21 november 2018

Een nieuw begin

Het jaar 2015 was een crisisjaar, zelfs een oorlogsjaar, waardoor de dijken het begaven en vluchtelingen in grote aantallen ons land binnen kwamen. Het leek allemaal uitzichtloos. Door de grote verdeeldheid over de aanpak van dit probleem kon er geen goede oplossing worden bereikt. Daarom denken veel mensen dat een herstel van deze diepgaande crisis niet mogelijk is. Zij vinden dat we gewoon opnieuw moeten beginnen met nieuwe waarden, niet meer met de waarden van bezit en macht, maar met de waarden van zingeving, vriendschap en samenwerking.

We zijn in oorlog

Het is een harde uitspraak van onze premier, een uitspraak met grote gevolgen, omdat die uitgaat van een kloof tussen WIJ en ZIJ, tussen wij en onze vijanden. Het is een weergave van het egocentrische denken van Europa, zoals we dat zagen na de Tweede Wereldoorlog. Het Hitler-regiem was de andere kant van het WIJ, de leiders werden veroordeeld en kregen de doodstraf.

Kind in nood

Het kind is de belangrijkste investering voor de toekomst, maar het kind is in nood. Als we de cijfers mogen geloven lopen momenteel drie van de vijf huwelijken uit op een scheiding, heel vaak een vechtscheiding, waar de kinderen het slachtoffer van zijn. We kunnen daar niet altijd de ouders de schuld van geven. Zij kunnen op hun beurt de dupe zijn van overmatige werkdruk of werkloosheid, van de starre bureaucratische wetgeving of bezuinigingen in de zorg.

Er zijn mensen die niet bestaan

Nederland noemt zich een democratisch land dat de mensenrechten erkent. Hoe kan het dan, dat er in ons land mensen zijn, die wettelijk gezien niet bestaan? Zelfs de grootste misdadiger heeft nog recht op een advocaat. Hoe is dit mogelijk?

Verboden elkaar te helpen

Ik werd opgeschrikt door het bericht dat een goede vriend van mij was overleden. Hij had zijn pols doorgesneden en was doodgebloed. Hij had een goede positie, maar verloor zijn baan en ook zijn huis. Daardoor was hij dakloos geworden. Hij wilde voorlopig bij zijn moeder inwonen , maar dat zou zijn moeder een stuk van haar inkomen kosten en ze zouden beiden in de armoede belanden. Hij probeerde bij vrienden onderdak te krijgen maar stootte telkens weer op de bestuurlijke gevolgen die de overheid daaraan verbond. Dit probleem is algemeen bekend.

Het probleem van het kinderpardon

Nederland is er trots op een rechtsstaat te zijn, maar als we kennisnemen van de kritiek van de Kinderombudsman, dan lijkt het wel of onze rechtsstaat is doorgeschoten in een onrechtsstaat. Het gaat om de onmenselijke handhaving van het asielrecht. Het is onbegrijpelijk hoe op grond daarvan honderden kinderen, die al in Nederland zijn ingeburgerd, het land worden uitgezet. Dat beleid druist in tegen de mensenrechten van het kind. De gezagsdragers zijn blijkbaar vergeten dat het rechtssysteem gericht is op bescherming van de rechten van de mens en niet omgekeerd.

Het vluchtelingenprobleem wordt onoplosbaar

Het vluchtelingenprobleem lijkt een ramp te worden die niemand kan overzien. Niet alleen Europa staat er machteloos tegenover, maar ook in het Midden-Oosten, in Afrika, in Azië groeit er een vluchtelingenstroom. De hulporganisaties putten zich uit om te helpen maar het lijkt op dweilen met de kraan open. Het zijn niet alleen mensen die op zoek zijn naar een beter leven, maar vooral die hun huis en haard hebben verloren en die zelfs in levensgevaar verkeren. Er zullen zeker ook misdadigers onder hen zijn die van de situatie misbruik maken. Dit misbruik is geen argument om de mensen in nood niet te helpen.

Zijn juridische procedures belangrijker dan mensenrechten?

Ik las in Het Parool van 4 juli dat er 50 Amsterdamse gezinnen moeten vertrekken na afloop van de juridische procedures van het kinderpardon. De kinderen, vaak al pubers, zijn hier geboren en getogen, maar moeten toch terug naar een land waarvan ze de taal niet kennen en er volledig vreemd zijn. Zelfs het pleidooi van de burgemeester schijnt niet te helpen. Het is alsof het de schuld van de ouders is, dat ze kinderen hebben, die in de gevoeligste periode van hun jeugdleven een geestelijke doodstraf krijgen opgelegd.

Het drama Griekenland

De Europese eenheid is schijnbaar gered. De EU vindt dat Griekenland dankbaar moet zijn, maar de Grieken ervaren de deal als een vernedering. Het gaat daarbij niet om de redding van Griekenland, maar om het veiligstellen van de financiële belangen van de rijke Europese landen en van de banken. Hier werd onderhandeld en besloten door de ministers van financiën, niet door welzijnswerkers. Het tragische is dat de crisis van Griekenland eenzijdig wordt gezien als een geldkwestie en niet als een probleem van het welzijn van mensen.

Is Nederland nog democratisch?

De verkiezingen zijn achter de rug en Nederland blijkt nog moeilijker bestuurbaar te zijn geworden. De onderlinge strijd van de politieke partijen is verscherpt door hun EGO-cratie. Deskundigheid schijnt tegenwoordig minder belangrijk te zijn.

De armen worden armer

Nederland behoort tot de rijke landen van de wereld en toch blijkt er een opvallende groei te zijn in de behoefte aan voedselpakketten voor de armen. Dat verschijnsel doet zich ook in andere rijke landen voor. Er is schijnbaar iets mis met onze economie. Steeds meer studies tonen aan dat ons huidig economische systeem niet werkt.

Communicerende vaten

We zijn in een stroomversnelling van veranderingen geraakt en weten ons geen raad. Een onbeheersbare stroom vluchtelingen die niet zal afnemen zolang het oorlogsgeweld voortduurt, de jihad en de ebola-epidemie zijn angstaanjagende beelden geworden. Wat biedt 2015 voor mogelijkheden?

Video

LAATSTE ARTIKELS

Is het kind nog waardevol?

“Dank je wel”

Onze jeugd is ziek

webdevelopment by wise-internet