Keulen heeft terecht een schokeffect teweeg gebracht in Europa. Daar is op twee manieren op gereageerd. De eerste reactie was hard optreden tegen de boosdoeners en ze het land uitzetten. Dat is redelijk, maar hier moet toch met de nodige wijsheid worden gehandeld, gelet op hun ontregelde toestand. De tweede reactie was geen asielzoekers meer toelaten en zeker niet uit de islamitische landen. Dat is een onredelijke generalisatie, alsof alle islamieten vrouwonvriendelijk zijn.

Een nieuw begin

Het jaar 2015 was een crisisjaar, zelfs een oorlogsjaar, waardoor de dijken het begaven en vluchtelingen in grote aantallen ons land binnen kwamen. Het leek allemaal uitzichtloos. Door de grote verdeeldheid over de aanpak van dit probleem kon er geen goede oplossing worden bereikt. Daarom denken veel mensen dat een herstel van deze diepgaande crisis niet mogelijk is. Zij vinden dat we gewoon opnieuw moeten beginnen met nieuwe waarden, niet meer met de waarden van bezit en macht, maar met de waarden van zingeving, vriendschap en samenwerking.