Een ziekenhuiservaring
Ik heb het ziek zijn, deze zomer, in een niet al te groot ziekenhuis mogen ervaren als een zorg in het meest diepgaande menselijke spanningsveld tussen leven en dood. Daar wordt met de uiterste inspanning gewerkt voor mensen door mensen in een uiterst gecompliceerde situatie, waar menselijke fouten bijna niet te vermijden zijn.
Ik heb al 45 jaar lang gewerkt zowel in het onderwijs als in de zorg. Daar heb ik mensen leren kennen met een sterke bezieling. Aan hun idealisme heb ik het te danken dat ik nog met veel plezier in deze beide sectoren werk. Daar ben ik hen altijd dankbaar voor. Tegelijkertijd zag ik ook heel vaak dat ze in hun verwachtingen werden gefrustreerd, vaak zo sterk dat ze afhaakten. Dat is de grootste kapitaalvernietiging voor deze instellingen.
Op mijn beide artikelen over het beleid in de zorg en het onderwijs, dat ziek is, zijn talrijke reacties gekomen. Dat is een goed teken. Het blijkt dat het onderwijs zelf vaak ook te gesloten is geworden voor vernieuwing. Ik heb gewezen op de interessante studie van Gerrit Broekstra over Diep Leiderschap, want het leiderschap is tot nu toe te oppervlakkig geweest. Het gaat om de genetische code (missie en waarden) in de zorg en het onderwijs.
Niet alleen de banken maar ook de zorgsector zit in een crisis. Niet alleen als gevolg van medische missers of gebrek aan geld, maar vooral door een crisis in het management ervan. Het goed bedoelde streven naar grootschaligheid en marktwerking blijkt averechts te werken. Men had hierbij uit het oog verloren dat het niet producten of technieken waren die de zorgsector aan de klanten verkocht, maar dat gezondheid vooral gebaseerd is op menselijke relaties.
In deze tijd van crisis wordt er voortdurend gedacht en gesproken over manieren om het geld te saneren. Het is inderdaad de geldsector die de crisis heeft veroorzaakt en het is belangrijk daar aandacht aan te besteden. Maar het zijn de mensen die het moeten herstellen en mensen die er het slachtoffer van zijn. Vernieuwing is ondenkbaar zonder mensen.
In een bejaardenhuis ontmoeten we oude mensen. Ze zijn oud, niet enkel lichamelijk maar vaak ook geestelijk. Ze kunnen de snelle veranderingen van het moderne leven niet meer bijhouden en voelen zich onzeker en angstig. Ze worden paniekerig in hun gedrag. In de goede oude tijd was in hun ogen alles veel beter. Ze zijn verkrampt en opgesloten geraakt in een gesloten systeem uit het verleden. Er is geen openheid voor vernieuwing.
 |
Business Spiritualiteit Bron van Duurzaamheid |
 |
Nieuwe Ideeën Jeff Gaspersz |
 |
Een vernieuwings- Paul de Blot SJ |
