Ik snap niet dat de beleidsmakers niet gek worden van al die cijfers die ze moeten verwerken om tot goede beslissingen te komen. Op alle mogelijke gebieden wordt er naar cijfers gevraagd. Voor elk beleid, of het nu gaat om het onderwijs, de zorg, de immigratie, de inburgering of welk beleid dan ook, het lijkt er op dat men eerst cijfers wil zien om verantwoord te werken. Ik kan niet ontkennen dat statistieken van groot belang zijn als achtergrondinformatie om tot bruikbaar en toepasbaar beleid te komen, maar het blijft een onbetrouwbaar gegeven. De computer kan het beleid nooit helemaal overnemen, want het is nooit meer dan een belangrijk middel.
Paul's Columns Archief
Nederland als rechtstaat
In de politieke discussies is een doorslaggevend argument vaak dat het zo in de wet staat, of in het regeringsakkoord is bepaald. Nederland is een rechtstaat. Mijn vraag is wat een rechtstaat is. In elk geval geen dictatuur van de wet. Het gaat om een beleid van mensen voor mensen, en geen blindelings navolgen wat er in de bepalingen staat. De reglementen zijn niet meer dan een middel, zelfs een heel belangrijk middel, om deze menselijke rechtvaardigheid veilig te stellen.
Wat kost het?
Heel ons beleid lijkt nu te worden bepaald door één vraag: wat kost het? Of het nu over de eenheid van Europa gaat, over het onderwijs of over de zorg: alles wordt steeds meer bepaald door de “wat kost het” vraag. Een recent voorbeeld is de pensioenregeling, die uitloopt op een verbrokkeling van de eenheid en onbestuurbaarheid van de vakbond vanwege het probleem hoeveel het kost.
Bezuiniging – een bron van paniek
In alle toonaarden is er paniek te horen als gevolg van de bezuiniging. In heel Europa weet men geen raad met de situatie. Het is alsof het bij de bezuiniging gaat over leven en dood. Vanuit financieel oogpunt gezien kan dit waar zijn en lijkt de situatie inderdaad uitzichtloos. Materieel gezien is er namelijk geen helder zicht mogelijk. De stoffelijke wereld is per definitie gericht op groeien en uiteenvallen. Leven en dood. Niet te controleren. Als een chaotisch proces.
Uitbarstingen van haat
Wij zijn allen opgeschrikt door de onbegrijpelijke uitbarstingen van haat in Noorwegen en Londen en we vragen ons af hoe het mogelijk is, dat er zoiets kan gebeuren. In Noorwegen was het de fanatieke haat van een Christen tegen de Islam, in Engeland de haat van de jeugd tegen de gevestigde orde en de rijken die geen begrip tonen voor de aspiraties van jonge mensen, die arm zijn en geen kans krijgen om iets moois van hun leven te maken. Vanzelf roepen deze gebeurtenissen de vraag op of zoiets ook in Nederland kan gebeuren. Niemand kan garanderen dat zoiets in Nederland niet gebeurt.
Europa in een crisis
De krantenkoppen zijn vol van de Europese crisis. Een groot aantal banken voldoet niet aan de eisen om aan de stresstest te kunnen voldoen. Ze hebben onvoldoende geld achter de hand in tijden van nood. Dat maakt Europa ziek, goed ziek, als je de berichten leest. Toch zijn de berichten eenzijdig. Economisch gezien is Europa ziek, maar economie maakt altijd ziek als die eenzijdig wordt toegepast. Elke eenzijdige toepassing of gerichtheid op iets kan leiden tot ziekte. Te eenzijdig voedsel tot je nemen, maakt mensen altijd ziek. Te eenzijdige discipline, zonder ruimte voor vrijheid, maakt een gezin ziek.
Onzekerheid
De bezuinigingen voorgesteld door het huidige kabinet worden radicaal ingevoerd. De gevolgen zijn even radicaal, want niemand beschikt meer over zekerheid. Niemand heeft nog garantie of ze hun baan kunnen behouden, of ze de kosten kunnen dekken en in hun levensonderhoud kunnen blijven voorzien.
Het Griekse trauma
Het economische drama waar Griekenland sinds enige tijd in beland is, blijft een actueel onderwerp in de media. Zeer uiteenlopende groepen mengen zich in de discussie, al is men vaak niet op de hoogte wat er precies aan de hand is. Er wordt gesproken over het faillissement van een volk, alsof het om een al of niet winstgericht bedrijf gaat. Een volk kan nooit failliet gaan.
De voedselbank
In het Amsterdamse Daklozenkrant Z! Van 20 mei las ik het opmerkelijke artikel getiteld ‘Beperkt houdbaar’:
“Wat niet verkocht wordt bij de super, omdat er een deuk zit in de roomboter of een slechte sinaasappel in het net, mag ik niet pakken uit het retourtransport, ook al verkoop ik de Z! krant om wat eten te kunnen kopen. Ik heb geleerd dat je geen eten weggooit. Retour, omgezet in biogas, is beter voor het milieu? Wat is milieu, wat is maatschappij, zolang mensen verkommeren bij gebrek aan eten? Waar kan ik eten krijgen als de voedselbank het mij niet geeft omdat ik dakloos ben? Toch leef ik veelal van wat anderen weggooien en weggeven.”
Tegenslag op tegenslag. Waar gaat het heen?
Overstromingen in verschillende landen, aardbevingen gevolgd door een tsunamie, stralingslekken van verwoeste kernreactoren, onlusten in het Midden Oosten, stammenstrijd in Afrika, het houdt niet op met ingrijpende gebeurtenissen…





