27 april 2017

Waar willen we heen met ons onderwijs?

De politiek doet alles om snel uit de crisis te komen. Dat is zeer lofwaardig maar de praktijk geeft de indruk van paniekvoetbal. De aandacht valt vooral op het herstel van de economie, want we mogen ons nageslacht niet met een zware schuldenlast belasten. Dat lijkt een goede argumentatie. Het is zeer juist de volgende generaties niet met de brokken van onze crisis te laten zitten. Maar eenzijdig herstel van de economie is vooral een herstel van de gevestigde orde, maar wel ten koste van de volgende generaties.

De zorgsector in de zorgen

Niet alleen de banken maar ook de zorgsector zit in een crisis. Niet alleen als gevolg van medische missers of gebrek aan geld, maar vooral door een crisis in het management ervan. Het goed bedoelde streven naar grootschaligheid en marktwerking blijkt averechts te werken. Men had hierbij uit het oog verloren dat het niet producten of technieken waren die de zorgsector aan de klanten verkocht, maar dat gezondheid vooral gebaseerd is op menselijke relaties.

Zoeken we garantie voor de toekomst? Investeer dan in de jeugd

Ik lees in de krant over een staking van studenten uit protest tegen bezuinigingsmaatregelen. Dat gebeurt gelukkig niet vaak, maar dat het gebeurd is wel veel betekenend. Men heeft geen geld en men zoekt naar wegen om de kosten te verlagen. Er worden nieuwe technieken ontwikkeld, de klassen worden groter en het aantal docenten wordt verminderd.

De kaasschaaf lijkt redelijk

In een crisisberaad weet men vaak geen raad, want de zekerheid van de uitgangspunten zijn weggevallen. Het kan dan gemakkelijk op paniekvoetbal uitlopen waar elke redelijkheid ontbreekt. Allen zijn het eens dat er bezuinigd moet worden want de economische logica is duidelijk. De uitgaven zijn te groot en de inkomsten te klein, dus minder uitgeven. Maar dan komt de vraag hoe het kan. Het gemakkelijkste blijkt dan de kaasschaaf: iedereen gelijkelijk laten inleveren. Dat is eerlijk.

Het gaat niet om geld maar om mensen

In deze tijd van crisis wordt er voortdurend gedacht en gesproken over manieren om het geld te saneren. Het is inderdaad de geldsector die de crisis heeft veroorzaakt en het is belangrijk daar aandacht aan te besteden. Maar het zijn de mensen die het moeten herstellen en mensen die er het slachtoffer van zijn. Vernieuwing is ondenkbaar zonder mensen.

Is er hoop voor oud geworden bedrijven?

In een bejaardenhuis ontmoeten we oude mensen. Ze zijn oud, niet enkel lichamelijk maar vaak ook geestelijk. Ze kunnen de snelle veranderingen van het moderne leven niet meer bijhouden en voelen zich onzeker en angstig. Ze worden paniekerig in hun gedrag. In de goede oude tijd was in hun ogen alles veel beter. Ze zijn verkrampt en opgesloten geraakt in een gesloten systeem uit het verleden. Er is geen openheid voor vernieuwing.

Video

LAATSTE ARTIKELS

webdevelopment by wise-internet