22 september 2017

Een uitzichtloze situatie

Wie de media volgt ervaart een uitzichtloze situatie, zowel op landelijk als internationaal niveau. De terreur slaat overal ongrijpbaar toe. We zien ook overal baldadigheid, agressie, wanhoop en machteloosheid. Het aantal vechtscheidingen neemt niet af. Drie van de vijf huwelijken lopen vast, vaak met tragische gevolgen.

De terrorist is gericht op paniek

Bijna dagelijks worden we geconfronteerd met berichten over terreuraanslagen of aanslagen die zijn voorkomen. De terroristen slagen er gemakkelijk in om paniek te zaaien, want waar ze zullen toeslaan is vooraf niet met zekerheid te zeggen. Het onberekenbare en ongrijpbare van hun daden is hun sterkste wapen om onrust te scheppen. Met eenvoudige middelen slagen ze erin een mijnenveld te leggen die verlammend werkt in ons leven. Onze angst wordt nog versterkt door de nieuwsmedia. Daardoor maken we onszelf slachtoffers van terreur.

De vluchtelingenstroom is niet te beheersen

Iedereen verwacht dat we in staat zijn de vluchtelingenstroom te beheersen maar volgens mij zal die blijven toenemen. Het klimaat verandert, de droogte neemt toe en de honger wordt een ramp voor menig gebied. Niet alleen in het Midden-Oosten, maar in de hele wereld groeit het vluchtelingenprobleem en daarmee ook de misdaad van de mensensmokkel.

Schandaal van onze eeuw

Het aantal miljonairs in Nederland neemt toe, maar de armoede eveneens. Hoe is dat mogelijk? Het aantal gezinnen dat ondersteuning krijgt van de voedselbank wordt niet minder, maar groter. De werkloosheid blijft hoog en steeds vallen er weer nieuwe ontslagen. Hierdoor raakt menig gezin zijn huis kwijt en vervalt tot diepe armoede. Wat doet de overheid hieraan? Die werkt met statistieken en abstracte cijfers, waardoor de wanhoop van veel mensen niet zichtbaar wordt.

De helse ervaring van een asielkind

In ons land blijkt een groot aantal asielkinderen na 6 jaar wachten nog steeds geen zekerheid te hebben over hun verblijfstatus, ondanks alle hierover in het verleden gemaakte afspraken. Elke dag leven ze met de onzekerheid of ze mogen blijven. Beseffen we wat dat voor een asielkind betekent, dat het wanhopig wordt als het op de middelbare school examen moet doen? Want wat voor zin heeft al die moeite als het toch weg moet.

Het verloren gaan van onze bezielende kracht

We leven in een crisis, een crisis die ons persoonlijke - en maatschappelijke leven dreigt te ontwrichten. Door de bomaanslagen in Parijs en Brussel, door de angst voor meer terreur en door de enorme stroom van vluchtelingen komt de Europese samenwerking onder druk te staan. Men weet vaak geen raad en speelt paniekvoetbal. Ook in ons land moet het algemeen belang soms wijken voor de belangen van politieke partijen.

Het beleid gaat om mensen en niet om cijfers

De toevloed van vluchtelingen kan in Europa tot een onbeheersbare situatie leiden. In de Europese Unie heerst verdeeldheid over de aanpak van dit probleem en daardoor staat de eenheid van de EU zelf op het spel. Er zijn conflicten met Rusland, Turkije en Griekenland. In het streven naar eenheid ontstaat er paradoxaal genoeg steeds meer verdeeldheid op verschillende gebieden. Een crisis heeft altijd meerdere oorzaken.

De toekomst lijkt uitzichtloos

Als we de media mogen geloven lijkt de situatie in de wereld uitzichtloos. Er is een totaal gebrek aan samenwerking van de rivaliserende mogendheden. Alles draait om geld en macht, desnoods ten koste van mensenlevens. Er zijn mooie afspraken gemaakt over het tegengaan van de luchtvervuiling, maar die worden al direct door machtige lobby’s ondermijnd. De vluchtelingenstroom schept geen eenheid maar verdeeldheid in Europa, waardoor zelfs de Europese Unie gevaar loopt te uiteen te vallen. Ondertussen wordt de kloof tussen arm en rijk in de wereld steeds maar groter. Ik kan me voorstellen dat al deze berichten de mensen wanhopig maken.

Respect voor anderen

Het is een bekend feit dat sommige mensen zich ergeren aan het gedrag van anderen waarin ze zelf ook tekort schieten. Het is ook een collectief verschijnsel. Na de rellen en het wangedrag van asielzoekers in Keulen komen er overal heftige reacties los. Het lijkt alsof de mensen onbewust hun eigen gedrag hierin herkennen.

Asielzoekers in diskrediet

De aanranding van vrouwen in Keulen heeft terecht een schokeffect teweeg gebracht in Europa. Daar is op twee manieren op gereageerd. De eerste reactie was hard optreden tegen de boosdoeners en ze het land uitzetten. Dat is redelijk, maar hier moet toch met de nodige wijsheid worden gehandeld, gelet op hun ontregelde toestand. De tweede reactie was geen asielzoekers meer toelaten en zeker niet uit de islamitische landen. Dat is een onredelijke generalisatie, alsof alle islamieten vrouwonvriendelijk zijn.

We zijn in oorlog

Het is een harde uitspraak van onze premier, een uitspraak met grote gevolgen, omdat die uitgaat van een kloof tussen WIJ en ZIJ, tussen wij en onze vijanden. Het is een weergave van het egocentrische denken van Europa, zoals we dat zagen na de Tweede Wereldoorlog. Het Hitler-regiem was de andere kant van het WIJ, de leiders werden veroordeeld en kregen de doodstraf.

Mensen in nood

We ervaren een overstroming van vluchtelingen zonder afvoerkanalen en de dijkbreuk is niet te dichten. Landen onderhandelen over het toelaten van het aantal vluchtelingen. Daarbij wordt vaak vergeten dat het om mensen gaat, mensen met een leven zoals ieder van ons. Wie de ellende en doodsangst van de vluchteling wil begrijpen, moet met een vluchteling gaan praten om te ervaren wat ze hebben meegemaakt. Een moeder zal geen onnodig levensgevaar riskeren om haar kinderen te redden.

Video

LAATSTE ARTIKELS

webdevelopment by wise-internet