25 maart 2017

Gaat ons politieke beleid nog om mensen?

In het Noord-Hollands Dagblad las ik hoe de 14-jarige Omar uit Syrië in 2015 in Ter Apel kwam en daarna langs negen asielzoekerscentra werd verplaatst, telkens in een ander deel van het land. Uiteindelijk kwam hij op een kleine flat terecht en kon eindelijk rustig naar school gaan. Maar telkens als Omar dacht rust te hebben gevonden ging hij weer op transport.

Leeft onze parlementaire democratie nog?

Wie de opiniepeilingen volgt kan zich afvragen of we nog democratisch geregeerd worden. We zitten met een achterhaald politiek systeem waar alleen politieke partijen de dienst uitmaken. Hoe is het zover gekomen? Door onszelf! Daarom kunnen we er ook zelf iets aan doen.

Ons recht op menselijke waardigheid

De verkiezing van Donald Trump als Amerika’s nieuwe president heeft veel politieke onrust veroorzaakt. Ook in Nederland is dat door de komende verkiezing voor de Tweede Kamer te bespeuren. Het gaat om de democratische vrijheid die gevaar loopt. Ieder land probeert die op zijn eigen manier veilig te stellen. Een van de politieke problemen is het recht op vrijheid van meningsuiting. Waar komt het vandaan en tot hoe ver gaat dat recht?

Plezier schept energie – angst werkt verlammend

Wie de media volgt kan niet veel vertrouwen hebben in de toekomst. Oorlog en geweld worden steeds dreigender, armoede neemt toe en de politieke vooruitzichten worden steeds minder voorspelbaar. De vluchtelingen vormen een groot probleem en de religieuze spanningen zijn vaak angstwekkend. Deze factoren werken verlammend op nieuwe initiatieven.

De uitzichtloosheid neemt toe

Uit de berichtgeving van de media blijkt dat er in de wereld overal moeilijk oplosbare problemen zijn. Het lijkt een uitzichtloze situatie. Denk hierbij aan godsdienstoorlogen, internationale politieke conflicten, niet te beheersen vluchtelingenstromen, de milieuvervuiling en de opwarming van de aarde. En dan komen daar nog de natuurrampen bij. Deze oorzaken maken het voor veel mensen moeilijk om een menswaardig bestaan op te bouwen, vooral in de arme landen.

De chaos op zijn dieptepunt en toch is er samenhang

De media tonen ons de ergste gevolgen van het oorlogsgeweld. De hel van Syrië waar de grote mogendheden elkaar bestrijden, de wanhopige situatie in de vluchtelingenkampen in Griekenland, de duizenden drenkelingen die de dood vinden in zee, de terreur in Afrika. Door dat oorlogsgeweld zijn er in Nederland veel kinderen zonder ouders met een uitzichtloze toekomst, waar de politiek geen raad mee weet. Voeg daarbij het aantal zelfdodingen dat in ons land onheilspellend toeneemt en het lijkt alsof het leven ons geen houvast meer biedt.

Losgeslagen jeugd

Volgens persberichten brengt een groep Turkse jongeren in Zaandam hun wijk in opschudding. De politie schijnt machteloos te staan. Als de berichten juist zijn is dat inderdaad een probleem, geen probleem van de jongeren maar een probleem voor de overheid. Er wordt op meer plaatsen geklaagd over de onrust die hangjongeren veroorzaken en soms vormen zich daaruit jeugdbendes die tot misdadige praktijken overgaan.

De zinloosheid herhaalt zich

Op deze dag 15 augustus capituleert Japan in 1945. Dat is het einde van een zinloze oorlog met een onbeschrijfelijke ellende van miljoenen slachtoffers, doden, verminkten en gebroken gezinnen. Langzamerhand is de oorlogsverwoesting wel hersteld maar de traumatische ervaring van de oorlogsslachtoffers nog niet. Over de littekens van de oorlog die de ouderen nog ervaren wordt weinig gesproken.

De terrorist is gericht op paniek

Bijna dagelijks worden we geconfronteerd met berichten over terreuraanslagen of aanslagen die zijn voorkomen. De terroristen slagen er gemakkelijk in om paniek te zaaien, want waar ze zullen toeslaan is vooraf niet met zekerheid te zeggen. Het onberekenbare en ongrijpbare van hun daden is hun sterkste wapen om onrust te scheppen. Met eenvoudige middelen slagen ze erin een mijnenveld te leggen die verlammend werkt in ons leven. Onze angst wordt nog versterkt door de nieuwsmedia. Daardoor maken we onszelf slachtoffers van terreur.

Een uitzichtloze toekomst

Het lijkt alsof de Brexit ons democratisch bestel van de Europese Unie op losse schroeven heeft gezet. Eigenlijk wordt dat al enige tijd ondermijnd doordat de afzonderlijke landen hun eigen belang laten prevaleren boven het algemeen belang. Dat beleid wordt niet langer meer gedragen door het volk en de schijneenheid van het Verenigd Europa dreigt uiteen te vallen. Alle politieke successen uit het verleden blijken niet meer dan een spel om de macht te zijn.

De helse ervaring van een asielkind

In ons land blijkt een groot aantal asielkinderen na 6 jaar wachten nog steeds geen zekerheid te hebben over hun verblijfstatus, ondanks alle hierover in het verleden gemaakte afspraken. Elke dag leven ze met de onzekerheid of ze mogen blijven. Beseffen we wat dat voor een asielkind betekent, dat het wanhopig wordt als het op de middelbare school examen moet doen? Want wat voor zin heeft al die moeite als het toch weg moet.

Het beleid op de snelweg met twee snelheden

Er is in Nederland een diepe generatiekloof ontstaan. De oudere mensen die de oorlog hebben meegemaakt en aan de opbouw van het geruïneerde Nederland hebben gewerkt, hopen van hun oude dag te kunnen genieten. Ze groeien niet meer en doen alles rustig aan. De jongere generaties hebben de oorlog niet gekend en worden meegesleept door de revolutionaire technische ontwikkelingen. Een sprekend beeld is het fietspad waar naast traag bewegende ouderen ook voortsnellende scooters razen. Men weet niet hoe men dit verkeer met twee snelheden in goede banen moet leiden.

Video

LAATSTE ARTIKELS

webdevelopment by wise-internet