22 september 2017

In de zorg zowel als in het onderwijs gaat het vooral...

Ik heb al 45 jaar lang gewerkt zowel in het onderwijs als in de zorg. Daar heb ik mensen leren kennen met een sterke bezieling. Aan hun idealisme heb ik het te danken dat ik nog met veel plezier in deze beide sectoren werk. Daar ben ik hen altijd dankbaar voor. Tegelijkertijd zag ik ook heel vaak dat ze in hun verwachtingen werden gefrustreerd, vaak zo sterk dat ze afhaakten. Dat is de grootste kapitaalvernietiging voor deze instellingen.

Vernieuwing noodzakelijk in het beleid van zorg en onderwijs

Op mijn beide artikelen over het beleid in de zorg en het onderwijs, dat ziek is, zijn talrijke reacties gekomen. Dat is een goed teken. Het blijkt dat het onderwijs zelf vaak ook te gesloten is geworden voor vernieuwing. Ik heb gewezen op de interessante studie van Gerrit Broekstra over Diep Leiderschap, want het leiderschap is tot nu toe te oppervlakkig geweest. Het gaat om de genetische code (missie en waarden) in de zorg en het onderwijs.

Zij-instromers in het onderwijs hebben het moeilijk

Zij-instromers in het onderwijs hebben het moeilijk zoals men in de krant kan lezen. Hoe zou dat komen? Aan hun opleiding ligt het niet want ze beschikken vaak over zeer gedegen kennis. Ik denk dat zij-instromers in de zorgsector, waar ook een grote nood is aan krachten, hetzelfde probleem zullen ervaren. Toch is het een goede ontwikkeling als zowel de zorg als het onderwijs met zij-instromers kan worden versterkt. Maar daar is wel meer nodig dan een technische bijscholing op het doe-niveau.

Waar willen we heen met ons onderwijs?

De politiek doet alles om snel uit de crisis te komen. Dat is zeer lofwaardig maar de praktijk geeft de indruk van paniekvoetbal. De aandacht valt vooral op het herstel van de economie, want we mogen ons nageslacht niet met een zware schuldenlast belasten. Dat lijkt een goede argumentatie...

De zorgsector in de zorgen

Niet alleen de banken maar ook de zorgsector zit in een crisis. Niet alleen als gevolg van medische missers of gebrek aan geld, maar vooral door een crisis in het management ervan. Het goed bedoelde streven naar grootschaligheid en marktwerking blijkt averechts te werken. Men had hierbij uit het oog verloren dat het niet producten of technieken waren die de zorgsector aan de klanten verkocht, maar dat gezondheid vooral gebaseerd is op menselijke relaties.

Zoeken we garantie voor de toekomst? Investeer dan in de jeugd

Ik lees in de krant over een staking van studenten uit protest tegen bezuinigingsmaatregelen. Dat gebeurt gelukkig niet vaak, maar dat het gebeurd is wel veel betekenend. Men heeft geen geld en men zoekt naar wegen om de kosten te verlagen. Er worden nieuwe technieken ontwikkeld, de klassen worden groter en het aantal docenten wordt verminderd.

De kaasschaaf lijkt redelijk

In een crisisberaad weet men vaak geen raad, want de zekerheid van de uitgangspunten zijn weggevallen. Het kan dan gemakkelijk op paniekvoetbal uitlopen waar elke redelijkheid ontbreekt. Allen zijn het eens dat er bezuinigd moet worden want de economische logica is duidelijk. De uitgaven zijn te groot en de inkomsten te klein, dus minder uitgeven. Maar dan komt de vraag hoe het kan. Het gemakkelijkste blijkt dan de kaasschaaf: iedereen gelijkelijk laten inleveren. Dat is eerlijk.

Is er hoop voor oud geworden bedrijven?

In een bejaardenhuis ontmoeten we oude mensen. Ze zijn oud, niet enkel lichamelijk maar vaak ook geestelijk. Ze kunnen de snelle veranderingen van het moderne leven niet meer bijhouden en voelen zich onzeker en angstig. Ze worden paniekerig in hun gedrag. In de goede oude tijd was in hun ogen alles veel beter. Ze zijn verkrampt en opgesloten geraakt in een gesloten systeem uit het verleden. Er is geen openheid voor vernieuwing.

Video

LAATSTE ARTIKELS

webdevelopment by wise-internet