We leven in de spanning van verkiezingen. De discussies worden vooral beheerst door bezuiniging. Het gaat steeds weer om geld. De politiek beweegt zich vooral rondom de dictatuur van geld en in ons democratisch denken trachten we door een goede reglementering deze dictatuur veilig te stellen. Dit patroon is oeroud.
Paul's Columns Archief
Is er echt herstel?
Vernieuwing gaat altijd om mensen. De internationale bank, IMF, geeft ons hoop op herstel van de crisis, want de wereldeconomie is zich aan het herstellen. Maar is er echt herstel? Daar twijfel ik aan. Er is inderdaad vernieuwing, maar er wordt gewerkt aan vernieuwing van de economische machinerie waar de mens een machineonderdeel van is. Onze economische systemen en vernieuwingen houden schijnbaar met alles rekening maar toch gaat het behoorlijk mis.
Een gouden tijd voor de bezuinigingsbranche
Na de financiële crisis zitten we nu in een politieke crisis. Hier begint de duivelscirkel. Het herstel wordt weer gezocht in het financiële systeem, die de crisis juist heeft veroorzaakt. Er wordt nu een ander etiket geplakt op hetzelfde geldverslindend systeem, namelijk bezuiniging. Nu kunnen andere instanties ervan profiteren. Er breken gouden tijden aan voor de bezuinigingsbranche.
Hoe gaan we verder?
De financiële crisis is nauwelijks hersteld of er komt een tweede ramp, de politieke crisis. Hoe gaan we verder? Het antwoord is te geven aan de hand van een andere vraag: was het te verwachten? Het antwoord ligt voor de hand: JA! De twee gevaarlijkste stoorzenders van vernieuwing zijn verslaving aan bezit en verslaving aan macht. Macht en bezit hebben geen diepe wortels maar zijn gebouwd op drijfzand.
We hebben geen houvast meer
Allen ondergaan we de gevolgen van de crisis. De grootste pijn is wel de grote onzekerheid op bijna alle gebieden. We zijn ons houvast kwijt en zijn niet meer zeker van onze baan, van ons inkomen, van ons pensioen, van onze toekomst? De stress slaat toe…
Faalt het bonus systeem?
Men heeft het bonus systeem een halt toegeroepen. Is het een succesvol? Het is onzeker. Slaagt de schoonmaak of gooien we met het kind het badwater weg? Waar gaat het eigenlijk om bij een bonusregeling en wat is de zin ervan?
We zijn allen klant van elkaar
De oud ING topman Cees Maas benadrukte in de bijeenkomst van Toekomst van de Banken dat de klant weer centraal moet staan (zie Volkskrant 9 Sept. 2009). Is de klant dan geen klant meer? Voor 1986 was de Postbank nog een volledig op de klant ingestelde Rijkspostspaarbank. De klantvriendelijkheid was een vanzelfsprekende fundamentele instelling van de werknemers.
De geestelijke kracht van de democratie
De Europese verkiezingen hebben weer de onberekenbaarheid getoond van democratie. Dat is ook te voorspellen, want democratie gaat uit van de vrijheid van de individuele mens. Die vrijheid is juist onberekenbaar, want je weet nooit wat voor een keuze iemand maakt. Op het laatste moment kan men ondanks alle beloften toch een andere beslissing nemen. Met de groei van de democratie zal daarom de onberekenbaarheid van de politieke besluitvorming ook toenemen en daarmee ook de chaos groter worden.
De kaasschaaf lijkt redelijk
In een crisisberaad weet men vaak geen raad, want de zekerheid van de uitgangspunten zijn weggevallen. Het kan dan gemakkelijk op paniekvoetbal uitlopen waar elke redelijkheid ontbreekt. Allen zijn het eens dat er bezuinigd moet worden want de economische logica is duidelijk. De uitgaven zijn te groot en de inkomsten te klein, dus minder uitgeven. Maar dan komt de vraag hoe het kan. Het gemakkelijkste blijkt dan de kaasschaaf: iedereen gelijkelijk laten inleveren. Dat is eerlijk.
Heksenjacht tegen bonus
Er is een heksenjacht ontstaan tegen bonussen die worden gezien als de grootste boosdoener van de crisis. De media zijn er vol van en iedereen is er kwaad om. Maar ligt het kankergezwel niet veel dieper, namelijk in onze geldzucht? Beseffen we dat de mens veel meer waard is dan zijn geldwaarde en dat ons geluk niet in termen van financiële rijkdom is uit te drukken?



