27 april 2017

De helse ervaring van een asielkind

In ons land blijkt een groot aantal asielkinderen na 6 jaar wachten nog steeds geen zekerheid te hebben over hun verblijfstatus, ondanks alle hierover in het verleden gemaakte afspraken. Elke dag leven ze met de onzekerheid of ze mogen blijven. Beseffen we wat dat voor een asielkind betekent, dat het wanhopig wordt als het op de middelbare school examen moet doen? Want wat voor zin heeft al die moeite als het toch weg moet.

Het verloren gaan van onze bezielende kracht

We leven in een crisis, een crisis die ons persoonlijke - en maatschappelijke leven dreigt te ontwrichten. Door de bomaanslagen in Parijs en Brussel, door de angst voor meer terreur en door de enorme stroom van vluchtelingen komt de Europese samenwerking onder druk te staan. Men weet vaak geen raad en speelt paniekvoetbal. Ook in ons land moet het algemeen belang soms wijken voor de belangen van politieke partijen.

Het beleid gaat om mensen en niet om cijfers

De toevloed van vluchtelingen kan in Europa tot een onbeheersbare situatie leiden. In de Europese Unie heerst verdeeldheid over de aanpak van dit probleem en daardoor staat de eenheid van de EU zelf op het spel. Er zijn conflicten met Rusland, Turkije en Griekenland. In het streven naar eenheid ontstaat er paradoxaal genoeg steeds meer verdeeldheid op verschillende gebieden. Een crisis heeft altijd meerdere oorzaken.

De toekomst lijkt uitzichtloos

Als we de media mogen geloven lijkt de situatie in de wereld uitzichtloos. Er is een totaal gebrek aan samenwerking van de rivaliserende mogendheden. Alles draait om geld en macht, desnoods ten koste van mensenlevens. Er zijn mooie afspraken gemaakt over het tegengaan van de luchtvervuiling, maar die worden al direct door machtige lobby’s ondermijnd. De vluchtelingenstroom schept geen eenheid maar verdeeldheid in Europa, waardoor zelfs de Europese Unie gevaar loopt te uiteen te vallen. Ondertussen wordt de kloof tussen arm en rijk in de wereld steeds maar groter. Ik kan me voorstellen dat al deze berichten de mensen wanhopig maken.

Respect voor anderen

Het is een bekend feit dat sommige mensen zich ergeren aan het gedrag van anderen waarin ze zelf ook tekort schieten. Het is ook een collectief verschijnsel. Na de rellen en het wangedrag van asielzoekers in Keulen komen er overal heftige reacties los. Het lijkt alsof de mensen onbewust hun eigen gedrag hierin herkennen.

Asielzoekers in diskrediet

De aanranding van vrouwen in Keulen heeft terecht een schokeffect teweeg gebracht in Europa. Daar is op twee manieren op gereageerd. De eerste reactie was hard optreden tegen de boosdoeners en ze het land uitzetten. Dat is redelijk, maar hier moet toch met de nodige wijsheid worden gehandeld, gelet op hun ontregelde toestand. De tweede reactie was geen asielzoekers meer toelaten en zeker niet uit de islamitische landen. Dat is een onredelijke generalisatie, alsof alle islamieten vrouwonvriendelijk zijn.

We zijn in oorlog

Het is een harde uitspraak van onze premier, een uitspraak met grote gevolgen, omdat die uitgaat van een kloof tussen WIJ en ZIJ, tussen wij en onze vijanden. Het is een weergave van het egocentrische denken van Europa, zoals we dat zagen na de Tweede Wereldoorlog. Het Hitler-regiem was de andere kant van het WIJ, de leiders werden veroordeeld en kregen de doodstraf.

Mensen in nood

We ervaren een overstroming van vluchtelingen zonder afvoerkanalen en de dijkbreuk is niet te dichten. Landen onderhandelen over het toelaten van het aantal vluchtelingen. Daarbij wordt vaak vergeten dat het om mensen gaat, mensen met een leven zoals ieder van ons. Wie de ellende en doodsangst van de vluchteling wil begrijpen, moet met een vluchteling gaan praten om te ervaren wat ze hebben meegemaakt. Een moeder zal geen onnodig levensgevaar riskeren om haar kinderen te redden.

Kind in nood

Het kind is de belangrijkste investering voor de toekomst, maar het kind is in nood. Als we de cijfers mogen geloven lopen momenteel drie van de vijf huwelijken uit op een scheiding, heel vaak een vechtscheiding, waar de kinderen het slachtoffer van zijn. We kunnen daar niet altijd de ouders de schuld van geven. Zij kunnen op hun beurt de dupe zijn van overmatige werkdruk of werkloosheid, van de starre bureaucratische wetgeving of bezuinigingen in de zorg.

Er zijn mensen die niet bestaan

Nederland noemt zich een democratisch land dat de mensenrechten erkent. Hoe kan het dan, dat er in ons land mensen zijn, die wettelijk gezien niet bestaan? Zelfs de grootste misdadiger heeft nog recht op een advocaat. Hoe is dit mogelijk?

Verboden elkaar te helpen

Ik werd opgeschrikt door het bericht dat een goede vriend van mij was overleden. Hij had zijn pols doorgesneden en was doodgebloed. Hij had een goede positie, maar verloor zijn baan en ook zijn huis. Daardoor was hij dakloos geworden. Hij wilde voorlopig bij zijn moeder inwonen , maar dat zou zijn moeder een stuk van haar inkomen kosten en ze zouden beiden in de armoede belanden. Hij probeerde bij vrienden onderdak te krijgen maar stootte telkens weer op de bestuurlijke gevolgen die de overheid daaraan verbond. Dit probleem is algemeen bekend.

Het probleem van het kinderpardon

Nederland is er trots op een rechtsstaat te zijn, maar als we kennisnemen van de kritiek van de Kinderombudsman, dan lijkt het wel of onze rechtsstaat is doorgeschoten in een onrechtsstaat. Het gaat om de onmenselijke handhaving van het asielrecht. Het is onbegrijpelijk hoe op grond daarvan honderden kinderen, die al in Nederland zijn ingeburgerd, het land worden uitgezet. Dat beleid druist in tegen de mensenrechten van het kind. De gezagsdragers zijn blijkbaar vergeten dat het rechtssysteem gericht is op bescherming van de rechten van de mens en niet omgekeerd.

Video

LAATSTE ARTIKELS

webdevelopment by wise-internet